Ιωάννα Παππά: "Μου αρέσει η ιδέα να γίνω μητέρα"

Το ραντεβού μας με την Ιωάννα Παππά, ήταν στα Εξάρχεια - εκεί που μόνιμα κινείται και αναπνέει. Μπορεί το κορίτσι που αγαπήθηκε από σίριαλ όπως το Κλείσε τα Μάτια και το Φεύγα να είναι πια μια όμορφη γυναίκα, αλλά τα baby face χαρακτηριστικά της είναι πάντα εκεί, να στέλνουν αντιφατικά μηνύματα στο συνομιλητή της: Εύθραστη και δυναμική, ευαίσθητη και αποφασιστική, με την αυτοπεποίθηση που της δίνει η επιτυχημένη θεατρική της πορεία και τα βραβεία που έχει αποσπάσει (Θεατρικό Βραβείο Κοινού, Καρφίτσα "Μελίνα Μερκούρη"). 

Τα επόμενα χρόνια πού θα ήθελες να σε δεις; 
Τα τελευταία χρόνια έχω νιώσει την ανάγκη να επικεντρωθώ στην προσωπική μου ζωή. Εκεί νιώθω πως πρέπει να υπάρξει μια εξέλιξη. Μου φαίνεται πολύ ωραία ιδέα να φέρεις στον κόσμο ένα παιδί. Όχι ως συνέχειά σου, αλλά επειδή ανοίγει ένας νέος κόσμος μπροστά σου. Όταν ακούς πως, πέρα από τις δυσκολίες που μπορεί να φέρει, το συναίσθημα είναι κάτι που δεν μπορείς να το νιώσεις διαφορετικά, είναι κάτι που θα ήθελα να μου δοθεί η ευκαιρία να ζήσω. Όχι όμως εμμονικά. Δεν θέλω να πιέζω τις καταστάσεις, μου αρέσει ό,τι προκύπτει στη ζωή να γίνεται από πνευματική αναζήτηση, αγάπη, τη σωστή στιγμή - αν και δεν υπάρχει ποτέ η ιδανική συνθήκη. Είμαι της συνειδητής επιλογής, οπότε νιώθω πως είμαι σε μια τέτοια στιγμή που θα μπορούσα να προχωρήσω σε κάτι τέτοιο. Η καριέρα μου πηγαίνει προς τα κάπου, αλλά δεν ξέρω ακριβώς προς τα πού. Επιθυμίες υπάρχουν... Κι είναι εκείνες που διαμορφώνουν και το δρόμο. Αλλά ένιωθα πως δεν πρέπει να περιορίζω τον ανοιχτό ορίζοντα με τις προσωπικές μου, ίσως και εγωιστικές, επιθυμίες. 

Υπάρχει στο μυαλό σου η σκέψη να υιοθετήσεις ένα παιδί; 
Ναι, θα το έκανα. Φυσικά πρώτα θα προσπαθούσα... Είναι φοβερό το ότι υπάρχουν τόσα παιδιά σε ιδρύματα. Γι' αυτό σου μίλησα και πριν περί συνειδητής επιλογής. Πρέπει να αποδεχτούμε πως τίποτε δεν είναι τέλειο. Τα πάντα είναι θέμα τύχης: Σε ποια χώρα γεννιέται, ποιοι είναι οι γονείς του. Είναι στη φύση του ανθρώπου να μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον όπου του παρέχει αγάπη και ασφάλεια. Η ζωή έχει συνεχώς εκρήξεις, αλλά, αν το σκεφτείς, αποτέλεσμα αυτών των εκρήξεων είμαστε. Οπότε, ας γίνει η νομοθεσία πιο ευέλικτη - ειδικά από τη στιγμή που οι αριθμοί μεγαλώνουν, δεν θα πρέπει να παραμένει το καθεστώς που ίσχυε το 1980. Έχει τύχει να έρχονται παιδιά από ιδρύματα σε παραστάσεις, τα έχω ζήσει. Μάλιστα, ένα πανέμορφο κοριτσάκι είχε βάλει τα κλάματα, είχε πάθει μια κρίση πανικού. Πραγματικά αισθανόμουν ανήμπορη. 

Μεγαλώσαμε μαζί της, βλέποντάς την να κάνει μεγάλες τηλεοπτικές επιτυχίες κατευθείαν με το που βγήκε από τη σχολή. Η ίδια μου εξιστορεί πως μπήκε στο θαυμαστό κόσμο της τηλεόρασης, εντελώς αναπάντεχα. "Μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στη ζωή μου ήταν όταν με επέλεξε ο Κώστας Κουτσομύτης για το σίριαλ Ύστερα Ήρθαν οι Μέλισσες. Δεν με είχε δει πουθενά, ήταν με το που είχα τελειώσει τη σχολή και είχαν δει τις εξετάσεις μας. Μας είχαν πει να πηγαίνουμε σε γραφεία παραγωγής και να αφήνουμε βιογραφικά και φωτογραφίες. Έτσι, περάσαμε και από το γραφείο του Κουτσομύτη στο Κολωνάκι. Μου τηλεφώνησαν και μου είπαν πως ήθελε να με δει. Πήγα στο γραφείο του και μου είπε "είμαι φυσιογνωμιστής και από τη φωτογραφία σου κατάλαβα πολλά για σένα και ως ηθοποιό και ως άνθρωπο. Πιστεύω ότι είσαι ιδανική για αυτόν το χαρακτήρα". Εκείνες τις ημέρες είχα πάθει σοκ, δεν πίστευα ότι μου συνέβαινε αυτό!". 

Η Ιωάννα Παππά είναι κορίτσι της πόλης, ζει και αναπνέει στα Εξάρχεια, όταν δεν αλωνίζει το θεατρικό σανίδι. Φέτος παίζει σε δύο θεατρικά (Άμλετ στο Altera Pars, Ένα Φεγγάρι για τους Καταραμένους στο θέατρο Πορεία) και τώρα ξεκινάει τις πρόβες για το τρίτο, μία δραμεντί (κωμωδία με δραματικά στοιχεία). Είχαν προηγηθεί τα γυρίσματα της ταινίας Δεν Θέλω να Γίνω Δυσάρεστος (του Γιώργου Γεωργόπουλου), που θα κυκλοφορήσει τους προσεχείς μήνες, ενώ συμμετέχει και σε ένα επεισόδιο του Ου Φονεύσεις του Πάνου Κοκκινόπουλου στο Open. 



Η ηθοποιός Ιωάννα Παππά είναι σε μια δημιουργική φάση. Η γυναίκα Ιωάννα, από την άλλη, πώς είναι; 
Είμαι σε πολύ καλή φάση, χρόνια σε μια σχέση, με πολλή αγάπη, κατανόηση, αλληλοσεβασμό, στήριξη. Όσα πρέπει να έχει μια σχέση για να τη χαρακτηρίζει κανείς "σχέση ζωής". Νιώθω απόλυτα ισορροπημένη. Δεν μπορώ να ζω ως μονάδα, νιώθω ότι πρέπει να μοιράζομαι τα συναισθήματά μου με έναν άνθρωπο. Δεν μου αρέσει η μοναξιά. Υπάρχουν στιγμές που όλοι έχουμε την ανάγκη να είμαστε μόνοι μας, διεκδικούμε αυτόν το χρόνο και τον παρέχουμε στον άλλο. Αλλά αυτό είναι στιγμές. Τον περισσότερο χρόνο μου θέλω να τον μοιράζομαι με τον άνθρωπο που αγαπάω. 

Παίρνεις δηλαδή "τη δουλειά στο σπίτι". Λειτουργεί σε εσάς; 
Όταν δεν ανήκεις στον ίδιο χώρο με τον άλλο, τα πράγματα είναι πιο εύκολα, γιατί κουβαλάμε δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Οπότε, ακόμη και η πληροφορία από την καθημερινότητά σου δεν είναι τόσο ρουτίνα για τον άλλο. Δεν ακούει συνεχώς τα ίδια, δεν σκέφτεται "Όχι, πάλι, Θεέ μου!". (γέλια) Επομένως κι εμένα με τροφοδοτεί να ακούω κάτι που δεν ζω, και την άλλη πλευρά. Βγαίνεις πιο γρήγορα από το πρόβλημα που κουβαλάς σκεπτόμενος πως υπάρχουν και προβλήματα άλλης φύσης. Είναι πιο υγιές να μην έχει το ζευγάρι κοινό αντικείμενο εργασίας. Η σχέση έχει καλύτερες ισορροπίες, ο ένας ανανεώνει τον άλλο. 

Όταν το πρόβλημα απαιτεί κάτι παραπάνω και χρήζει ανάλυσης; 
Έχουμε και φίλους, δεν μπορεί ο σύντροφος της ζωής σου να σε καλύπτει απόλυτα. Είναι λίγο εγκλωβιστικό. Ανυπόφορο, τώρα που το σκέφτομαι. Δηλαδή, αν έχω καταληφθεί από μια εμμονική σκέψη για τρεις μήνες, δεν μπορώ να βάλω τον άλλο στην ίδια διαδικασία. Εκτός κι αν τον αφορά. Θα του το πεις, αλλά στο βαθμό που πρέπει. Όταν κάτι είναι προσωπικό, πρέπει να αναμετριέσαι εσύ ο ίδιος μαζί του. Πρέπει να στέκεσαι στα πόδια σου. Δεν είναι δεκανίκια οι άνθρωποι. Δεν με αφορούν οι σχέσεις εξάρτησης, προτιμώ την ισότητα. Δεν μπορώ τους ρόλους, ποιος είναι πάνω από τον άλλο. 

Αυτό που περιγράφεις είναι λίγο μακριά από την κλασική ελληνική συνταγή... 
Πέρα από τα πρότυπα, όπου απαιτείται προσπάθεια για να ξεφύγουμε, θεωρώ, ας πούμε, ότι εκείνος που οικονομικά είναι πιο άνετος πρέπει να βοηθάει περισσότερο. Δεν οφείλει ο άντρας ή η γυναίκα κάτι. 

Αυτό είναι τεράστιο στερεότυπο, μια γυναίκα να βγάζει περισσότερα χρήματα από έναν άντρα. 
Ποτέ δεν με αφορούσε, δεν περιμένω κάτι από τον άντρα σε αυτό το επίπεδο. Η στήριξη δεν έχει να κάνει με τα οικονομικά. Το θέμα είναι να είναι καλά με τον εαυτό του ο άλλος.

Δεν θα ήταν καλύτερα να σκέφτεσαι "δεν θα δουλέψω τους επόμενους έξι μήνες" γνωρίζοντας πως δεν θα πιεστείς οικονομικά;
Δεν έχω μάθει να σκέφτομαι έτσι. Δεν το έχω κυνηγήσει ποτέ. Δεν θα πρέπει να ακυρώνονται άνθρωποι ανάλογα με την οικονομική τους ευρωστία. Η πνευματική και η ψυχική δύναμη υπερτερούν της οικονομικής. Δυστυχώς ζούμε σε μια κοινωνία που το οικονομικό ορίζει τους ανθρώπους. Αλλά έχω αντισταθεί πολύ σε αυτό το πρότυπο. Μια αξιοπρεπής ζωή είναι επιθυμία όλων μας. Ο πλούτος είναι μια άλλου είδους επιθυμία, που έχει να κάνει με μια ανάγκη για εξουσία. 

Η σχέση με το χρήμα φανερώνει πολλά για τον ψυχισμό, τον τρόπο σκέψης και την ιδιοσυγκρασία ενός ατόμου. Αλλά σε αυτό το περιβάλλον ζούμε και πρέπει να προσαρμοζόμαστε. Δεν κατακρίνω κανέναν, σέβομαι την επιθυμία του καθενός. 

"Πρόλαβες να ξεκουραστείς το καλοκαίρι;" τη ρωτάω και η Ιωάννα Παππά χαμογελάει, δικαιωμένη ίσως από την απόφασή της. "Φρόντισα να κρατήσω ένα μήνα διακοπών, γιατί γνώριζα πως το πρόγραμμά μου θα ήταν επιβαρυμένο. Ήθελα αυτό το καλοκαίρι να μην κάνω τίποτε". 

Πώς επιλέγεις τις δουλειές σου;
Η πρώτη αίσθηση που θα μου κάνει (σ.σ. η πρόταση) είναι και η καθοριστική. Οι συνεργάτες είναι το πρώτο κριτήριο και στη συνέχεια το έργο. 



Έχεις προδοθεί από κάποια απόφασή σου; 
Δεν μπορείς να κάνεις όλες τις δουλειές που σου προκύπτουν. Δεν ξέρω πώς θα ήταν η διαδρομή μου αν είχα κάνει δυο-τρεις διαφορετικές επιλογές. Αν πήγαινα από την αρχή, δεν ξέρω αν θα ήταν αυτά ακριβώς τα βήματά μου. Νομίζω ότι θα είχα διαφοροποιηθεί σε μερικά σημεία, για να δω και κάτι διαφορετικό, όχι ότι δεν είμαι ευχαριστημένη με την πορεία μου. Οι προσδοκίες μου έχουν ικανοποιηθεί στο έπακρο. Θα μου άρεσε να δω αυτό που δεν μου έχει συμβεί, όπως όλοι μας δηλαδή. Θα μπορούσα να έχω φύγει από τη χώρα, για παράδειγμα. Έχω γεννηθεί στις ΗΠΑ, αλλά ποτέ δεν το εκμεταλλεύτηκα αυτό. Δεν είχα μπει ποτέ στη διαδικασία να το σκεφτώ και μεγαλώνοντας είδα ότι θα μπορούσα να το κάνω. Από πολύ νωρίς βρέθηκα σε δουλειές που με ικανοποιούσαν καλλιτεχνικά και οι οικονομικές απολαβές εκείνα τα χρόνια ήταν πολύ καλές. Οπότε, αυτά με κράτησαν εδώ, όπως επίσης οι άνθρωποί μου, η πατρίδα μου. Είναι δύσκολο να τα παρατήσεις όλα, ακόμη και όταν είσαι 20. Πάντοτε σκεφτόμουν πως το να πας στο εξωτερικό είναι άγριο και άχαρο, ειδικά αν δεν έχει ακουστεί το όνομά σου πρώτα στην πατρίδα σου. 

Έχεις και την αμερικανική υπηκοότητα;
Και τις δύο. Αλλά εδώ μεγάλωσα. Ήμουν 1 έτους όταν επιστρέψαμε οικογενειακώς στην Ελλάδα. 

Τότε ήσουν με κεκτημένη ταχύτητα. Τώρα θα έφευγες από τη χώρα;
Είμαι παιδί του θεάτρου και η γλώσσα είναι από τα βασικά εργαλεία του θεάτρου, οπότε... Για έναν ηθοποιό που έχει προτεραιότητα το σινεμά, επειδή η αγορά έχει ανοίξει και γίνονται παραγωγές στην Ελλάδα, θα ήταν πιο εύκολο. Μεγαλώνοντας, έπειτα από μια εικοσαετία απόλυτα θεατρική, έχω ανάγκη να δοκιμαστώ κι εκεί. Μπορεί το θέατρο και ο κινηματογράφος να έχουν κοινή αφετηρία την υποκριτική, αλλά είναι εντελώς διαφορετικός ο τρόπος προσέγγισης και δουλειάς. Το πρόβλημα είναι πως δεν διαθέτω χρόνο. Δυστυχώς τα πράγματα γίνονται τελευταία στιγμή, πράγμα που δυσκολεύει τον προγραμματισμό. Δεν μπορεί ένας ηθοποιός να ρισκάρει απορρίπτοντας άλλες δουλειές γιατί περιμένει μια πρόταση για τον κινηματογράφο. Πρέπει να προγραμματίζεις ένα χρόνο πριν για να μη μείνεις στον αέρα. Δεν αφήνεις μια καλή πρόταση περιμένοντας μια καλύτερη. Είναι θέμα τύχης και συγκυρίας. 

Ο κόσμος σε αγάπησε από μικρή ηλικία, μέσα από ρόλους σε τηλεοπτικά σίριαλ. Απαιτούσε μια διαχείριση την οποία, όπως είναι φυσικό, δεν γνώριζες; 
Καλό θα ήταν στις σχολές, πέρα από την υποκριτική, να δίνονται κάποιες βασικές συμβουλές για το πώς πρέπει να κινείσαι στο χώρο. Επαγγελματίας δεν είσαι μόνο για το πώς χειρίζεσαι μια δουλειά, αλλά και το πώς διαχειρίζεσαι τον εαυτό σου, αφού δεν μας εκπροσωπεί κανείς. Τελειώνοντας τη σχολή του Θεάτρου Τέχνης το 1999 δεν υπήρχε καν YouTube. Ήμασταν πολύ αθώοι, είχαμε να διαχειριστούμε μόνο τα media, που και τότε ήταν άγριο αυτό. Όταν είσαι μόνος σου και δεν έχεις κανέναν που να γνωρίζει, ούτε φίλους ούτε οικογένεια, αντιλαμβάνεσαι πως ζεις σε ένα χάος. Έτσι, γίνονται λάθη - που κι αυτά είναι χρήσιμα, για να μάθεις. Πλέον, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση με τα social media, όλα είναι πιο διαχειρίσιμα. Ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει με την εικόνα του. Ενώ παλιά ήμασταν έρμαια της τύχης και χωρίς να συμβάλλουμε απαραίτητα για να διαμορφωθεί μια αρνητική δημοσιότητα. 

Έχεις παίξει σε σίριαλ που χτυπούσαν 50άρια. Αυτή η άγουρη δόξα σε είχε τρομάξει;
Μου είχε κάνει εντύπωση. Ήμουν 24, μου τηλεφωνούσαν και με προσφωνούσαν "κυρία Παππά" κι εγώ αναρωτιόμουν "τι γίνεται εδώ, γιατί μου μιλάνε έτσι οι άνθρωποι;". Ήταν περίεργο. Δεν ήξερες αν πραγματικά έχεις κερδίσει την εκτίμηση και το σεβασμό. 

Α, είσαι από εκείνους τους ανθρώπους...
Ναι. Νιώθω ότι δεν μπορείς να πάρεις τίποτε πίσω, αν πρώτα δεν δείξεις πως το αξίζεις. 

Πολύ αμερικάνικο αυτό... Έρχεται από την οικογένειά σου;
Υπάρχει ως τρόπος σκέψης στην οικογένεια. Δεν μπορώ να εκτιμήσω κάποιον που δεν έχει αποδείξει τίποτε. Γενικά είμαι αυστηρή με τον εαυτό μου, αλλά και από τους ανθρώπους έχω και απαιτήσεις και κατανόηση παράλληλα. Στη ζωή μου έχω μάθει να διεκδικώ. Δεν βρήκα τίποτε έτοιμο από την οικογένειά μου. Οτιδήποτε κερδίζεται απαιτεί κόπο, αυτό ξέρω. 

Υπάρχει μια στιγμή που να σου άλλαξε την κοσμοθεωρία ή να σου όρισε τη ζωή; 
Η απώλεια του παππού μου, του πιο αγαπημένου μου ανθρώπου. Ήμουν 5 ετών και θυμάμαι πως θρήνησα πολύ για παιδάκι. Συνειδητοποίησα πολύ γρήγορα τι θα πει απώλεια ενός αγαπητού προσώπου - γιατί έχει διαφορά με τη γενική έννοια. Από τότε άρχισα να φιλτράρω τα πάντα μέσα από τη συγκεκριμένη απώλεια. 

Και βρήκες απάντηση μέσα από το θέατρο;
Ίσως κι ένας από τους λόγους που μου αρέσει το θέατρο είναι πως έρχεσαι αντιμέτωπος με όλα αυτά τα θέματα, με πολύ ωραίο τρόπο. Έχω και την τύχη να έχω σπουδάσει αλλά και να ασχολούμαι με το κλασικό ρεπερτόριο, οπότε είναι και αυτοί οι τεράστιοι συγγραφείς που έχουν γράψει σχετικά. Γι' αυτό δεν έχω νιώσει ίσως και την ανάγκη να πάω σε ψυχολόγο, λόγω αυτής της διαρκούς "συνομιλίας". Κάποια στιγμή λειαίνονται αυτές οι σκληρές γωνίες. Ανοίγει η σκέψη σου και μπορείς να διαχειριστείς τις φοβίες σου.

Πηγή: peoplegreece.com (ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΡΑΤΑΝΟΣ)