Ζήσης Ρούμπος: "Το “Tailor Made Comedy" είναι το πιο δύσκολο πράγμα που έχω κάνει ως ηθοποιός”


Είναι "εκείνος ο πολύ αστείος τύπος" που έχεις δει στην τηλεόραση και στο θέατρο. Παράλληλα, όμως, είναι και ένας άνθρωπος που έχει ψάξει πολύ το θέμα "κωμωδία", αφού πρώτα έχει ψάξει πολύ τον ίδιο τον εαυτό του. Ο Ζήσης Ρούμπος αποδεικνύει ότι πρέπει να είναι κανείς απόλυτα σοβαρός προκειμένου να φτάσει να κάνει τους άλλους να γελάνε, δίνοντας φέτος ρεσιτάλ κωμικού αυτοσχεδιασμού, σε μια παράσταση “κομμένη και ραμμένη” στα μέτρα του κοινού που γεμίζει κάθε βράδυ το Θέατρο Ζίνα.

Συνέντευξη στη Mαρία Λυσάνδρου 

– Είσαι ένας από τους πρωταγωνιστές της παράστασης "Tailor Μade Comedy". Το σχετικό δελτίο Τύπου γράφει "Ετοιμαστείτε για την πιο αστεία βραδιά της ζωής σας". Αλήθεια τώρα... πόσο μεγάλη ιδέα έχετε για τον εαυτό σας;
Μεγάλη, πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας! Γιατί δεν είμαστε καλά, δεν την παλεύουμε ως άνθρωποι! Σε άλλες εποχές μάλλον θα ήμασταν νοσηλευμένοι, θα ήμασταν με φάρμακα! Ή με κρύα μπάνια και λοβοτομή, δεν ξέρω... (γέλια)
Αλλά σοβαρά τώρα: Πρώτον, δεν είναι θέμα μεγάλης ιδέας. Εμείς, ακόμα και στα δελτία Τύπου, κάνουμε χαβαλέ και "την ψωνίζουμε" λίγο, έτσι, για να τραβήξουμε τα βλέμματα. Γι' αυτό και με ρώτησες! Είδες;

– Μα είναι η απόδειξη ότι το δελτίο ήταν επιτυχημένο!
Το δεύτερο είναι το εξής: Μετά από πολλά χρόνια που δουλεύουμε μαζί με τα παιδιά, αν μη τι άλλο, έχουμε καταφέρει κάποια πράγματα. Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που έχουμε καταφέρει είναι ότι, όντως, μπορούμε να εγγυηθούμε στον κόσμο ότι θα περάσει καλά και θα γελάσει. Γιατί η κωμωδία, ξέρεις, είναι και κάτι πολύ δύσκολο – έχει να κάνει με χιούμορ, με αισθητική, με ρυθμό, πόσω μάλλον η αυτοσχεδιαστική κωμωδία, όπου δεν υπάρχει σενάριο! Εάν πετύχει, όμως, η μαγιά, είναι εγγυημένο το γέλιο και, μέχρι τώρα, πάει πάρα πολύ καλά.

– Αυτή η παράσταση, όντως, δεν έχει σενάριο, ουσιαστικά "τη φτιάχνουν" οι θεατές. Δεν είναι λίγο ριψοκίνδυνο αυτό; Όπως και να το κάνουμε, ένα σενάριο σου δίνει και μια ασφάλεια...
Σαφέστατα, σαφέστατα...

Θα σου πω το εξής: Είναι το πιο δύσκολο πράγμα που έχω κάνει ως ηθοποιός. Έχω κάνει δράμα, έχω κάνει κωμωδία, έχω κάνει και stand up comedy· αυτό είναι με διαφορά το πιο δύσκολο. Γιατί ακριβώς έχει μεγάλο συντελεστή αποτυχίας, γιατί δεν υπάρχει σενάριο, δεν υπάρχει ρόλος για να πιαστείς, δεν υπάρχει σκηνικό, δεν υπάρχει τίποτα, πέρα από τον αυτοσχεδιαστή και την ετοιμότητά του. Το μόνο που έχουμε ως όπλο είναι η προετοιμασία και το δέσιμο, μέσα από επτά χρόνια συνεργασίας.
Με τον Λάμπρο (Φισφή) και τον Δημήτρη (Μακαλιά) έχουμε μια χημεία που όμοιά της εγώ δεν έχω ξανασυναντήσει επί σκηνής. Και αυτό μας βοηθάει να δημιουργούμε κωμωδία στη στιγμή.

– Άρα, στην περίπτωση μιας τέτοιας παράστασης, είναι απαραίτητο να υπάρχει επικοινωνία μεταξύ των συντελεστών.
Απόλυτα! Αλλιώς δεν γίνεται! Αντικειμενικά είναι πολύ δύσκολο, δεν είναι καθόλου εγγυημένη η επιτυχία.
Υπάρχουν στιγμές που "πεθαίνουμε" επί σκηνής, και αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο κομμάτι της συγκεκριμένης δουλειάς: όταν κάτι δεν πάει καλά πάνω στη σκηνή, να το ξεπερνάς επί τόπου και να συνεχίζεις παρακάτω.

– Επειδή, όμως, ένα μεγάλο κομμάτι της επιτυχίας εξαρτάται από το κοινό, τι κάνεις στην περίπτωση που κάποιος θεατής "την έχει δει" κωμικός και πάει να κάνει "το κομμάτι του", αντί να δώσει χώρο σ' εσένα; Ή το ανάποδο, αν δεν αντιδρά καθόλου;
Και τα δύο παραδείγματα τα συναντάμε σχεδόν σε κάθε παράσταση. Υπάρχουν τρόποι αντιμετώπισης και για τις δύο περιπτώσεις.
Συνήθως με τους θεατές που "την έχουν δει" λίγο κωμικοί, αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να σκάσεις το μπαλονάκι του "εγώ" τους και να πεις "Man, έχεις έρθει να δεις παράσταση, όχι να κάνεις παράσταση". Υπάρχουν τεχνάσματα...
Τώρα, αν σου προκύψει άνθρωπος που δεν επικοινωνεί και δεν ανοίγεται, απλά πας στον επόμενο θεατή. Δεν υποχρεώνουμε κανέναν να συμμετέχει, εάν δεν θέλει.

– Κι ήμουν έτοιμη να ρωτήσω: Γλιτώνει από εσάς κανείς αν κάτσει στην τελευταία σειρά ή...;
Δεν βγαίνουμε με προβολέα να ψάξουμε να βρούμε εθελοντές! Η συμμετοχή είναι καθαρά στην ευχέρεια του κάθε θεατή! Μπορεί να σηκώσει το χέρι του και να συμμετέχει εάν θέλει – και αυτό το κάνει και πιο fun, πιο αστείο.

– Και με τι θέματα έχετε καταπιαστεί στις παραστάσεις μέχρι τώρα;
Άπειρα! Ξέρεις τι γίνεται; Μέσα σε μία παράσταση, μπορεί να βρεθούμε στο φεγγάρι και να κάνουμε τους αστροναύτες, μέχρι να κάνουμε σκηνή όπου με απατάει η γυναίκα μου με τον αδερφό μου! Ό,τι μπορείς να φανταστείς...

– Δηλαδή δεν έχετε στο μυαλό σας ένα συγκεκριμένο πλαίσιο από πριν...
Όχι, όχι, καθόλου. Ό,τι πει το κοινό!
Βέβαια, ο αυτοσχεδιασμός δεν είναι χαοτικός, δεν είναι "Ανεβαίνω πάνω και "ό,τι κάτσει""! Υπάρχουν κάποιοι κανόνες που διδάσκονται, όπως το να είσαι ανοιχτός, το να παίρνεις αυτό που σου δίνει ο συμπαίκτης σου και να δημιουργείς μια σκηνή. Πώς βρίσκεις, δηλαδή, τα κωμικά σημειάκια, έτσι ώστε να τα εκμεταλλευτείς. Αυτά βγαίνουν μέσα από πρόβες, πάρα πολλές πρόβες...
Εγώ τον διδάσκω τον κωμικό αυτοσχεδιασμό. Είναι δύσκολο, αλλά μπορεί να διδαχθεί. Τον έμαθα από τον Λάμπρο, δουλέψαμε μαζί πολλούς μήνες για να καταφέρουμε να ανακαλύψουμε τα "πατήματά" μας.

– Μια τέτοια παράσταση, χωρίς συγκεκριμένο σενάριο, έχει πρόβες;
Έχει practice. Δεν είναι πρόβα με την έννοια "Μαθαίνουμε τα λόγια".

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ.

Πηγή: planbemag.gr