Μαρίνα Βερνίκου: Πώς πήρε την απόφαση να ασχοληθεί με την CREAID;

Η Μαρίνα Βερνίκου αναλύει στο People την αξία της προσφοράς ενώ μιλάει για την απόφασή της να ασχοληθεί με τη CREAID. 





Αυτή είναι η τέταρτη χρονιά του CREAID. Πώς αισθάνεσαι για το έργο που επιτελείς; 
CREAID σημαίνει "δημιουργώ για να βοηθώ" (από το "create" και το "aid"). Εμείς θέλουμε να έχουμε μαζί μας τους ανθρώπους με τις δημιουργίες τους. Βάζουμε έναν στόχο και καλούμε τον κόσμο να βοηθήσει. Πρόκειται για μια συλλογική προσπάθεια. Στην πρώτη μας δημοπρασία καλέσαμε 250 επωνύμους να φιλοτεχνήσουν μια τσάντα και με τα έσοδα αγοράσαμε ιατρική κινητή μονάδα για τους Γιατρούς του Κόσμου. Στη δεύτερη καλέσαμε αρχιτέκτονες να δημιουργήσουν ένα φωτιστικό και με τα έσοδα από τις πωλήσεις φτιάξαμε την παιδική χαρά στο Νοσοκομείο Παίδων. Την τρίτη χρονιά καλέσαμε κοσμηματοπώλες να μας φτιάξουν ένα κόσμημα και με τα έσοδα αγοράσαμε, πάλι για το Παίδων, ιατρικά μηχανήματα για τα νεογνά. Φέτος, είναι η μόνη χρονιά που δεν δημιουργούμε, αλλά ζητάμε από φίλες να δώσουν κομμάτια υψηλής ραπτικής από τη συλλογή τους, προκειμένου να φτιάξουμε μια παιδική χαρά στο Αττικό Νοσοκομείο. 

Πόσο εύκολο είναι για μια γυναίκα να δίνει ένα κομμάτι της συλλογής της; 
Το φανταζόμουν πιο εύκολο απ' ό,τι είναι τελικά, γιατί οι γυναίκες μάλλον δενόμαστε με τα πράγματά μας. Νόμιζα ότι θα μου έδιναν όλες – το ήθελαν, αλλά ταυτόχρονα δυσκολεύονταν. Όσες έχουν αγόρια πάντως δίνουν πιο εύκολα από εκείνες που έχουν κορίτσια, οι οποίες σκέφτονται ότι θέλουν τα ιδιαίτερα κομμάτια για τις κόρες τους. 

Έχεις συναντήσει ανθρώπους των Γιατρών του Κόσμου; Ποια ήταν η ανταπόκριση μετά τη δωρεά; 
Είναι ενθουσιασμένοι. Μου στέλνουν συνεχώς φωτογραφίες από τις περιοχές που επισκέπτεται η κινητή μονάδα τους και πόσο κόσμο έχουν βοηθήσει. Είναι μια τεράστια ανταμοιβή αυτό. Όταν πάμε στο Νοσοκομείο Παίδων και βλέπω τα παιδιά να παίζουν στην παιδική χαρά, η χαρά μου είναι τεράστια. 

Πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με το CREAID; 
Από μικρή είχα τις γιαγιάδες μου ως πρότυπο. Βοηθούσαν τον κόσμο όπως μπορούσαν. Η μία γιαγιά μου ήταν ο πιο φιλόξενος άνθρωπος – δεν υπήρχε περίπτωση να δει κάποιον σε ανάγκη και να μην τον βοηθήσει. Έρχονταν το πρωί οι υπάλληλοι του δήμου να μαζέψουν τα σκουπίδια κι έβαζε λεφτά σε μια χαρτοπετσέτα με κορδέλα και τους την πετούσε από το μπαλκόνι. Θυμάμαι μια άλλη ιστορία, όταν κάποιοι εργάτες έφτιαχναν τον δρόμο μπροστά από το σπίτι της. Ήταν μεγάλη τότε, τους έφτιαχνε καφέδες και σάντουιτς και τα έδινε στη γυναίκα που την πρόσεχε να τους τα πηγαίνει. Ρώτησαν, λοιπόν, ποιος τα στέλνει αυτά και η κοπέλα απάντησε "Η κυρία από τον δεύτερο όροφο". Ζήτησαν τότε να τη δουν. "Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι σαν εσάς;" της είπαν. "Ζητούσαμε νερό και μας έλεγαν "Πιείτε από το λάστιχο". Μόνο μια κυρία στο 52 ήρθε και μας κέρασε". Και λέει η γιαγιά μου "Α, η αδελφή μου ήταν". Μόνο δύο γυναίκες σε όλο τον δρόμο βοήθησαν, κι αυτό γιατί έτσι είχαν μάθει στη ζωή τους από τους γονείς τους. Ο καθένας κάνει ό,τι μπορεί. H άλλη μου γιαγιά ήταν δικηγόρος, παντρεμένη με τον παππού μου που ήταν υπουργός. Αναλάμβανε αφιλοκερδώς υποθέσεις ανθρώπων που δεν είχαν οικονομική ευχέρεια. Είναι σημαντικό να έχεις πρότυπα στην οικογένεια. Κάθε κίνηση εντυπώνεται στο μυαλό των παιδιών. 

Άρα, πέραν του ότι είναι στο DNA σου, η προσφορά σού δίνει και μια ξεχωριστή αίσθηση. Πώς τη βιώνεις; 
Μου αρέσει πολύ, γιατί κάθε χρόνο οι συμμετέχοντες φέρνουν και δημιουργούν τόσο ιδιαίτερα πράγματα, τα οποία φτιάχνουν μόνο για εμάς. Σε κάθε δημοπρασία παρουσιάζονται πανέμορφα πράγματα, που έχουν δημιουργηθεί με αγάπη. 

Tη μια στιγμή κάθεται αναπαυτικά στον καναπέ και θυμάται μια ιστορία από τα φοιτητικά της χρόνια, με το βλέμμα της να περιπλανιέται μέχρι τον Παρθενώνα, που από τη βεράντα του σπιτιού της μοιάζει με νησί σε μια θάλασσα ταρατσών, και την επόμενη στιγμή μπορεί να ισιώνει τον κορμό της και με το γκριζογάλανο βλέμμα της να αστράφτει μιλάει με ενθουσιασμό για την CREAID και τις δημοπρασίες που διοργανώνει κάθε χρόνο, με τα έσοδα να πηγαίνουν σε κάποιον σπουδαίο κοινωνικό σκοπό. Πέρα από την CREAID, η Μαρίνα τρελαίνεται στην ιδέα να συζητά για ταξίδια –έχει ταξιδέψει σε 126 χώρες–, τη φωτογραφία και τη μητρότητα. Όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά. 

Αλήθεια, έχεις ταξιδέψει σε 126 χώρες; 
Ο πατέρας μου, που αγαπάει κι αυτός πολύ τα ταξίδια, με έπαιρνε πάντα μαζί του, οπότε έτσι μεγάλωσα και έτσι κάνουμε κι εμείς με τα παιδιά μας. Πάντα φεύγουμε όλοι μαζί. Όνειρό μας είναι να επισκεφτούμε όλες τις χώρες του κόσμου. 

Στα παιδιά αρέσουν τα ταξίδια; 
Νομίζω ότι έχει γίνει τρόπος ζωής για αυτά. Δένεται η οικογένεια, συλλέγεις εμπειρίες... Είναι ένα μεγάλο σχολείο τα ταξίδια, έρχεσαι σε επαφή με νέους πολιτισμούς, βλέπεις διαφορετικές κουλτούρες. Τα παιδιά δεν γκρινιάζουν καθόλου, ίσα ίσα. Στις χώρες που ταξιδεύουμε, αγαπάμε να επισκεπτόμαστε νέα μέρη, όχι να βλέπουμε τα κλασικά. Θα πάμε για να εξερευνήσουμε τον τόπο. Επίσης, δεν ταξιδεύουμε ποτέ με γκρουπ, πάντα μόνοι μας. 

Αυτό ήταν κάτι που έκανες και όταν ήσουν single; 
Όταν ήμουν στο πανεπιστήμιο, παίρναμε με τις φίλες μου το αυτοκίνητο και πηγαίναμε παντού. 

Έχει κινδυνέψει η ζωή σου; 
Ναι, μία φορά. Ήμασταν στην Τζαμάικα, όπου απαγορεύεται από τον νόμο οι τουρίστες να πηγαίνουν σε όποια παραλία θέλουν. Καθότι εγώ Ελληνίδα, όμως, και η φίλη μου Πορτογαλίδα, είπαμε ότι θα πάμε σε αυτήν που μας αρέσει. Βρεθήκαμε, λοιπόν, σε μια πανέμορφη, απαγορευμένη παραλία και κάποια στιγμή εμφανίστηκε ένας περίεργος τύπος. Μας έπιασε κουβέντα και στη συνέχεια μας πρότεινε να αγοράσουμε μαριχουάνα. Εμείς αρνηθήκαμε και τότε μας λέει "Θα μου δώσετε 10 δολάρια!". Επιμείναμε ότι δεν θέλουμε, και η φίλη μου άρχισε να του φωνάζει "Δεν θα μας πεις εσύ τι θα κάνουμε". Ήμουν 20 χρόνων τότε, αλλά πάντα ήμουν η ψύχραιμη της παρέας. Άρχισε, λοιπόν, να φωνάζει κι αυτός με τη σειρά του "Θα σας σκοτώσω!". Λέω στη φίλη μου, η οποία του απαντούσε, ότι καλύτερα να πάμε προς τον κεντρικό δρόμο. Εκείνος συνέχιζε να ουρλιάζει, ενώ εγώ τον παρότρυνα να ηρεμήσει. Καθώς προχωρούσαμε είδαμε ένα μπαρ και μπήκαμε μέσα. Η φίλη μου, φοβισμένη, μου λέει: "Τι θα κάνουμε;". "Δεν ξέρω" της απαντώ, κι εκείνη αμέσως μετά κατέρρευσε λέγοντάς μου πως πρέπει να επιστρέψουμε στη Βοστόνη. Από τότε αποφασίσαμε ότι όποιος μας ζητάει λεφτά θα του τα δίνουμε χαμογελώντας. Μου έγινε μάθημα, το λέω και στα παιδιά μου: "Αν κάποιος ζητάει χρήματα, τα δίνεις και φεύγεις. Δεν τσακωνόμαστε ποτέ με αγνώστους στον δρόμο".

CREAID INFO: creaid.com 

Πηγή: peoplegreece.com (ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΡΑΤΑΝΟΣ)