5+2 δεύτεροι ρόλοι που κλέβουν την παράσταση

Μπορεί μια παράσταση να κριθεί από τους πρωταγωνιστές της και μόνο; Και πόσο τελικά συλλογική υπόθεση είναι το ανέβασμα ενός θεατρικού έργου; Και λέμε συλλογική, γιατί δεν είναι λίγες οι φορές που οι δεύτεροι ρόλοι κάνουν την έκπληξη και δίνουν μία διαφορετική πινελιά, κάνουν πιο συμπαθητική μία μέτρια και απογειώνουν μία καλή παράσταση.

Εμείς μαζέψαμε τους δεύτερους ρόλους -αυτούς που συνήθως οι μεγάλοι ηθοποιοί αποστρέφονται- που φέτος "έκλεψαν" την παράσταση. Εξαιρετικά ευχάριστο το γεγονός πως πίσω απ' αυτούς συναντήσαμε νέα ταλαντούχα πρόσωπα. 

Θάλεια Σταματέλου ("Γιούγκερμαν" σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου): Η νεαρή πρωτοεμφανιζόμενη ηθοποιός δίνει μία συγκλονιστική ερμηνεία στον ρόλο της Βούλας και δίνει στην παράσταση μία απρόσμενη δροσερή πνοή. 

Σίσσυ Τουμάση ("Βυσσινόκηπος", σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη): Με εμφανώς δουλεμένα τα υποκριτικά της μέσα (συγκριτικά με την περσινή της ερμηνεία στην Αγριόπαπια του Δ. Τάρλοου), η Σίσσυ Τουμάση, στο ρόλο της νεαρής Άνια δίνει μία ερμηνεία που μαγνητίζει και συγκινεί. 

Δημήτρης Δρόσος ("Άνθρωποι και Ποντίκια" σε σκηνοθεσία Βασίλη Μπισμπίκη): Απόλυτα πειστικός κι εκτός στερεοτυπικών απεικονίσεων ως διανοητικά καθυστερημένος Λένι, ο Δημήτρης Δρόσος κλέβει κυριολεκτικά την παράσταση και συγκλονίζει. 

Μαρία Διακοπαναγιώτου ("Επιθεωρητής" σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπαγεωργίου. Απολαυστική στους αυτοσχεδιασμούς της ως σύζυγος του Επάρχου, αλλά και ως καυτή Ισπανίδα χορεύτρια, καθώς διάνθισε το ρόλο της όχι μόνο με έξυπνους αυτοσχεδιασμούς, αλλά και με στοιχεία της ιδιαίτερης προσωπικότητάς της. 

Ο μικρός ηθοποιός ("Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε" σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου): Στην παράσταση έπαιζαν σε εναλλασσόμενη διανομή οι μικροί Γιώργος Κουτσιμάνης, Βαγγέλης Λυκούδης, Στέλιος Πανταγιάς. Δεν ξέρω ποια διανομή είδα, όμως ο μικρός, παρά το εξαιρετικά νεαρό της ηλικίας του, μας χάρισε ένα από τα πιο συγκλονιστικά φινάλε που έχουμε δει. 

Φοίβος Ριμένας ("Χαρτοπόλεμος", σκην. Γιώργος Παλούμπης και "Απλή Μετάβαση" σκην. Μίνως Θεοχάρης). Εισβάλλει στον "Χαρτοπόλεμο" βομβαρδίζοντάς τον με φλεγματικό χιούμορ που αγγίζει τα όρια του σουρεαλισμού, ενώ στο μιούζικαλ του Εθνικού δίνει τη δική του πινελιά και μας πείθει πώς θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και τραγουδιστής. 

Κωνσταντίνος Ελματζίογου ("Το Πείραμα", σκην. Ανδρέας Φλουράκης). Απόλυτα καθημερινός και απλός, ο νεαρός ηθοποιός μαγνήτισε το βλέμμα μας ενσαρκώνοντας τον ρόλο του Γιου της αποστειρωμένης και αποπνικτικής οικογένειας.

Πηγή: tospirto.net (Γεωργία Οικονόμου)