Εβελίνα Παπούλια, συνδυάζονται Εθνικό – Ντάνος και Τατουάζ;

Η Εβελίνα Παπούλια είναι από αυτές τις περιπτώσεις ανθρώπων που δεν μασούν τα λόγια τους. Γι' αυτό δεν διστάζει να απαντήσει ακόμη και σε ερωτήσεις που άλλες συνεντευξιαζόμενες θα έλεγαν "πάμε καλύτερα στην επόμενη".


Ακολουθεί ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα της συνέντευξης στο περιοδικό People. 

Έχεις χιούμορ. Φαντάζομαι ότι σου λένε συχνά πως εκ πρώτης όψεως δείχνεις αυστηρή και απόμακρη, κάτι που γνωρίζοντάς σε καλύτερα επιβεβαιώνω πως δεν ισχύει. 
Είναι αλήθεια ότι το έχω ακούσει πολλές φορές, αλλά δεν είμαι αυστηρή καθόλου. Είναι η φιγούρα μου τέτοια, το καλούπι. Δεν ξέρω, μπορεί να μου έχει μείνει κατάλοιπο από τον χορό. Γιατί οι χορεύτριες, χωρίς να το θέλουν, έχουν ένα στήσιμο σώματος και μια συμπεριφορά που μπορεί να μεταφράζεις ως "σνομπ". Αλλά δεν είμαι σνομπ, το αντίθετο. Είμαι πολύ χύμα. 

Επίσης, όση ώρα μιλάς, στον νου μου έρχεται η "Μαρίνα Κουντουράτου" από τους Δυο Ξένους. Θα ήθελες να ξαναζήσεις μια τόσο σαρωτική επιτυχία; 
Γιατί όχι; Ευπρόσδεκτη. Η επιτυχία των Δυο Ξένων με βρήκε ανυποψίαστη γιατί τότε ήταν όλα καινούρια. Θυμάμαι ότι με τη σειρά κλείστηκα στον εαυτό μου, έπαθα κατάθλιψη. Δεν το άντεχα όλο αυτό, ήταν κάτι πολύ έντονο. Σκέψου ότι για μια απόσταση δέκα λεπτών μπορεί να χρειαζόμουν μία ολόκληρη ώρα, από τον κόσμο που με σταματούσε συνεχώς στον δρόμο. Υπήρχε μια έκσταση. Δικαίως, γιατί ήταν ένα καλοφτιαγμένο σίριαλ. Μέχρι και σήμερα, ανάλογες κωμωδίες βγαίνουν σπάνια στην τηλεόραση. 

Αυτή την περίοδο πρωταγωνιστείς στον Άνθρωπο που Γελά, του Βίκτωρος Ουγκώ, στο Εθνικό. 
Ναι, έχω ενθουσιαστεί γιατί τέτοιου τύπου δουλειά δεν έχω ξανακάνει. Ο Θοδωρής Αμπαζής είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος και σκηνοθέτης. Γράφει εκπληκτικές μουσικές και είναι όλο πολύ challenging. 

Και από την άλλη στο Τατουάζ, στον Alpha. Πώς συνδυάζονται Εθνικό Θέατρο, τηλεόραση και "Ντάνος"; 
Ο "Ντάνος" γιατί, πού κολλάει στην κουβέντα; 

Γιατί πρόκειται για έναν παίκτη ριάλιτι με τον οποίο αυτή τη στιγμή παίζετε μαζί στη σειρά και έχει γίνει θέμα συζήτησης, με αρκετούς να υποστηρίζουν ότι δεν είναι καν ηθοποιός και ουσιαστικά ρίχνει το επίπεδο. 
Αποδείχτηκε ότι δεν έριξε κανένα επίπεδο. Στην πράξη κρινόμαστε όλοι. O "Nτάνος" βγήκε από το Survivor και απέναντι από τη σειρά έπαιζε το Survivor. Άρα είναι μια έξυπνη επιλογή μάρκετινγκ... 

Με τον Ανδρέα Γεωργίου θα συνεχιστεί η συνεργασία σας; Έχουν ακουστεί ήδη τα πρώτα ονόματα που "έκλεισαν" για τις νέες του σειρές. 
Είναι χαρά μου να δουλεύω με τον Ανδρέα Γεωργίου, τη Βάνα Δημητρίου και τον Κούλλη Νικολάου γιατί είναι σοβαροί άνθρωποι στη δουλειά τους. Δεν έχουμε συζητήσει αν θα συνεργαστούμε μετά το τέλος του Τατουάζ. Με τον Γεωργίου έχουμε κλείσει έναν κύκλο συνεργασίας έξι χρόνων, αγαπιόμαστε πολύ, αλλά, ενδεχομένως, είναι σημαντικό το κομμάτι της ανανέωσης για όλους. Ήδη έχουμε κάνει δύο σειρές μαζί που πήγαν εξαιρετικά. Το να κάνουμε και μια τρίτη είναι λίγο δύσκολο, γιατί θα σου πει κι ο άλλος "Τι το έχετε κάνει εκεί μέσα, οικογένεια;". 

Έχει πάρει τη σωστή στάση σώματος –αυτή που μας μαθαίνουν παιδιά στο σχολείο για να μην καμπουριάζουμε–, λέει αυστηρά στον σκύλο της, τον Λουίτζι, να πάει κοντά της (κι εκείνος υπακούει), μιλά αδιάφορα για τον καιρό και δίνει την εντύπωση της απόμακρης γυναίκας, από αυτές που σκέφτεσαι δυο φορές πριν πλησιάσεις. Λίγη ώρα μετά, ανεβάζει τα πόδια στον λευκό καναπέ, κάνει πλάκα με τα πάντα, χαϊδεύει τον Λουίτζι (κι εκείνος το απολαμβάνει), ανοίγει τα παραθυρόφυλλα να μπει κι άλλο φως, πίνει πορτοκαλάδα από το τεράστιο ψυγείο της –διακοσμημένο με την αγγλική σημαία– και σου προτείνει σημεία στην περιοχή που δεν θα σε "γράψουν". Κι αυτή η δεύτερη εικόνα της Εβελίνας Παπούλια, την κάνει αξιαγάπητη. 

Μεγαλώνοντας φοβάσαι περισσότερο; Από το ποιος κάθεται δίπλα σου μέχρι μην πάει αργά το βράδυ και αναγκαστείς να περπατήσεις μέσα στο σκοτάδι; 
Ένα στοιχείο που με χαρακτηρίζει είναι η άγνοια κινδύνου. Ξεκίνησα να έχω κάπως την αίσθησή του αφότου έκανα παιδί. Τότε γίνεσαι πιο υπεύθυνος. Επίσης, δεν μπορείς να συγκρίνεις την Αθήνα τριάντα χρόνια πριν με τη σημερινή. Είναι πιο άγρια τώρα τα πράγματα. 

Άλλες αλλαγές που παρατήρησες σε σένα; 
Η μητρότητα με ηρέμησε. Συνειδητοποίησα ότι έχω πολύ μεγαλύτερη υπομονή γύρω από πράγματα, για τα οποία, υπό άλλες συνθήκες στο παρελθόν, θα είχα κάνει έκρηξη. Στη δουλειά, για παράδειγμα, είμαι Βούδας. Μου 'χει βγει το όνομα και πολλές φορές κάνουν πλάκα με αυτό. Είναι δύσκολο να με βγάλει κάποιος εκτός εαυτού ή να με προσβάλει. Αν λύσεις κάποια πράγματα μέσα σου, δεν μπορεί κανείς να σε προσβάλει. Όλο το ζητούμενο είναι ο άνθρωπος να τα έχει καλά με τον εαυτό του, γιατί έτσι έχει καλή σχέση και με τους γύρω του.Αυτό τώρα, που έχεις χτίσει ένα όνομα και μια πορεία στον χώρο. 

Συνέβαινε όμως το ίδιο και στις αρχές; 
Δεν θυμάμαι στην αρχή της καριέρας μου να με έχει κάνει κάποιος να αισθανθώ άβολα! Ούτε αντιπάθειες έχω στον χώρο ούτε εχθρούς. Τουλάχιστον φανερούς... (γέλια) Πιστεύω πως ως χαρακτήρας δεν είμαι καθόλου ανταγωνιστική, οπότε ίσως να μην προκαλώ τέτοιου είδους αντιδράσεις. 

Πώς γίνεται σε έναν τόσο ανταγωνιστικό χώρο να μην είσαι καθόλου ανταγωνιστική; 
Το είχα από μικρή αυτό. Βέβαια δούλεψα με τον εαυτό μου, έτσι ώστε να μη γίνομαι ανταγωνιστική αλλά να μπορώ παράλληλα να κάνω τη δουλειά μου. Γιατί παλιά, αν αισθανόμουν ότι κάποιος έχει πολλή αγωνία στο να φανεί, έκανα πίσω, οπότε ουσιαστικά έκανα κακό σε μένα. Γενικά, θέλω να περνάω καλά. Γιατί, έχεις δίκιο, ειδικά στη δική μας δουλειά, τα "εγώ" κονταροχτυπιούνται. Αλλά αυτό εμένα με κουράζει. 

Ίσως πλέον δεν έχεις την ανάγκη να βάλεις μπροστά αυτό το "εγώ" γιατί έχεις χορτάσει – τους ρόλους και την επιτυχία. 
Μπορεί εκεί να συμβεί το ακριβώς αντίθετο: να διογκωθεί το "εγώ" σου επειδή έχεις καταφέρει δέκα πράγματα. Πάντως, δεν ζω με αυτού του είδους τις αγωνίες. 

Είχες βάλει από την αρχή τα όρια; Ότι "μέχρι εκεί μπορώ..."; 
Κοίταξε. Ξεκίνησα ως χορεύτρια. Η ζωή του χορευτή είναι μια μοναχική διαδρομή. Δεν έχει να κάνει με ομαδικότητα. Μπαίνοντας όμως μετά στην υποκριτική και κάνοντας δουλειές που είχαν πετύχει, έχανα σταδιακά αυτή τη μοναχικότητα, που για μένα ήταν αναγκαία. Οπότε υποχρεωτικά έβαζα όρια για να μην ξεφύγει το μυαλό μου από τον στόχο. Και ο στόχος μου ήταν ανέκαθεν να κάνω καλές δουλειές.

Πηγή: peoplegreece.com (Φανή Πλατσατούρα)