40 χρόνια ιταλικής μόδας σε μία συναρπαστική έκθεση

Πάνω από τέσσερις δεκαετίες ιταλικής μόδας και πολιτισμού αποτυπωμένες από τον φακό του φωτογράφου Bob Krieger προβάλλονται σε έκθεση στο Μουσείο Palazzo Morando, που στεγάζεται σε ένα κτίριο του 18ου αιώνα, στο Μιλάνο.


Πρόκειται για την ιδιωτική συλλογή του φωτογράφου με εικόνες μόδας που καταγράφουν την άνοδο της Made in Italy κουλτούρας στον κόσμο είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζεται στο κοινό. 

Η ταυτότητα της έκθεσης 

Η έκθεση με τίτλο "Bob Krieger Imagine. Living through fashion and music. '60 '70 ’80 '90" που εγκαινιάστηκε στις 8 Μαρτίου και θα διαρκέσει έως τις 30 Ιουνίου, αποτελείται από 200 φωτογραφίες, εναλλακτικά editorials και εικονικές διαφημιστικές εκστρατείες των Valentino, Gianfranco Ferrè, Versace, Missoni, Laura Biagiotti, Gucci και Fendi, με πορτραίτα των Giorgio Armani, Gianni Versace, Miuccia Prada και των μοντέλων Linda Evangelista, Iman και Janice Dickinson. 

"Είχα ένα πρόβλημα: Όταν κοιμόμουνα, μπορούσα να ακούω τις φωνές που έρχονταν απ' όλες τις βαλίτσες που είχα στο διπλανό δωμάτιο και δεν τολμούσα να ανοίξω για μεγάλο χρονικό διάστημα", θυμήθηκε ο Krieger σύμφωνα με το WWD, αναφερόμενος στην ιδιωτική του συλλογή φωτογραφιών που κρατούσε φυλαγμένες σε μια σειρά αποσκευών. 

Η Μαρία Γκράτσια Βερνούτσο, η οποία διατηρεί μακροχρόνια φιλία με τον φωτογράφο, επιμελήθηκε την έκθεση, αφού τον έπεισε να ανατρέξει στα αρχεία του και τον βοήθησε στη "δύσκολη επιλογή" των σημαντικότερων εικόνων που προβάλλονται στην έκθεση. 

"Στη διάρκεια της δεκαετίας του '70 εισβάλαμε στις ΗΠΑ με τη μόδα μας...και αισθάνομαι μέρος αυτής της εισβολής, μαζί με τους Armani, Versace, Ferrè και όλους τους άλλους επειδή ήμασταν σε αυτό μαζί", δήλωσε ο Krieger, αναφερόμενος σε ένα εξώφυλλο της αμερικανικής Vogue του 1976 με τίτλο "Οι Ιταλοί έρχονται!". 

"Το Παρίσι ήταν η πρωτεύουσα της μόδας και καταφέραμε να το εκθρονίσουμε" υπογράμμισε και εξομολογήθηκε την αγάπη του για το Μιλάνο "μια πόλη που του έδωσε πολλά", όπως τόνισε. 

Δανείστηκε επίσης τα λόγια του Giorgio Armani, τα οποία κοσμούν έναν τοίχο στον χώρο της έκθεσης, ότι οι άνθρωποι επηρεάζονται από τις πόλεις, στις οποίες ζουν. Η σχέση του Krieger με τον Armani του έδωσε τις καλύτερες αναμνήσεις της καριέρας του. 

"Η στιγμή της δόξας μου ήταν το 1982 με το πρώτο εξώφυλλο του Time αφιερωμένο στον Giorgio Armani, με ένα πορτρέτο που του έκανα. Ήταν η πρώτη φορά που ένας Ιταλός σχεδιαστής βρισκόταν στο εξώφυλλο ενός τόσο σημαντικού περιοδικού και ήταν ένας καθαγιασμός, όπως ένα βραβείο Νόμπελ, απλά εκπληκτικό" τόνισε ο φωτογράφος. 

Ο ξεχωριστός κύριος Bob Krieger 

Γεννημένος στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1936, ο Bob Krieger μετακόμισε στο Μιλάνο το 1967 για να ξεκινήσει τη φωτογραφική του καριέρα. Εκτός από τη συνεργασία με τους σχεδιαστές μόδας και διεθνή έντυπα (ήταν ανταποκριτής του περιοδικού των New York Times) παρουσίασε επίσης πορτρέτα σημαντικών προσωπικοτήτων από διάφορους επαγγελματικούς τομείς, τα οποία χαρακτηρίζουν η ένταση και η ανθρώπινη πλευρά. 

Φωτογράφισε μεταξύ άλλων τον εκλιπόντα Ιταλό βιομήχανο και βασικό μέτοχο του Ομίλου Fiat, Τζιάνι Ανιέλι, τον εγγονό του Λάπο Έλκαν, τον Λούκα Κορντέρο ντι Μοντετζέμολο, πρώην πρόεδρο της Ferrari και της Fiat, τον Μάρκο Τροντσέτι Πρόβερα, διευθύνοντα σύμβουλο της Pirelli, τον ιδρυτή της Microsoft, Μπιλ Γκέιτς. 

Κάθε φωτογραφία απεικονίζει μια ιστορική περίοδο με ακρίβεια και επαναφέρει στη μνήμη τα γεγονότα της εποχής, τον τρόπο ζωής, το οικονομικό θαύμα και τις πρώτες διαμαρτυρίες του '68, την κρίση της δεκαετίας του '70 και την πολυτέλεια της δεκαετίας του '80 έως τη δεκαετία του '90. 

"Δεν είμαι εναντίον των νέων τεχνολογιών, νομίζω ότι ακόμα και στην επεξεργασία φωτογραφιών υπάρχει μια μορφή τέχνης, αλλά παραμένω πεπεισμένος ότι οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες με μια επεξεργασία είχαν άλλη ψυχή" δήλωσε ο Bob Krieger σε συνέντευξή του στην ιταλική εφημερίδα "Corriere della Sera" με αφορμή την έκθεση. 

Τότε ακόμη και μια απλή λεπτομέρεια ενός κτιρίου, μιας πόλης γινόταν ποιητική και πρόσθεσε: "Σήμερα, αν η φωτογραφία δεν έχει δραματική πλευρά, δεν μπορεί να μείνει στη μνήμη. Επίσης, νομίζω ότι υπάρχει μεγάλη σύγχυση και ο θεατής συχνά δεν γνωρίζει αν η φωτογραφία που βλέπει, είναι αληθινή ή ψεύτικη".

Πηγή: in.gr