Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"ROCK STORY" ένα έργο της Λείας Βιτάλη εμπνευσμένο από τον Παύλο Σιδηρόπουλο, από τις 24 Μαρτίου στο θέατρο Αργώ

Το ροκ είναι επιλογή ζωής. Ενίοτε και θανάτου. Ο Λέο, ο κεντρικός ήρωας οδεύει από την απόλυτη ελευθερία και τον ασυμβίβαστο έρωτα στην αυτοκαταστροφή. Οικογενειακό περιβάλλον, χημικές ουσίες, μουσικές, έρωτας και στο κέντρο ένας νέος άνδρας που ανυπομονεί να φθάσει στην κορυφή.

Ελλάδα του 80. Μια ροκ συναυλία. Ο ήρωας θα ξεπεράσει τα όρια και θα αφήσει την τελευταία του πνοή πάνω στη σκηνή. Ποιος είναι; Τι ζητούσε από τη ζωή και πώς έφτασε εκεί; Στα τρία λεπτά που μεσολαβούν από τη ζωή στον θάνατο περνάει από μπροστά του όλη του η ζωή σαν ταινία του σινεμά. 





Ένα έργο γραμμένο με συγκίνηση και χιούμορ που αναζητά τα αίτια πίσω από τον πρόωρο θάνατο ενός ροκ ειδώλου. 



ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Σκηνοθεσία: Γιάννης Καραχισαρίδης
Πρωταγωνιστούν: Αιμιλία Υψηλάντη, Γιώργος Ζιόβας, Βασίλης Παναγιωτίδης, Δήμητρα Βαμβακάρη, Έλια Βεργανελάκη
Σκηνικά Κοστούμια: Χριστίνα Κωστέα
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Boηθός σκηνοθέτη: Νίκη Σπανού
Φωτογραφίες - Video art: Γιάννης Βολιώτης
Video παράστασης: Διονύσης Σιδηροκαστρίτης 

Από  την Κυριακή 24 Μαρτίου στο θέατρο Αργώ έως και τις 21 Απριλίου 

ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ:

Δευτέρα: 21:00
Τρίτη: 21:00
Τετάρτη: 21:00 

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:

Γενική είσοδος:15 €
Μειωμένο:12 € 

Προπώληση εισιτηρίων: viva.gr και στο ταμείο του θεάτρου. 

ΘΕΑΤΡΟ ΑΡΓΩ, Ελευσινίων 15, Αθήνα
Στάση Μετρό Μεταξουργείο
Τηλέφωνο:  210 5201684 

www.argotheater.gr 

https://www.facebook.com/argotheater
https://instagram.com/argotheater 

ΓΙΑ ΤΟ ROCK STORY 

Το Rock Story είναι εμπνευσμένο από τον Παύλο Σιδηρόπουλο. Ο Παύλος είναι θρύλος. Δεν θα τελειώσει ποτέ. Και τώρα είναι ίσως ακόμη πιο σύγχρονος. Υπήρξε ένας επαναστάτης στην εποχή του, έφερε το νέο και το εξελλήνισε στη μουσική σκηνή κι ας μη γινόταν αποδεκτό το ροκ στην εποχή του ως πολύ αντιδραστικό. Ήταν ο μεγάλος ονειροπόλος που το σύστημα τον απέρριπτε και τον κέρδισαν οι ουσίες. 

Όταν άρχισα να σχεδιάζω στο μυαλό μου το Rock Story, πίστευα ότι θα έγραφα την ιστορία ενός ροκ σταρ. Έβλεπα μπροστά μου την εικόνα ενός νέου ανθρώπου να τα δίνει όλα πάνω στη σκηνή. Να πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα. Να αναζητά την απόλυτη ελευθερία. Να ονειρεύεται την επανάσταση. Και τον αυθεντικό έρωτα. Γιατί αυτό είναι το ροκ. Όχι απλώς μια μουσική αλλά στάση ζωής. Τουλάχιστον για τη δική μου "αμαρτωλή" γενιά. 

Όμως το Rock Story ήταν για μένα και αφορμή να μιλήσω και για κάτι άλλο που με έκαιγε. Το Rock Story, πιστεύω, είναι τελικά κάτι πιο πολύπλευρο από τη μαγεία του ροκ. Γράφοντας άρχισαν να ξεπετάγονται εικόνες οικογενειακής "ευτυχίας" (!) που σφράγισαν τον Λεό, τον ήρωα του έργου. Εμφανίστηκαν εικόνες δρόμου μέσα σε πλήθος που κυνηγιόταν από τανκς, ύστερα απελπισμένοι έρωτες που έσβηναν σε θαλασσοδαρμένες ακρογιαλιές... Ένας αληθινός κατακλυσμός από εικόνες, αισθήσεις, συναισθήματα, οδύνη, φόβο και πάθος. Μια συνεχής πάλη για το σπάσιμο του κατεστημένου που έχει αποδείξει ότι αποκλείει την ευτυχία του ανθρώπου. Αλλά το Rock Story μπορεί να κρύβει και άλλα μυστικά.

Στην πραγματικότητά μας η εποχή του ροκ είναι η εποχή της νιότης μας, της ιδεολογίας, της επανάστασης, των ψευδαισθήσεων. Μια αγαπημένη εποχή που την κουβαλάμε μέσα μας όσοι τη ζήσαμε. Συγχρόνως όμως το "Rock Story" είναι ένα βαθύτατα ψυχολογικό έργο που αναφέρεται στις ανθρωποφαγικές σχέσεις μέσα στην ταλαιπωρημένη από κάθε είδους προβλήματα Ελληνική οικογένεια όπου η βία, κρυφή και φανερή, βιάζει σε πάρα πολλές περιπτώσεις την προσωπικότητα των νεαρότερων μελών της σπρώχνοντάς τους στα άκρα. 

Για μένα εντέλει το Rock Story  είναι μια ξέφρενη πορεία από την απόλυτη ελευθερία και τον ασυμβίβαστο έρωτα στην μετωπική σύγκρουση με τον θάνατο. Με όχημα το σώμα του ήρωά, το όνειρο και τη ροκ μουσική. 

– ΛΕΙΑ ΒΙΤΑΛΗ 

ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΌ ΣΗΜΕΙΩΜΑ 

Είναι πλέον κοινώς παραδεκτό ότι το Rock δεν είναι μόνο μουσική, αλλά και τρόπος ζωής. Ήταν η απάντηση στον καθωσπρεπισμό. Ένα κίνημα που εκφράστηκε μέσα από τη μουσική, αλλά ταυτόχρονα ήθελε να σπάσει τα δεσμά των κανόνων της καθημερινής ζωής. Τα "πρέπει" μιας κοινωνίας που κατακτούσε την ευμάρεια βρήκαν τον αντίλογο τους. 

Οι γενιές κυρίως του ΄60 και του ΄70 αναζήτησαν τα μονοπάτια ενός είδους κοινωνικής απελευθέρωσης. Αναζήτησαν μια ψυχαναλυτική ελευθερία. Απασφάλισαν με κάποιον τρόπο το υποσυνείδητο, αρνούμενοι να το καταπιέζουν. Οι ανοιχτές δυτικές κοινωνίες πολύ γρήγορα αποδέχτηκαν την αντιλογία των νέων και από τη δεκαετία του ΄80 το Rock έγινε πλέον mainstream. Αλλά το Rock, παρ' όλη την ενσωμάτωση, παραμένει το σύμβολο του αντικομφορμισμού. Και χαρακτηρίζει όσους δεν βολεύονται με τα τετριμμένα και αναζητούν το νόημα σε πιο δύσβατες διαδρομές. 

Το έργο της Λείας Βιτάλη επιδιώκει να εξερευνήσει αυτόν τον κόσμο, τον κόσμο του Rock. Είναι εμπνευσμένο από την προσωπικότητα του Παύλου Σιδηρόπουλου που ήταν το κατ' εξοχήν rock symbol της δεκαετίας του ΄80. Αλλά το έργο δεν αποθεώνει το σύμβολο, ψάχνει τον ίδιο τον άνθρωπο. Μέσα από γεγονότα, συγκρούσεις, πίκρες και χαρές. Μέσα από μια απλή ιστορία. Το έργο αποκαλύπτει ότι ο αντικομφορμισμός δεν είναι μια ξένοιαστη λεωφόρος, αλλά ένα στοίχημα που χάνεται και κερδίζεται την κάθε στιγμή. Κι ότι η καθημερινή αντίσταση στη συνηθισμένη καθημερινότητα είναι μια περιπέτεια. Ένα βάρος που πότε μπορείς και το σηκώνεις και πότε υπερισχύει της δικής σου αντοχής. 

Το έργο εστιάζει και στο βασικό τοπίο της σύγκρουσης, που ήταν η οικογένεια. Την εποχή που το Rock εισέβαλε στη ζωή των νέων προκάλεσε μια έντονη ενδοοικογενειακή διαμάχη κι αυτό που σήμερα ονομάζουμε "σύγκρουση γενεών" με τίποτα δεν μοιάζει με τη φωτιά που ξεπήδησε από την εξέγερση του Rock. Οι προηγούμενες γενιές που βγήκαν από την καταστροφή του τελευταίου μεγάλου πολέμου, προσπάθησαν μέσα από τα ερείπια να προσεγγίσουν την ευμάρεια. Την ήσυχη και τακτοποιημένη ζωή. Και κάπου εκεί ήρθε η ανήσυχη νεολαία του ΄60 και του ΄70 να ξεθεμελιώσει αυτές τις αρχές κι αυτές τις επιδιώξεις. Η Λεία Βιτάλη στο έργο της ξεδιπλώνει την οικογένεια του εξεγερμένου. Και καταγράφει τις αγωνιώδεις στιγμές, όπου και οι δύο γενιές, δεν συγκρούονται μόνο, αλλά προσπαθούν να προσεγγίσουν η μία την άλλη. Προσπαθούν να καταλάβουν τι ακριβώς συμβαίνει. 

- Γιάννης Καραχισαρίδης - σκηνοθέτης

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πρόσκληση συμμετοχής στο 3ο Athstage Festival Θεατρικών δημιουργών και στο 1ο Athstage Festival Μουσικής και Χορού

Το θέατρο Αθηναϊκή Σκηνή ανακοινώνει τη διεξαγωγή του 3ου Athstage Festival Θεατρικών δημιουργών που θα διεξαχθεί στο θέατρο Αθηναϊκή Σκηνή τον Ιούλιο του 2016 και κάνει πρόσκληση ενδιαφέροντος σε θιάσους και ομάδες για συμμετοχή. Παράλληλα ανακοινώνεται για πρώτη φορά το 1ο Athstage Festival Μουσικής και Χορού για καλλιτεχνικές δημιουργίες που αφορούν στις τέχνες αυτές.

32 επώνυμοι φωτογραφίζονται γυμνοί για την Παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS

Μια εξαιρετικά αποκαλυπτική, γυμνή φωτογράφηση φιλοξενεί το περιοδικό "ADORE" της εφημερίδας "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ"με πρωταγωνιστές τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης, Γιάννη Μπουτάρη, και άλλους 31 επώνυμους, οι οποίοι... βγαίνουν από τα ρούχα τους –για καλό σκοπό!

Χατζηγιάννης: Σκοπός μου δεν είναι να μην πληρώσω, αλλά να πληρώσω αυτά που μου αναλογούν

Στο Διοικητικό Εφετείο Αθηνών συζητήθηκε την Τετάρτη η υπόθεση του τραγουδιστή Μιχάλη Χατζηγιάννη, για το πρόστιμο των τεσσάρων και πλέον εκατομμυρίων ευρώ που του έχει επιβληθεί σχετικά με τα εμβάσματα που είχε στείλει στην Κύπρο, τη διετία 2010-2011.

Φιλαρέτη Κομνηνού: Μια ζωή πρωταγωνίστρια

Είναι καλοκαίρι, κινηματογραφικά, φτιάχνει τη βαλίτσα της, γράφει ένα σημείωμα στους γονείς της και φεύγει από το σπίτι της. Εκείνη την ημέρα παύει να αρνείται το πάθος της για το θέατρο για χάρη των άλλων και παίρνει το δρόμο που θα τη βγάλει σε μεγάλα θέατρα, μεγάλους ρόλους, μέχρι και στο μακρινό Μεξικό.

10 ταινίες που ξυπνάνε τον ταξιδιώτη μέσα μας

Μια ταινία μπορεί να κάνει τον θεατή να ταξιδέψει στο μαγικό κόσμο της ιστορίας της παρέα με τους χαρακτήρες και τις καταστάσεις. Υπάρχουν ορισμένες ταινίες όμως, που κυριολεκτικά ξυπνάνε μέσα μας τον ταξιδιώτη (π.χ. υπάρχει περίπτωση να δει κανείς το Mama Mia και να μη θέλει να βρεθεί αυτομάτως σε ένα ελληνικό νησί;) Ας δούμε μερικές από αυτές.

Hollywood made in…Greece!

Είναι Έλληνες και κατέκτησαν το Hollywood. Δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι είναι εύκολο και συνηθισμένο, αλλά οι συγκεκριμένοι το κατάφεραν και με μεγάλη επιτυχία. Δεν είναι η Jennifer Aniston, η Nia Vardalos ή η Maria Menounos. Είναι και αυτές, αλλά είναι και οι άλλοι, που μας κάνουν πολύ περήφανους, γιατί είναι δικοί μας, έχουν κάτι από εμάς και μας αρέσει να αισθανόμαστε ότι τα κατάφεραν και πέτυχαν, σε έναν χώρο που δεν χαρίζεται. Το περιοδικό Down Town διαλέγει κάποιους από αυτούς και μας τους παρουσιάζει. Kαι αν κάποιους δεν τους ξέραμε, είναι καιρός, λοιπόν, να τους μάθουμε.