Λάκης Λαζόπουλος: "Με εξιτάρει η ιδέα να τα παρατήσω όλα"

Ο Λάκης Λαζόπουλος παραχώρησε αποκλειστική συνέντευξη στον διευθυντή του People, Γιώργο Πράτανο, στην οποία κλήθηκε να απαντήσει για την επιστροφή του στην τηλεόραση, αν τον αγχώνουν τα νούμερα τηλεθέασης και για τα χρόνια της απουσίας του.





Ποια η διαφορά του Λάκη του Τσαντιριού στον Alpha από τον Λάκη του Τσαντιριού στο Open; Τι τον βαραίνει τώρα και από ποια πράγματα έχει απελευθερωθεί; 
Καταρχάς, έχω κάνει μια τόσο μεγάλη διαδρομή στο θέατρο και στην τηλεόραση -στον κινηματογράφο όχι και τόσο πολύ, και κρίμα γιατί δεν είχα το υλικό για τις ταινίες που εγώ ήθελα να κάνω- που θεωρώ ότι δεν έχω να αποδείξω τίποτα. Θέλω να κάνω αυτό που μου αρέσει εκείνη τη στιγμή, όπως προσδιορίζεται από την τέχνη μου. Αύριο μπορεί να θέλω να κάνω μια σειρά. Θα μου άρεσε να γράφω, πλέον. Το μυαλό μου κοιτάζει προς τις ιστορίες αυτή τη στιγμή. Είμαι παθιασμένος με τη δουλειά μου, χωρίς να έχω το άγχος να αποδείξω κάτι. Το άγχος αυτό το είχα στη νεανική μου ηλικία. 

Πότε έφυγε αυτό το άγχος; 
Δεκαετία δεν έχει, επτά με οκτώ χρόνια έχει... Το μόνο μου άγχος έχει να κάνει με το τελικό αποτέλεσμα, όπως σου έλεγα και πριν. Όταν καταλαβαίνω πως δεν έχω κέφι και είμαι σε μαύρη κατάσταση, φεύγω μακριά. Δηλαδή αυτά τα δύο χρόνια που έλειπα ένιωθα μέσα μου πως δεν ήμουν καλά. Δεν είχε να κάνει με τον κόσμο, αλλά με προσωπικά θέματα, τα οποία και σεβάστηκα. Έτσι, κινήθηκα με βάση τον σεβασμό στα προβλήματά μου. 

Πιστεύεις ότι αυτή η απόσταση από τα πράγματα άλλαξε το αξιακό σου σύστημα ή κάποιες προτεραιότητες; 
Σίγουρα μεγαλώνοντας αλλάζουν αυτά. Μπορεί να έρθουν δύσκολες καταστάσεις, που μετακινούν τη σκέψη σου. Δεν θέλω να μιλάω για πράγματα που περνάω, γιατί είναι προσωπικά, αλλά σίγουρα αξιακά έχω μετακινηθεί. 

Θέλεις να προσέξεις περισσότερο τον Λάκη; 
Όταν συμβαίνουν γεγονότα σε προσωπικό και οικογενειακό επίπεδο, συνήθως κάνουμε μια ενδοσκόπηση για να κρίνουμε τον εαυτό μας και τη διαχείριση των καταστάσεων. 

Συνέβη αυτό σε εσένα; Είδες κάποια πράγματα τα οποία θα μπορούσες να διαχειριστείς καλύτερα; 
Ναι, βεβαίως. Πιστεύω ότι έχω το θάρρος να εντοπίζω τα λάθη γρήγορα. Δεν έχω κανέναν εγωισμό μπροστά μου που θα με εμποδίσει να δω τα λάθη μου. Αλλά δεν θα πάρω και ό,τι λάθη μού φορτώνουν οι άλλοι από το κεφάλι τους, για να με αναγκάσουν να ζητάω "συγγνώμη" για τον τρόπο που εκείνοι βλέπουν εμένα. Τα λάθη μου μπορώ να τα καταλάβω, θα είμαι πάντα εκεί για να τα διορθώσω με ανθρώπους που ξέρω ότι μπορώ να συζητήσω και να με καταλάβουν. Δεν υπάρχει κανείς εγωισμός μέσα μου, ποτέ! 

Όταν σημείωνες τα εξωπραγματικά νούμερα τηλεθέασης της τάξης του 70%, δεν έπιασες ποτέ τον εαυτό σου να έχει έπαρση; 
Όχι. Δεν μου επέτρεψε το σπίτι μου ποτέ, η καταγωγή μου, ο τρόπος που μεγάλωσα και η διαρκής παρουσία των σκέψεων των δικών μου ανθρώπων να φτάσω εκεί. Μπορεί να το χαιρόμουν παραπάνω... Για εμένα όλο αυτό ήταν η χαρά της μητέρας μου όταν άκουγα τη φωνή της. Από την ώρα που σταμάτησα να ακούω τη χαρά της μητέρας μου, μπορώ να σου πω πως δεν είχε και τόσο ενδιαφέρον όλο αυτό. Δεν μπορώ να το νιώσω αν δεν ακούω τη χαρά της μητέρας. Θα μου πεις "Μπορεί να ζήσει η μάνα σου αιώνια;". Το καταλαβαίνω, δεν είμαι ανόητος. Αλλά εγώ μετέφραζα αυτό που ζούσα μέσα από τη χαρά των δικών μου. Από την ώρα που η χαρά των δικών μου δεν είναι παρούσα, δεν έχει και μεγάλο ενδιαφέρον για μένα. Η χαρά μου ήταν να ακούσω τα λόγια της, όχι το "πόσα εκατομμύρια σε παρακολουθούν". 

Η χαρά της ήταν το μέτρο σου... 
Ναι. Ποτέ δεν είχε αλλάξει αυτό το μέτρο. Έφυγε και πια δεν έχω μέτρο. 

Το ηλιόλουστο μεσημέρι της προηγούμενης Παρασκευής θα πετούσε για την αγαπημένη του Πάρο. Εκεί, στο ησυχαστήριό του, μουντζουρώνει τα δάχτυλά του με μελάνη, αλλά και μπογιές ζωγραφικής. Γράφει –αλλά δεν μουντζουρώνει τα γραπτά του–, ζωγραφίζει και παραδίνεται στη γαλήνη, μέχρι να επιστρέψει στο ρινγκ της Αθήνας. Εκεί όπου έστησε το Αλ Τσαντίρι του για άλλη μια φορά, στη συχνότητα του Open. Πάντα με το Τσαντίρι του, αφού το μόνο που αγαπάει στην Αθήνα είναι να φεύγει. Έτσι μου λέει, αναλύοντας με πάθος εφήβου τις απόψεις, τις προθέσεις, τις αποφάσεις του. Όταν τα πράγματα γίνονται προσωπικά και αφορούν τα αγαπημένα του πρόσωπα, ο Λάκης Λαζόπουλος, γίνεται μειλίχιος, μετράει κάθε του λέξη, με τις παύσεις να κυριαρχούν έναντι της φωνής του. Δεν κρύβεται, αλλά δεν φανερώνεται κιόλας... 

Πώς κρατάς την ισορροπία όταν ο κόσμος σε αποθεώνει ή σε αποκαθηλώνει; 
Το βιώνεις και εκπαιδεύεσαι. Είναι όπως το ζώο στο δάσος. Μπορεί να περπατάει αμέριμνο, μπορεί να ακούσει έναν πυροβολισμό. Από την ώρα που εκτίθεσαι είσαι και έρμαιο πυροβολισμών και έρμαιο αγάπης. Μπορεί να συμβούν τα πάντα. Δεν τρομάζω και, όσο περνάει ο καιρός, φοβάμαι όλο και λιγότερο. Φυσικά, σε μικρότερη ηλικία ήμουν αλλιώς. Τρόμαζα, αφού δεν καταλάβαινα ποιος ο λόγος να μου επιτεθεί κάποιος. 

Ο Twain έγραψε πως δύο από τα συστατικά της επιτυχίας είναι η τύχη και η άγνοια κινδύνου... 
Άγνοια κινδύνου δεν είχα ποτέ. Δεν επαναπαύομαι στην τύχη. Θέλω να υπάρχει στο οπτικό μου πεδίο, αλλά τη χρησιμοποιώ πάντα αφού κουραστώ πολύ. Πρέπει να είμαι υπερβολικά κουρασμένος για να ζητήσω την εύνοιά της. 

Αυτή η περιγραφή είναι ανθρώπου που οι Αμερικανοί περιγράφουν ως "control freak". Τα θέλεις όλα υπό έλεγχο; 
Αλήθεια είναι. Δεν σημαίνει ότι το καταφέρνεις, βέβαια, αλλά πως το επιθυμείς. Προσέχω τα πάντα, σε όλα τα επίπεδα και σε όλους τους τομείς. Σκέψου πως δεν πίνω, δεν καπνίζω. 

Είναι κόντρα στη στερεοτυπική εικόνα που έχουμε για τους καλλιτέχνες. 
Δεν κάνω καμία κατάχρηση. Μπορεί έναν χρόνο ολόκληρο να καταναλώσω συνολικά τέσσερα μπουκάλια κρασί. Δεν μου αρέσει καθόλου. Δεν έχω μεθύσει στη ζωή μου, δεν έχω καν ζαλιστεί. 

Πώς γράφεις; 
Για να γράψω, πρέπει να επικρατεί η απόλυτη ησυχία. Ούτε μουσική ούτε ο παραμικρός θόρυβος. Δεν μπορώ να ακούω τίποτα. Γιατί όταν μιλάνε οι άνθρωποι, θέλω να τους ακούω. Και θεωρώ πως όταν τους ακούω, μπορεί και να τους αντιγράφω, από τη στιγμή που αφουγκράζομαι την ψυχοσύνθεσή τους. Είναι σαν να τους παρακολουθώ.  Γι' αυτό και αν δει κανείς τα γραπτά μου –έχω κρατήσει περίπου το 80% όλων των γραπτών μου–, θα παρατηρήσει πως δεν υπάρχουν μουντζούρες. Δεν κάνω διορθώσεις. Βλέπεις ένα κείμενο που τρέχει, σαν να είναι γραμμένο από κάποιον που καταγράφει μια συζήτηση, όχι που τη σκαρφίζεται. Γι' αυτό θέλω την απόλυτη ησυχία, για να μπορώ να "ακούω". Βέβαια, αν γράφεις ένα μυθιστόρημα ή ζωγραφίζεις, η μουσική παίζει μεγάλο ρόλο. Στη θεατρική συγγραφή, όμως, απαιτείται ησυχία. 

Τι είναι αυτό που σε εξιτάρει τελευταία; 
Η ιδέα πως μπορώ να τα παρατήσω όλα. Να βρίσκομαι, για παράδειγμα, στην Πάρο και να μπορώ να κάθομαι, να ζωγραφίζω και να γράφω πιο ήρεμος. Δεν είμαι μακριά από αυτό, ξέρεις... 

Να τα παρατήσεις; 
Ναι. Είμαι άνθρωπος που θέλω να δοκιμάζω πράγματα. Έχω στο κεφάλι μου πολλά πράγματα που γυρνάνε και ψάχνω να βρω τι είναι αυτό που θα με συνεπάρει. Είναι πολλά που μου αρέσουν, αλλά δεν ξέρω τι θα με συνεπάρει. 

Είναι και η ζωγραφική; 
Ναι, με ηρεμεί πολύ. Όταν είμαι σε ένταση, θα πάρω τα μολύβια μου και θα εξαφανιστώ. 

Τώρα τελευταία ξεκίνησες; 
Όχι, εδώ και χρόνια. 

Πότε ήταν η τελευταία φορά που εξαφανίστηκες; 
Πηγαίνω τακτικά στην Πάρο, αν και φέτος πήγα μόνο μία φορά, για δύο ημέρες. Θέλω να πηγαίνω πιο συχνά, όμως.

Πηγή: peoplegreece.com