Βλαδίμηρος Κυριακίδης: "Δουλεύω 18 ώρες τη μέρα για την εφορία"

Δεν θυμάται πότε πήρε τελευταία φορά ρεπό, δεν του αρέσουν οι διακοπές και ο καυτός ήλιος του καλοκαιριού, ενώ πιστεύει ότι η πιο ευτυχισμένη στιγμή στη ζωή ενός ανθρώπου είναι όταν αυτός πεθαίνει. Καλώς ήρθατε στο πολύπλοκο σύμπαν του Βλαδίμηρου Κυριακίδη.

Ακολουθεί ένα απόσπασμα από τη συνέντευξή του για το περιοδικό People. 

Τι αγαπάς στους ανθρώπους; 
Στους ανθρώπους αγαπώ τα πάντα γιατί είναι η πηγή της ενέργειας και της φαντασίας μου. Από αυτούς "χτίζω" αυτά που συνήθως πρόκειται να παίξω. Δηλαδή "κλέβω". Άρα, αγαπώ τα πάντα. 

Και τι σε ενοχλεί σε εκείνους; 
Με ενοχλεί η ανοργανωσιά γενικά. Το λεωφορείο που δεν έρχεται στην ώρα του, οι δρόμοι της Αθήνας που είναι μέσα στις λακκούβες, ο κύριος στην τράπεζα που αποφασίζει να μη σε εξυπηρετήσει. 

Πόσο καιρό σού επιτρέπουν οι τραπεζικές σου καταθέσεις να μείνεις χωρίς δουλειά; 
Δεν μου το επιτρέπουν. Δουλεύω σχεδόν 18 ώρες τη μέρα και αν σου πω στο τέλος τι μένει, θα γελάσεις. Δουλεύω για την Εφορία. Είμαι και παραγωγός, άρα ό,τι χρήματα βγάζω, τα επενδύω στις θεατρικές επιχειρήσεις. Υπάρχουν φορές που νιώθω σαν κάποιος να μου λέει "Μην τα δηλώνεις όλα γιατί θα σε γδάρουμε". Ακούσαμε στο παρελθόν και το αλησμόνητο "Λεφτά υπάρχουν". Ε, βέβαια, υπάρχουν. Αφού τα αρμέγουν από τον φορολογούμενο. Για όλα τα λάθη που έχουν κάνει οι πολιτικοί (και οι πολιτικές τους) και για όλα όσα έχουν "φάει" εμείς την πληρώνουμε. Άσε που αυτή η λογική της υπερφορολόγησης δεν θα έχει αίσιο τέλος. Κακά τα ψέματα. Έχουν πνίξει τη μεσαία τάξη, την έχουν πατήσει κάτω για να μη σηκώσει κεφάλι. 

Πληρώνεις τα πάντα μέχρι τελευταίου ευρώ; 
Είμαι τόσο τυπικός στο να πληρώσω τα πάντα, που στο τέλος θα βρω και τον μπελά μου. (γέλια) Πάντως, δεν έγινα ηθοποιός για να κάνω καταθέσεις. Τα χρήματα τα αντιμετωπίζω σαν ένα τυπωμένο χαρτί με κάτι νούμερα πάνω. 

Διάβαζα τις προάλλες ότι χρειάστηκε να πουλήσεις ένα σπίτι για να μπορέσεις να αποπληρώσεις τους ηθοποιούς από μια θεατρική δουλειά που ανέβασες στο παρελθόν. 
Και ένα, και δύο σπίτια. Τα ντουβάρια και οι τοίχοι ξαναφτιάχνονται, το θέμα είναι τι γίνεται με τις ανθρώπινες συνειδήσεις. 

Είσαι από τους ηθοποιούς που σχεδόν κάθε σεζόν κάνεις και θέατρο και τηλεόραση. Δεν έχεις κουραστεί; 
Με ευχαριστεί αυτό που κάνω. Πηγαίνοντας από το ένα στο άλλο θα έλεγα πως κουράζεται περισσότερο το μυαλό. Όχι τόσο το κορμί. Αλλά, δόξα τω Θεώ, τα καταφέρνω μέχρι στιγμής. 

Τελευταία φορά που πήρες ρεπό; 
Τα τελευταία χρόνια κάθομαι μόνο τρεις με τέσσερις μέρες το Πάσχα. Τίποτα άλλο. Γιατί δουλεύω και το καλοκαίρι, κάνοντας περιοδείες. Γενικά, δεν συμπαθώ τις διακοπές. 

Σπάνιο αυτό... 
Ίσως μου έχει μείνει από τον πατέρα μου, που λέγαμε πριν ότι δεν με πήγαινε ποτέ διακοπές. Αλλά να πάω να κάνω τι; Να κάθομαι ατελείωτες ώρες κάτω από τον ήλιο και να λιάζομαι; Το μεγαλύτερο διάστημα που μπορώ να καθίσω είναι πέντε μέρες. Μετά δεν θέλω άλλο. Προτιμώ να ξαναγυρίσω στις υποχρεώσεις μου και τις δουλειές μου. Είμαι υπερκινητικός και υπερδραστήριος και η δουλειά είναι ένας τρόπος εκτόνωσης της ενέργειας. 



Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης, ακόμη και αν διαφωνείς μαζί του, ξέρεις ότι έχει άποψη και την εκφράζει ανοιχτά. Στη συνέντευξή του στο περιοδικό People αναφέρθηκε στην εποχή των social media -μάστιγα την ονομάζει ο ίδιος-, το Instagram ως... πηγή κουτσομπολιού και αν όσα βλέπουμε σ' αυτό είναι κατά κάποιον τρόπο απόρροια της μόδας Kim Kardashian. 

Πριν βρεθούμε, σε έψαξα στα social media και εντυπωσιάστηκα από το γεγονός ότι δεν έχεις τίποτα. Ούτε Facebook ούτε Instagram. 
Για να έχω ενδιαφέρον στα social media, πρέπει να μπω στην κιμαδομηχανή. Τη μία θα ανεβάσω τη φάτσα μου, ύστερα τα αυγά που έφτιαξα ομελέτα, μετά τι; Εμένα να κολυμπώ στο Λουτράκι; Ποιον αφορά να με δει με μαγιό να κολυμπώ στο Λουτράκι; Βλέπω κορίτσια να φωτογραφίζονται στο Instagram με βαρύ μακιγιάζ και βγάζοντας τις γλώσσες έξω. Αυτές οι κοπέλες είναι παγιδευμένες σε μια εικόνα. Τόσο που θέλουν και στην πραγματικότητα να μοιάσουν στην εικόνα που έχουν πλασάρει στο Instagram. Η μόνη χρηστικότητα των social media, όπως τα αντιμετωπίζουμε, είναι να αυξάνουν τον ναρκισσισμό και τη φιλαυτία. Ουσιαστικά εκεί μέσα γίνεται ένα διεθνές κουτσομπολιό που εμένα προσωπικά δεν μου λέει τίποτα. Δεν μπορώ να ασχοληθώ ούτε δευτερόλεπτο. 

Όλο αυτό είναι απόρροια της μόδας "Kim Kardashian"; 
Ούτε με την Kardashian θα ασχοληθώ. Μου φαίνεται τόσο αστείο και άνευ σημασίας... 

Κι όταν έρχονται στο θέατρο και σου ζητούν μια selfie να την ανεβάσουν στο Instagram; 
Ας τις ανεβάσουν όπου θέλουν. Ακόμη και στο Instagram. Κυρίως τα πιο νέα άτομα μού ζητούν φωτογραφίες με τέτοιο σκοπό. Είναι η μάστιγα της εποχής, δεν μπορείς να αρνηθείς σε ένα παιδί και να πεις "Όχι, δεν θα βγάλω". 

Και αν δεν είναι παιδί; 
Αν θέλει κι η γιαγιά να βγούμε selfie, τότε τι να πω; Θα ποζάρω μες στη χαρά. (γέλια) 



Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι γεννημένοι για να γίνουν γονείς. Λίγοι όμως, έχουν το θάρρος να το παραδεχτούν. Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Με ειλικρίνεια μιλά για τις όχι καλές σχέσεις που είχε με τον πατέρα του όσο εκείνος ήταν στη ζωή, για τα γυρίσματα της τύχης αλλά και τους λόγους που δεν θέλει ούτε να σκέφτεται την απόκτηση ενός παιδιού. 

Υπάρχει κάποιος φόβος που όσο μεγαλώνεις γίνεται πιο έντονος; 
Ο φόβος του να γίνω ο πατέρας μου. Βέβαια, θέλεις δεν θέλεις, στο τέλος θα μοιάσεις στους γονείς σου. Θα πάρεις και τα καλά και τα στραβά τους. Βλέπεις, το DNA έχει καταγραφεί μέσα σου. Για παράδειγμα, εγώ με τα χρόνια γίνομαι πιο απόμακρος και κλειστός χαρακτήρας. Ακριβώς όπως ήταν ο πατέρας μου. 

Πότε θα έλεγες πως κατάλαβες τον πατέρα σου; 
Αφότου πέθανε. Ξέρεις, η καθημερινότητα καμιά φορά θολώνει τη σκέψη. Θυμάσαι άλλα και ξεχνάς άλλα. Όταν πια κρατήσεις λίγες αποστάσεις εκεί, συνειδητοποιείς την ουσία των πραγμάτων. Αυτό συνέβη και στην περίπτωσή μας. 

Ποιο ήταν το μεγάλο σου παράπονο όσο εκείνος ζούσε; 
Δεν θυμάμαι να με πήγε ποτέ διακοπές το καλοκαίρι. Αν έκανα ως παιδί μια-δυο φορές διακοπές, ήταν με τη μητέρα μου ή με κάποιον συγγενή. Με τον πατέρα μου ποτέ. Ασχολούνταν συνεχώς με τη δουλειά. 

Τι δουλειά έκανε; 
Λογιστής. Όπως ο κυρ Ηλίας στη Μουρμούρα. Ήταν μια δουλειά που είχα μισήσει μικρός και τώρα μου τα 'φερε η μοίρα να υποδύομαι τον λογιστή. 

Αν γινόσουν πατέρας, τι θα έκανες διαφορετικά; 
Ούτε σαν σκέψη δεν θέλω να υπάρχει αυτό. Δεν θα ήμουν καλός πατέρας. Μάλλον απόμακρος και αυταρχικός. Μου απορροφά τόσες ώρες της μέρας η δουλειά μου και οι μελέτες μου που δεν θα ήταν ωραίο να πω σε ένα παιδί "Σταμάτα γιατί θέλω να διαβάσω". 

Δεν θα θυσίαζες δηλαδή τον δικό σου προσωπικό, ελάχιστο ελεύθερο χρόνο; 
Μπορεί και να τον θυσίαζα, αλλά δεν είμαι τόσο σίγουρος. Ίσως κάποιες στιγμές να ήθελα να επιβληθεί το δικό μου. Είμαι εγωιστής κι αυτό είναι ένα από τα βασικά μου ελαττώματα. Επίσης, βλέπω συχνά να χρησιμοποιούν τα παιδιά ως άλλοθι για να φτιάξουν τις χαλασμένες σχέσεις τους. Δεν είναι το παιδί η σωστή λύση. 

Και στην εγωιστική ατάκα "Εμένα ποιος θα με γηροκομήσει;" τι απαντάς; 
Ουδείς! Δεν θέλω να με γηροκομήσει κανείς! Θα πάω σε ένα ωραίο γηροκομείο και ελπίζω ότι θα βρεθεί κανένας καλός Χριστιανός να μου δώσει τα φάρμακά μου μέχρι να φύγω και εγώ από αυτή τη ζωή. Άσε που πιστεύω ότι η πιο ευτυχισμένη στιγμή στη ζωή ενός ανθρώπου είναι όταν αυτός πεθαίνει. 

Γιατί; 
Λυτρώνεται...

Πηγή: peoplegreece.com (Φανή Πλατσατούρα)