Κατερίνα Μισιχρόνη - Η απόφασή της να φύγει στην Αμερική

Η Κατερίνα Μισιχρόνη κάνει πράγματα out of the box. Δεν είναι ακόμη μία ανερχόμενη ηθοποιός που θέλει να την αναγνωρίζουν στον δρόμο. Τα όνειρά της είναι μεγαλύτερα -και σίγουρα πιο ουσιώδη- γι' αυτό και πριν τέσσερα χρόνια δεν δίστασε να τα αφήσει όλα πίσω της και να φύγει στην Αμερική. Σε συνέντευξή της στο περιοδικό People μιλά για το δικό της αμερικάνικο όνειρο. 



Εκτός από το να βάζεις, έχω την εντύπωση ότι ξέρεις και να σπας όρια. Για παράδειγμα, στο peak της πορείας σου αποφάσισες να τα αφήσεις όλα πίσω σου και να φύγεις στην Αμερική. Αυτό δεν μπορεί να το κάνει ο καθένας. 
Είπα στον εαυτό μου "Φεύγω για Αμερική γιατί θέλω να δω, να μάθω, να εξελιχθώ και ό,τι γίνει". Έφυγα πριν από τέσσερα χρόνια και έμεινα εκεί για δύο χρόνια, συγκεκριμένα στο Λος Άντζελες. 

Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που έκανες στην Αμερική;
Ξεκίνησα μαθήματα υποκριτικής. 

Πώς ήταν η ζωή εκεί; 
Πανάκριβα όλα. Είχα βγάλει καλλιτεχνική βίζα και απαγορευόταν να κάνω οποιαδήποτε άλλη δουλειά. Ας πούμε, ήθελα να δουλέψω σερβιτόρα για ένα χαρτζιλίκι, αλλά στην Αμερική αυτό δεν γινόταν.

Έχεις δουλέψει και στο παρελθόν ως σερβιτόρα;
Τέσσερα χρόνια στη Θεσσαλονίκη και στην Κρήτη, όταν ήμουν φοιτήτρια Ψυχολογίας. Και θα το ξανάκανα αν υπήρχε ανάγκη. Όταν μιλάμε για ζητήματα επιβίωσης, δεν υπάρχει η πολυτέλεια της επιλογής. Πρέπει να συντηρηθείς και εγώ είμαι έτοιμη να συντηρηθώ με όποιον τρόπο μπορώ. Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια βιοπορίζομαι αποκλειστικά από τη δουλειά μου, αλλά δουλεύοντας δεκαπέντε ώρες την ημέρα, έτσι;

Στην Αμερική είχες ατζέντη;
Δύο ατζέντηδες, έναν για την υποκριτική και έναν για τα διαφημιστικά. Έκανα έξι ακροάσεις την ημέρα και άκουγα συνεχώς "όχι". Έφτασα στο σημείο να αναρωτιέμαι "Ρε συ, τι γίνεται; Τι κάνω λάθος;". 

Πόσα "ναι" άκουσες;
Μόλις τρία. Για μία διαφήμιση και δύο ταινίες. Αλλά πήρα πολύ καλό feedback από αυτές τις δουλειές. Στην Αμερική, ακόμη και αν σε θέλει κάποιος casting director ή ένας σκηνοθέτης για κάτι μεγάλο, όταν δεν σε ξέρει κανείς, δεν τον αφοράς. Επίσης, αποφασίζει ο παραγωγός. Και ο παραγωγός, πολύ λογικά, θα βάλει τα λεφτά του εκεί που ξέρει ότι θα του έρθουν πίσω. Εγώ δεν ήμουν αυτή η περίπτωση. Πάντως, έχω ακόμη ατζέντη στην Αμερική και στέλνω tape videos για διάφορα projects σε Ευρώπη και Αμερική. Πάλι "όχι" ακούω, αλλά το προσπαθώ! (γέλια) 

Τι έμαθες για σένα από αυτή την εμπειρία; Τελικά είναι καλύτερο να 'σαι πρώτη στο χωριό ή τελευταία στην πόλη; 
Δεν είμαι αυτής της λογικής. Θα πω κάτι που ακούγεται λίγο κλισέ, αλλά στην Ελλάδα γύρισα γιατί μου έλειπε πολύ η οικογένειά μου. Οι φίλοι μου. Η ζωή μου. Και ίσως μια ευκολία που υπάρχει εδώ γνωρίζοντας πέντε – δέκα ανθρώπους. Στην Αμερική το παιχνίδι ήταν σκληρό. Στοιχημάτιζες πόσο μπορείς να αντέξεις. Εγώ άντεξα για δύο χρόνια. Τώρα ίσως να μπορούσα να αντέξω παραπάνω. 

Ηθοποιός στην Ελλάδα vs ηθοποιός στην Αμερική: Μια βασική διαφορά; 
Εδώ ο Έλληνας ηθοποιός πρέπει να κάνει λίγο απ' όλα: Να είναι λίγο σκηνοθέτης, ενδυματολόγος και λογιστής μαζί, λίγο μακιγιέζ και αμπιγιέζ. Στην Αμερική είναι όλα τόσο οργανωμένα, που το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να παίξεις. Βέβαια όλο αυτό μου έκανε καλό γιατί εδώ είχα συνηθίσει στις hardcore καταστάσεις. Έλεγα στους Αμερικανούς "Καλέ, ναι, φέρτε μου να κάνω ό,τι θέλετε. Να καθαρίσω, να φτιάξω καφέ, να παίξω. Να κάνω και μαλλιά; Ναι, δεν με πειράζει, να κάνω και μαλλιά". 

Πώς φαντάζεσαι επαγγελματικά τον εαυτό σου σε δέκα χρόνια;
Κοίταξε, προσπαθώ βαθιά για αυτή τη δουλειά, του ηθοποιού. Είναι η μοναδική επιλογή στην οποία έχω μείνει τόσο καιρό και την υπερασπίζομαι. Αλλά η αλήθεια είναι ότι θα 'θελα να κάνω και κάτι άλλο στη ζωή μου. Όπως αρχιτεκτόνισσα, να ασχοληθώ με το design, να φτιάξω ένα μικρό ξενοδοχείο μέσα στη φύση ή να γίνω σομελιέ.

Μικρή τι ήθελες να γίνεις;
Μπαλαρίνα ή κτηνίατρος. Τελικά έγινα αυτό που δεν είχα φανταστεί: ηθοποιός.

Μεγάλωσες σε μια οικογένεια καθηγητών. Πώς ξέφυγες;
Ο παππούς μαθηματικός. Ο μπαμπάς και η αδελφή επίσης. Η μαμά δασκάλα. Εμένα με προόριζαν για φιλόλογο γαλλικών γιατί φοιτούσα σε ελληνογαλλικό σχολείο. Το πλάνο τους απέτυχε και όλα πήγαν λάθος!

Τους είχες καθηγητές στο σχολείο;
Είχα τον μπαμπά μου στο γυμνάσιο. Εφιάλτης. Ήταν αυστηρός και σκληρός, με έβαζε τιμωρία χωρίς να έχω κάνει κάποιο λάθος, μόνο και μόνο για να παραδειγματιστούν τα άλλα παιδιά και να μην πουν "δείχνει επιείκεια επειδή είναι η κόρη του".

Φέτος πού παίζεις;
Στο Δείπνο, στο Σύγχρονο Θέατρο. Είναι ένα σύγχρονο, ολλανδικό έργο που ανεβαίνει για πρώτη φορά στο θέατρο, σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ, με έναν πολύ ωραίο θίασο: Στέλιος Μάινας, Κατερίνα Λέχου, Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Γιώργος Κοτανίδης. Σας περιμένουμε!

Πηγή: peoplegreece.com (Φανή Πλατσατούρα)