Δημήτρης Μπογδάνος: "Ένας έρωτας, για να είναι μεγάλος, πρέπει να είναι άδοξος"

Το πρόγραμμά του είναι γεμάτο, αλλά μετά από αρκετά τηλεφωνήματα βρίσκουμε χρόνο για φαγητό στο Κολωνάκι. Κοιτάζει τον κατάλογο αναζητώντας ένα ελαφρύ πιάτο, καθώς προσέχει τη διατροφή του.



"Είμαι επιρρεπής, ιδιαίτερα στα γλυκά" σχολιάζει γελώντας. Ο Δημήτρης Μπογδάνος είναι ένας σύγχρονος παραμυθάς, του αρέσει να στήνει ενδιαφέρουσες ιστορίες στο θεατρικό σανίδι. Μέχρι να... προσγειωθεί εκεί, είχαν περάσει δεκάδες διαφορετικές ιδέες από το μυαλό του. 

"Θυμάμαι πως πέρασα την κλασική φάση να γίνω αστροναύτης, μετά παιδίατρος και κτηνίατρος, ενώ στην έκτη δημοτικού άρχισα να ασχολούμαι με το σχέδιο κι έλεγα πως θα σπουδάσω αρχιτέκτονας. Στο σχολείο, από την Α' Γυμνασίου μέχρι την τελευταία τάξη του Λυκείου, ασχολιόμουν πολύ με τη θεατρική ομάδα και είχα επηρεαστεί πάρα πολύ. Εκείνη την περίοδο όλοι μιλούσαν με πολύ καλά λόγια για τις υποκριτικές μου ικανότητες, μάλιστα είχα πάρει βραβεία και νόμιζα πως τελειώνοντας το σχολείο όλο το θέατρο περίμενε εμένα, το μεγάλο πρωταγωνιστή! Όταν είδα τι συμβαίνει στον αληθινό κόσμο, άρχισε να ταράζεται λίγο το όνειρό μου. Παρ' όλα αυτά, ήταν σαφές μέσα μου πως θα ακολουθούσα κάποιο καλλιτεχνικό επάγγελμα". 

Η πρώτη του επιλογή στις Πανελλήνιες ήταν η Αρχιτεκτονική. Δεύτερη η Ιστορία της Τέχνης. Πέρασε στη δεύτερη και παράλληλα ξεκίνησε μαθήματα σε δραματική σχολή. Τελειώνοντας τις σπουδές του άρχισε να διδάσκει θέατρο στη σχολή Μωραΐτη, αλλά και να εργάζεται ως βοηθός σκηνοθέτη. Ο Δημήτρης Καταλειφός, καθηγητής του στη δραματική σχολή, τον έσπρωχνε να ασχοληθεί με τη σκηνοθεσία, αλλά ο Δημήτρης τότε ήταν αρνητικός. Τον έτρεφε το να βρίσκεται πάνω στη σκηνή και αυτό το δρόμο κυνηγούσε. "Δούλεψα στο Θέατρο Τέχνης με μεγάλα ονόματα, όπως ο Γιάννης Φέρτης και ο Άγγελος Αντωνόπουλος. Μάλιστα δεν έχω δουλέψει ποτέ στο θέατρο χωρίς να πληρωθώ. Δούλευα πάντα με κάποιο αντίτιμο, σημαντικό ή μη" λέει. 

Αν και η επαγγελματική του ζωή έμοιαζε να έχει μπει σε μια τάξη, πέντε χρόνια μετά αποφάσισε να κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στη σκηνοθεσία στο Royal Academy of Dramatic Art στο Λονδίνο, και μάλιστα κατάφερε να πάρει υποτροφία. "Το μεγάλο τίμημα ήταν πως έπρεπε να αφήσω τη διδασκαλία και προσπαθούσα να το ζυγίσω για να δω αν αξίζει, αλλά τελικά το αποφάσισα. Ταυτόχρονα ξεκίνησα μεταπτυχιακό στο performing design, για να κάνω την εμπειρία μου στη βρετανική πρωτεύουσα πιο πλήρη. Όταν έστειλα την αίτησή μου στο Saint Martins, οι θέσεις είχαν κλείσει, αλλά την προώθησαν στο διευθυντή της σχολής, ο οποίος τυχαία ήταν για διακοπές στην Αίγινα, και τελικά κάναμε τη συνέντευξη από κοντά. Εγώ ήμουν πολύ αγχωμένος στη συνάντησή μας, αλλά εκείνος ήρθε χαλαρός μετά τη θάλασσα μαζί με το παιδί του. Λίγες ημέρες αργότερα μου απάντησαν πως έγινα δεκτός και σ' αυτή τη σχολή και τότε συνειδητοποίησα πως θα είχα μια συναρπαστική χρονιά στο Λονδίνο". 

Επιστρέφοντας στην Αθήνα ξεκινάει πάλι τη διδασκαλία και αρχίζει να στήνει τις δικές του θεατρικές δουλειές. Η μεγάλη επιτυχία ήρθε με την παράσταση Ο Μικρός Πρίγκιπας στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά – με τη Λένα Παπαληγούρα στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Γιατί όμως επέλεξε γυναίκα; "Με τη Λένα γνωριζόμαστε πάρα πολλά χρόνια, μιας και ήμασταν μαζί στη θεατρική ομάδα του σχολείου. Την ήθελα από την αρχή για το ρόλο του Μικρού Πρίγκιπα. Έχει αυτό το κρυστάλλινο πρόσωπο, που εμένα προσωπικά με συγκινεί πολύ. Μάλιστα ετοιμάζουμε κι άλλα πολύ όμορφα πράγματα μαζί. Για μένα είναι σημαντικό να κυλούν όμορφα οι συνεργασίες. Αν η δουλειά μας έχει ίντριγκα και ένταση, δεν αξίζει τον κόπο. Δεν γινόμαστε πλούσιοι από αυτή τη δουλειά, είναι άλλα τα οφέλη, οπότε αν φεύγεις από την πρόβα και σιχτιρίζεις, καλύτερα να μην το κάνεις. Όταν ήμουν στη σχολή, κατηγορούσα τους σκηνοθέτες που δούλευαν συνέχεια με την ίδια ομάδα, θεωρώντας πως δεν δίνουν ευκαιρίες σε νέους ανθρώπους. Τώρα κατάλαβα πως, όταν έχεις κοινούς κώδικες με τους συνεργάτες σου, το έδαφος για δημιουργία είναι πιο πρόσφορο". 

Φέτος σκηνοθετεί την παράσταση Ορφέας και Ευρυδίκη, μια ερωτική ιστορία βασισμένη στη μυθολογία, που παίζεται στο θέατρο του Νέου Κόσμου μέχρι τέλος Απριλίου. "Σε κάθε νέα δουλειά θέλω να μην επαναλάβω λάθη, να εντοπίσω τα σημεία που ήμουν αδύναμος και να τα διαχειριστώ. Επίσης, μετά από δύο μεγάλες παραγωγές, το Μικρό Πρίγκιπα και Τα Ταξίδια των Γκιουλ_Ιβερ, ήθελα να κάνω μια παράσταση με δύο ηθοποιούς. Ήθελα κάτι πιο μικρό τη συγκεκριμένη στιγμή". 

Αναρωτιέμαι αν ο ίδιος γίνεται περισσότερο δημιουργικός όταν βιώνει τον έρωτα και την αγάπη. "Εγώ, συνήθως, περιβάλλομαι από αγάπη. Έχω δημιουργήσει τις συνθήκες για να είμαι αγκαλιασμένος από αγάπη. Στο θέατρο, όμως, ήθελα να κάνω ένα ατόφιο love story και συνειδητοποίησα πως ένας έρωτας, για να είναι μεγάλος, πρέπει να είναι άδοξος. Είναι προτιμότερο να ερωτεύεσαι ξανά και ξανά, παρά να μην έχεις ζήσει το μεγάλο έρωτα» καταλήγει.

Είναι ένας από τους ταλαντούχους νέους σκηνοθέτες. Φέτος σκηνοθετεί την παράσταση Ορφέας και Ευρυδίκη, μια ερωτική ιστορία βασισμένη στη μυθολογία, που παίζεται στο θέατρο του Νέου Κόσμου μέχρι τέλος Απριλίου. 

Ο Δημήτρης Μπογδάνος έχει μια μεγάλη οικογένεια που τον στηρίζει και είναι δίπλα του σε κάθε του βήμα. "Οι γονείς μου είναι πάντα εκεί για μένα και ποτέ δεν μπήκαν εμπόδιο στις καλλιτεχνικές μου αναζητήσεις. Στο σχολείο είχα μπει στην ευρωπαϊκή χορωδία και έπρεπε να ταξιδέψω στις Βρυξέλλες για μια συναυλία. Τότε ο μπαμπάς μου ζορίστηκε λίγο να αφήσει ένα παιδάκι της πέμπτης δημοτικού να πάει μόνο του στο εξωτερικό. Τελικά η μητέρα μου πήρε άδεια από τη δουλειά της, με πήγε στις Βρυξέλλες, με άφησε μαζί με την υπόλοιπη ομάδα και ήρθε να με ακούσει στη συναυλία. Οι γονείς μου ακόμα και σήμερα με βοηθάνε σε οτιδήποτε χρειαστώ. Για παράδειγμα, μπορεί να ψάχνω ένα αντικείμενο για την παράσταση και ο μπαμπάς μου να το αναζητάει σε όλα τα παλιατζίδικα. Με τον αδελφό μου έχουμε τέσσερις γονείς. Οι δικοί μας χώρισαν, έχουν ξαναπαντρευτεί και οι σύντροφοί τους είναι κι αυτοί γονείς για εμάς. Πραγματικά, είναι πολύ όμορφο που συνυπάρχουν όλοι μαζί, πάνε εκδρομές, κάνουν γιορτές παρέα. Μεγαλώνοντας διαπίστωσα πως οι γονείς μου έχουν φτιάξει αυτό το σκανδιναβικό μοντέλο οικογένειας, μέσα στο οποίο όλα λειτούργησαν εξαιρετικά. Μου φαίνεται πολύ στενάχωρο όταν συναναστρέφομαι ανθρώπους που έχουν πληγωθεί από το διαζύγιο των γονιών τους". 

Ο αδελφός του, Κωνσταντίνος, είναι δημοσιογράφος με επιτυχημένη πορεία στην τηλεόραση και αναρωτιέμαι αν έχουν ποτέ σκεφτεί να κάνουν μαζί μια εκπομπή. "Νομίζω πως δεν έχουμε κοινό πεδίο. Θεωρητικά θα εξέταζα οποιαδήποτε πρόταση, αλλά αυτή τη στιγμή το πεδίο μας είναι διαφορετικό. Έχουμε μια υγιή σχέση, συμβουλεύουμε ο ένας τον άλλο σε επαγγελματικά και προσωπικά ζητήματα, όμως είμαστε διαφορετικοί χαρακτήρες". 

Θα τον ενδιέφερε, ωστόσο, να ασχοληθεί με την τηλεόραση; "Ναι, δεν με φοβίζει ως μέσο ούτε την κατακρίνω. Μάλιστα, είχα κάποιες προτάσεις. Αν βρεις τις προτάσεις που σου ταιριάζουν, είναι μια χαρά η τηλεόραση. Θα με εξίταρε, για παράδειγμα, μια εκπομπή με θέμα το ταξίδι, τη μαγειρική, τον πολιτισμό. Αντίθετα, δεν θα μπορούσα ποτέ να είμαι σε ένα σχολιαστικό πάνελ". 

Στον προσωπικό του χρόνο ο Δημήτρης αθλείται, μαγειρεύει και ακούει μουσική. "Προσπαθώ καθημερινά να τρέχω 5 χιλιόμετρα για να έχω καλή φυσική κατάσταση. Δυστυχώς, το φαγητό είναι ένα είδος αποφόρτισης για μένα, αγαπώ το καλό φαΐ. Μου αρέσει να μαγειρεύω για την παρέα μου, αλλά και να συναντιόμαστε έξω για φαγητό. Η μητέρα μου εργαζόταν στο χώρο της γαστρονομίας και έχω επηρεαστεί. Δεν έχω το ταλέντο της στη μαγειρική γιατί δεν έχω εξασκηθεί πολύ, αλλά νιώθω πως θα μπορούσα να ασχοληθώ με αυτό το επάγγελμα. Η μαγειρική είναι σύνθεση πραγμάτων και καταλήγει σε ένα πολύ διεγερτικό αποτέλεσμα, το οποίο είναι μαγικό".

Πηγή: peoplegreece.com (Χριστίνα Ζάχου)