Τατιάνα Κίρχοφ: "Οι άνθρωποι δεν είμαστε τόσο ξένοι μεταξύ μας"

Η Τατιάνα Κίρχοφ με αφορμή την παράσταση "Εξίσωση Boltzmann" που ανεβαίνει στο Εργοτάξιον, μιλάει στο pressmixer για τις "αφορμές" που την οδήγησαν να γράψει το εν λόγω έργο, το οποίο είναι γεμάτο χιούμορ, φαντασία, αλλά και εσωτερικές ανάγκες και αναζητήσεις που ζητούσαν εξωτερίκευση...

Έχεις γράψει το έργο που ανεβάζεις στο Εργοτάξιον. Από που άντλησες έμπνευση και πότε; 
Το θέμα του θανάτου είναι κάτι που με απασχολεί συχνά. Το τετελεσμένο και το μη αναστρέψιμο είναι σκέψεις που με προβληματίζουν. Θα ήθελα να υπάρχει η δυνατότητα να μπορέσω να μιλήσω ξανά με κάποιους δικούς μου ανθρώπους που έχουν πεθάνει. Το έργο μάλλον είναι μια δική μου ανάγκη να επικοινωνήσω κάπως μαζί τους. Έγραψα την εξίσωση Boltzmann την άνοιξη του 2010. Το έργο έχει ξανανέβει με άλλη σύνθεση, στο θέατρο Πυξίδα το 2011. Αυτή είναι η δεύτερη φορά που το ανεβάζουμε. 

Γιατί "Εξίσωση Boltzmann"; 
Η εξίσωση Boltzmann, μεταξύ άλλων, αναφέρεται στην εντροπία. Η εντροπία είναι μια έννοια που "μετράει" την αταξία και ισοδυναμεί με το τέλος της ζωής. Η εντροπία αναφέρεται επίσης στη θερμότητα και, κατ' επέκταση, στην ενέργεια. Η μεταβολή από μια κατάσταση σε μια άλλη, μέσω της αλλαγής της ενέργειας, εφαρμόζεται και στο έργο μας όταν δύο πεθαμένοι επιστρέφουν στον κόσμο όχι ως άνθρωποι, αλλά ως αντικείμενα. Η εξίσωση Boltzmann (S=klogW) αναφέρεται στα εξής χαρακτηριστικά: το k ισούται με τη μόνη σταθερά, που στην περίπτωσή μας είναι ο χρόνος – το γεγονός ότι η "ευκαιρία" να επιστρέψουν στον κόσμο τούς δίνεται για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, δηλαδή για μία χρονιά. Το log ισούται με το μετασχηματισμό, το γεγονός δηλαδή ότι δεν επιστρέφουν ως άνθρωποι, αλλά ως αντικείμενα ή κάτι άλλο τέλος πάντων, ενώ το W ισούται με το πλήθος των πιθανών καταστάσεων – γι' αυτό και στο έργο μας οι νεκροί επιστρέφουν ως κάτι που αλλάζει όταν αλλάζουν και οι εποχές. 



Πώς είναι η σχέση σου με τους συνεργάτες σου στην παράσταση;
Με τον Γιάννη Μπακογεώργο έχουμε συνεργαστεί ξανά στον "Φιάκα" του Δημοσθένη Μισιτζή. Είναι ένας πραγματικός φίλος και ένας άνθρωπος που αγαπάω βαθιά. Την Τίνα Παπακωνσταντίνου τη γνώρισα πρόσφατα για τις ανάγκες του έργου. Νομίζω είχαμε μια φοβερή χημεία εξαρχής, καθώς έχουμε πολύ κοινό χιούμορ και ένα αίσθημα οικειότητας, σαν να γνωριζόμαστε καιρό πριν. Όλα αυτά για μένα είναι πολύ σημαντικά σε μια συνεργασία. Το θέατρο είναι ένα ομαδικό "άθλημα" και είναι πολύ όμορφο όταν το κάνεις με ανθρώπους που αγαπάς και ανυπομονείς να τους δεις και να δουλέψετε μαζί. 

Πες μας δυο αγαπημένες σου ατάκες από το έργο.
Δε νομίζω ότι είμαι η κατάλληλη για να απαντήσω! 

Γιατί πιστεύεις ότι πρέπει να έρθει κάποιος να δει την παράσταση;
Το έργο είναι κωμωδία, παρόλο που αναφέρεται σε ανθρώπους που έχουν πεθάνει. Κωμωδία φαντασίας με μαύρο χιούμορ. Πιστεύω ότι το κοινό θα γελάσει παρακολουθώντας την παράσταση και θα περάσει ευχάριστα. Από μεριάς μου έχω προσπαθήσει να μεταφέρω μέσω του κειμένου μου κάποιες δικές μου σκέψεις, όπως για παράδειγμα το γεγονός πως η ζωή είναι γοητευτικά απρόβλεπτη και πολλές φορές οι άνθρωποι που νομίζουμε ότι θα μας σώσουν τελικά μας πικραίνουν περισσότερο από όλους, ενώ οι άνθρωποι που αποφεύγουμε γιατί νομίζουμε ότι θα μας βλάψουν, εν τέλει μας σώζουν. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ρευστές. Καμιά φορά αντιδράμε αρνητικά σε κάποιον γιατί είναι ο καθρέφτης μας. Είναι το κομμάτι εκείνο του δικού μας χαρακτήρα που δεν θέλουμε να δεχτούμε, που δεν μπορούμε να διαχειριστούμε. Οι άνθρωποι δεν είμαστε τόσο ξένοι μεταξύ μας. Μας δένουν ίδια πράγματα. Από το feedback του κοινού μέχρι τώρα παίρνουμε πολύ θετικά σχόλια και αυτό είναι πολύ τιμητικό.

Δείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ.