Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κατερίνα Γκαγκάκη: "Έχουμε αυτοενοχοποιηθεί!"

Η Κατερίνα Γκαγκάκη, έχοντας διατελέσει διευθυντικό στέλεχος σε πολυεθνικούς ομίλους, κλήθηκε να χειριστεί σύνθετες καταστάσεις που εμπεριέχουν προσωπικό κόστος. Πόσο τις εκατό γυναίκα μπορεί να είναι σε έναν επαγγελματικό κόσμο που έχει δομηθεί από άνδρες;






"Υπάρχει ακόμα στο ασυνείδητό μας ότι ο άντρας που βρίσκεται σε μία θέση εξουσίας και παίρνει καθοριστικές αποφάσεις χαρακτηρίζεται ηγέτης. Μία γυναίκα σε αντίστοιχη θέση, που θα πάρει τις ίδιες ακριβώς αποφάσεις, είναι bitch. Εμείς οι γυναίκες μπαίνουμε σε μια διαδικασία να θεωρούμε την ευαισθησία μας ένδειξη αδυναμίας. Κατά συνέπεια, αποφάσεις ή κινήσεις που χρειάζονται λιγότερη αυστηρότητα και πυγμή εμείς τις ενισχύουμε κατά πολλούς τόνους. Θεωρώ πως το πρόβλημα που έχουμε γυρίζει γύρω από εμάς. Το έχουμε μεγαλοποιήσει μόνες μας, έχουμε ενοχοποιηθεί μόνες μας, κρίνει η μία την άλλη και μπαίνουμε έτσι σε έναν κυκεώνα αξιολογήσεων και κριτικών που, από ένα σημείο και ύστερα, έχω την αίσθηση ότι λίγο αφορούν τους άντρες πια. 

Επειδή πλέον είναι και πολιτικά ορθό να υπάρχουν γυναίκες σε όλους τους τομείς δράσης και γυναίκες που δεν ακολουθούν απαραίτητα το παλιό, αυστηρά ανδρικό πρότυπο ντυσίματος, θεωρώ ότι όσο μας κρατούν πίσω ή μας κάνουν να δείχνουμε διαφορετικές έχουν να κάνουν με εμάς και το μυαλό μας. 

Έζησα με την αντίληψη ότι πρέπει να επιβληθώ και αυτό είναι πια μέρος καθημερινότητάς μου, το κάνω λίγο αυτόματα. Νομίζω ότι ξεκινάω να είμαι αυστηρή από ένα άλλο επίπεδο, το οποίο δε συνάδει καθόλου με την πραγματική μου προσωπικότητα και παγιδεύει εμένα τελικά. Στο τέλος της ημέρας, εγώ είμαι η περιορισμένη και τελικά οι δυστυχισμένη, όχι οι άλλοι, που είναι οι αποδέκτες αυτής συμπεριφοράς. 

Υπάρχει και η πολύ αστεία φράση, που αφορά κυρίως τα προσωπικά, και συνδυάζεται με την υπόλοιπη εικόνα: "Μήπως δεν σε πλησιάζουν οι άντρες γιατί σε φοβούνται;". Άρα μιλάμε για έναν φαύλο κύκλο στον οποίο μπαίνει κανείς. Τώρα, μετά από πολλά χρόνια που οφείλουμε ή πιστεύουμε ότι οφείλαμε να δείξουμε ότι είμαστε δυναμικές και δυνατές και ότι δεν καταλαβαίνουμε τίποτα, ξαφνικά υπάρχει η τάση να δείχνουμε την ευαισθησία μας. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό δε γίνεται με κουμπιά. Παρατηρώ εμάς τις γυναίκες, που συχνά μιλάμε για την γυναικεία μορφή ηγεσίας και δίνουμε όλες αυτές τις ωραίες διαλέξεις και εκφράζουμε όλες αυτές τις ωραίες απόψεις. Πιστεύω ότι στην καθημερινότητά μας δεν τις εφαρμόζουμε και ότι στην πραγματικότητα καμιά μας δεν προσπάθησε να σπάσει τον κανόνα, αυτόν δηλαδή που θέλει στις θέσεις εξουσίας να παίζεις με αντρικούς όρους. Θα μου άρεσε κάποιοι άλλοι να το διορθώσουν αυτό για μένα, αλλά, αν θέλω να είμαι ειλικρινής, θα πρέπει να πω ότι δεν επιχείρησα ποτέ να το διορθώσω εγώ. 

Δεν πιστεύω, πάντως, ότι τα επόμενα χρόνια θα δούμε μια κοινωνία όπου η γυναίκα θα είναι ο κύριος παίκτης και ρυθμιστής των κανόνων της. Αν και καταλαβαίνω την χρησιμότητα όλων αυτών των φεμινιστικών οργανώσεων, θεωρώ πως έχουμε περάσει στο άλλο άκρο και ασχολούμαστε με το πώς θα έπρεπε να είναι οι γυναίκες, πώς θα έπρεπε να είναι τα δύο φύλα, πώς θα έπρεπε να είναι η σεξουαλική προσανατολισμοί κ.ο.κ. Γινόμαστε μόνοι μας πιο ρατσιστές απ' ό,τι ήμασταν στο παρελθόν. Έχουμε χάσει ρόλους και κανείς μας δεν ξέρει πώς πρέπει να συμπεριφερθεί. Και λέμε "Τι ωραία που θα ήταν οι γυναίκες να είναι παντού". Αλλά γιατί θα πρέπει εξ' ορισμού να είναι οι γυναίκες παντού, απλά και μόνο επειδή είναι γυναίκες; Να είναι οι πιο ικανοί, ανεξαρτήτως φύλου. 

Δεν αντιλαμβάνομαι ακόμη και το γεγονός ότι γιορτάζουμε την Ημέρα της Γυναίκας. Το θεωρώ δώρον άδωρον, και το λέω ως γυναίκα που μιλάει για την συγκεκριμένη μέρα. Έχω βαρεθεί να πηγαίνω σε ημερίδες για τα δικαιώματα των γυναικών, που από μόνα τους θεωρώ πια ότι αποτελούν την ύψιστη έκφανση του σεξισμού. Ας μαλακώσουμε λίγο και ας σταματήσουμε μόνοι μας να λέμε τι εστί άντρας και τι γυναίκα. Και, φυσικά, δεν μιλάω για ζητήματα κακοποίησης, διαφορετικής αμοιβής για την ίδια δουλειά, αυτά έχουν να κάνουν με την ισότητα, την ισορροπία και την ισονομία. Αλλά αυτό πια, ότι η επόμενη μέρα ανήκει στις γυναίκες, δεν το καταλαβαίνω. Γιατί να ανήκει στις γυναίκες; Να ανήκει σε όποιον αξίζει να του ανήκει".

Πηγή: peoplegreece.com

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φιλαρέτη Κομνηνού: Μια ζωή πρωταγωνίστρια

Είναι καλοκαίρι, κινηματογραφικά, φτιάχνει τη βαλίτσα της, γράφει ένα σημείωμα στους γονείς της και φεύγει από το σπίτι της. Εκείνη την ημέρα παύει να αρνείται το πάθος της για το θέατρο για χάρη των άλλων και παίρνει το δρόμο που θα τη βγάλει σε μεγάλα θέατρα, μεγάλους ρόλους, μέχρι και στο μακρινό Μεξικό.

Γιούλικα Σκαφιδά: "Βάζω την προσωπική μου ζωή σε προτεραιότητα"

Η Γιούλικα Σκαφιδά μετράει στο ενεργητικό της πολλές εμπορικές επιτυχίες ωστόσο η αγάπη της για το θέατρο είναι μεγάλη.

Hollywood made in…Greece!

Είναι Έλληνες και κατέκτησαν το Hollywood. Δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι είναι εύκολο και συνηθισμένο, αλλά οι συγκεκριμένοι το κατάφεραν και με μεγάλη επιτυχία. Δεν είναι η Jennifer Aniston, η Nia Vardalos ή η Maria Menounos. Είναι και αυτές, αλλά είναι και οι άλλοι, που μας κάνουν πολύ περήφανους, γιατί είναι δικοί μας, έχουν κάτι από εμάς και μας αρέσει να αισθανόμαστε ότι τα κατάφεραν και πέτυχαν, σε έναν χώρο που δεν χαρίζεται. Το περιοδικό Down Town διαλέγει κάποιους από αυτούς και μας τους παρουσιάζει. Kαι αν κάποιους δεν τους ξέραμε, είναι καιρός, λοιπόν, να τους μάθουμε.

10 ταινίες που ξυπνάνε τον ταξιδιώτη μέσα μας

Μια ταινία μπορεί να κάνει τον θεατή να ταξιδέψει στο μαγικό κόσμο της ιστορίας της παρέα με τους χαρακτήρες και τις καταστάσεις. Υπάρχουν ορισμένες ταινίες όμως, που κυριολεκτικά ξυπνάνε μέσα μας τον ταξιδιώτη (π.χ. υπάρχει περίπτωση να δει κανείς το Mama Mia και να μη θέλει να βρεθεί αυτομάτως σε ένα ελληνικό νησί;) Ας δούμε μερικές από αυτές.

Κρίση στο γάμο του Τζέιμι Ντόρναν;

Ο πρωταγωνιστής του Fifty Shades of Grey προσπαθεί να κρατήσει ενωμένη την οικογένειά του. Η Αμέλια Γουόρνερ τον ακολουθεί σε κάθε πρεμιέρα και ποζάρει χαμογελαστή δίπλα του στο κόκκινο χαλί. Μόλις σβήνουν τα φώτα όμως αρχίζουν τα προβλήματα.

32 επώνυμοι φωτογραφίζονται γυμνοί για την Παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS

Μια εξαιρετικά αποκαλυπτική, γυμνή φωτογράφηση φιλοξενεί το περιοδικό "ADORE" της εφημερίδας "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ"με πρωταγωνιστές τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης, Γιάννη Μπουτάρη, και άλλους 31 επώνυμους, οι οποίοι... βγαίνουν από τα ρούχα τους –για καλό σκοπό!