Ο Κωνσταντίνος Τσονόπουλος στο pressmixer.gr: "Έχω βρει τον δρόμο μου και τώρα παλεύω να τον ακολουθήσω"


"Πρωτοπερπάτησε" καλλιτεχνικά στην Κρήτη. Στο μπαλκόνι της γιαγιάς του, κοιτάζοντας τον Ψηλορείτη, έπιασε για πρώτη φορά τα χέρια του τη λύρα. Λίγο αργότερα θα αρχίσει το ταξίδι του στην υποκριτική και ήδη έχει στις αποσκευές του σημαντικές συνεργασίες, συναντήσεις και καλλιτεχνικές αναζητήσεις. Ο Κωνσταντίνος Τσονόπουλος, είναι ένας ταλαντούχος νέος, που αγαπά το θέατρο, ταξιδεύει μέσω της μουσικής και προσπαθεί με δύναμη και υπομονή να ακολουθήσει το δρόμο προς την ευτυχία.

Τα πρώτα σου βήματα ήταν μουσικά. Πόσο σε επηρέασε η Κρήτη τόσο στις πρώτες σου καλλιτεχνικές επιλογές, όσο και γενικότερα ως άνθρωπο;

H Κρήτη είναι ο τόπος μου, είναι οι παιδικές αναμνήσεις, είναι τα καλοκαίρια μου. Χαίρομαι που μεγαλώνοντας είχα ένα χωριό και που μου δόθηκε η ευκαιρία να έρθω σε επαφή με την φύση, με τα ζώα, με ανθρώπους συνηθισμένους σ’ έναν πιο απλό τρόπο ζωής. Εκεί έπιασα για πρώτη φορά λύρα, στο μπαλκόνι του σπιτιού της γιαγιάς μου κοιτάζοντας τον Ψηλορείτη.

Η υποκριτική πώς μπήκε στη ζωή σου;

Θα έλεγα τυχαία, αλλά δεν πιστεύω στην τύχη. Ξεκίνησα να σπουδάζω οικονομικά μέχρι και το καλοκαίρι του 2012. Ένα καλοκαίρι που έχει σβηστεί από την μνήμη μου έχοντας αφήσει πίσω του την στροφή μου προς την υποκριτική. Ήθελα να φύγω να πάω στην Γαλλία για σπουδές, αλλά τελικά έμεινα εδώ. Θεώρησα σημαντικό να διδαχθώ το θέατρο στην γλώσσα που μιλάω και να υπάρχω ανάμεσα στους ανθρώπους που θαύμαζα από μικρό παιδί.

Ποιες συναντήσεις – συνεργασίες στην μέχρι τώρα πορεία σου ξεχωρίζεις και γιατί;

Όλα ξεκίνησαν στην σχολή που είχα την τύχη να συναντήσω ανθρώπους του θεάτρου που ‘γιναν δάσκαλοι και φίλοι για μένα. Αρχικά ο Ισίδωρος Σιδέρης με έκανε να αγαπήσω το αρχαίο ελληνικό δράμα και έπειτα ο Δημήτρης Κομνηνός με μύησε στον κόσμο του αμερικάνικου θεάτρου. Παράλληλα, όταν ήμουν στην σχολή ακόμα, συνεργάστηκα με τον Θέμη Μουμουλίδη στο "Μάουτχάουζεν" στο θέατρο Μπάντμιντον. Νομίζω ότι τα έβλεπα όλα πολύ μεγάλα τότε, σαν κάποιος να με πήρε από την γυάλα της σχολής και να με πέταξε στην θάλασσα του θεάτρου. Βρέθηκα να παίζω δίπλα στον κ. Μάινα, τον κ. Λεμπεσόπουλο, σε ένα θέατρο που χωρούσε 2000 άτομα και ένα έργο πολύ απαιτητικό μιας και αναφερόταν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Σε αγγίζει περισσότερο το θέατρο ή μουσική ή, ιδανικά, ένα μείγμα των δύο;

Το θέατρο είναι το οξυγόνο μου, είναι απαραίτητο συστατικό για να μπορώ να ζω. Η μουσική είναι σαν το καλοκαιρινό αεράκι, υπάρχει για να με ανακουφίζει και να με χαλαρώνει. Ιδανικά, είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος όταν σε μια παράσταση μπορώ και να τραγουδάω και να παίζω, αλλά κι όταν δεν τραγουδάω αφήνομαι στην μουσική της παράστασης να με ταξιδέψει.

Μίλησε μας λίγο για την παράσταση "Πολυτεχνίτης και Ερημοσπίτης".

Ο ορισμός της κωμωδίας. Μια παράσταση με εξαιρετικό κείμενο, με ρυθμό, με μουσικές, σκηνικά και κοστούμια μιας Αθήνας που εγώ δεν έζησα ποτέ και οι μεγαλύτεροι ίσως να έχουν ξεχάσει. Νιώθω ευτυχής που συνεργάζομαι με τον Βασίλη Θωμόπουλο, που είμαι μέλος αυτού του θιάσου και μοιράζομαι στιγμές μπροστά και πίσω απ’ την σκηνή με τον Γιάννη Μποστατζόγλου, τον Σπύρο Πούλη, τον Θανάση Βισκαδουράκη, τον Τάκη Βλαστό, την Βαλέρια Κουρούπη, την Κωνσταντίνα Κλαψινου, την Μαριλένα Ράδου, τον Βασίλη Γιακουμάρο και φυσικά την Αλίνα Κοτσοβούλου (μαζί της και στην Σφίγγα).

Να έρθουμε σε αυτό το "ταξίδι στο φως" που θα μας παρουσιάσετε στη μουσική σκηνή Σφίγγα. Τι θα δούμε εκεί;

Όλα ξεκινάνε από την απώλεια ενός μεγάλου έρωτα και ακολουθεί ένα μουσικό ταξίδι μέσα σε σκέψεις, συναισθήματα, δάκρυα, γέλια, φωνές, σιωπές... Ξεκινάμε σ’ έναν σταθμό τρένου και όπου μας βγάλει. Τα υπόλοιπα στην Σφίγγα.

Πού πηγαίνουμε; Τι μας κάνει ευτυχισμένους; Εσένα ποια ερωτήματα σε απασχολούν περισσότερο στην παρούσα φάση της ζωής σου και πού ψάχνεις τις απαντήσεις;

Ο καθένας μας έχει έρθει στην ζωή μ’ ένα σκοπό, μ’ ένα ταλέντο, μ' έναν δρόμο προς την ευτυχία. Αρχικά, πρέπει να ανακαλύψει τον εαυτό του, να μάθει να τον αγαπά, να μάθει να αγαπά τον διπλανό του για να βρει τον δρόμο του. Έπειτα, πρέπει να έχει την δύναμη και την υπομονή να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο που θα τον οδηγήσει στην ευτυχία. Εγώ έχω βρει τον δρόμο μου και τώρα παλεύω να τον ακολουθήσω, ερχόμενος αντιμέτωπος με τον έρωτα, την ζωή, τον θάνατο, την τέχνη. Απαντήσεις ψάχνω μέσα στις εμπειρίες μου, στις εμπειρίες φίλων και γνωστών, μέσα στα βιβλία μου, μέσα σ’ ένα θεατρικό έργο, μέσα σ’ ένα ποίημα ή ακόμα και μέσα σε μια φωτογραφία.

Ποια πράγματα της καθημερινότητας θα σε ταξιδέψουν, θα σε κάνουν να νιώσεις γεμάτος και χαρούμενος;

Ένα ηλιόλουστο πρωινό, ένα χαμογελαστό "καλημέρα", μια "καληνύχτα" από ανθρώπους που αγαπώ, ένας καλός καφές, ένας στίχος του Λειβαδίτη, μια κουβέντα μ’ έναν φίλο, η στιγμή που πατάω στην σκηνή.


Σε λίγες μέρες ξεκινάω πρόβες με τον Θανάση Σαράντο για το "Όνειρο Θερινής Νυκτός" του Ουίλιαμ Σαίξπηρ που θα παρουσιαστεί τον Μάιο και τον Ιούνιο σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Παράλληλα, δουλεύω πυρετωδώς με τον συγγραφέα και φίλο Δημήτρη Οικονόμου για μια παράσταση που θα παρουσιάσω του χρόνου στην Αθήνα, αλλά γι’ αυτό θα μιλήσουμε στο μέλλον.


Δείτε περισσότερες πληροφορίες για τις εμφανίσεις του Κωνσταντίνου Τσονόπουλου στη Σφίγγα με την Αλίνα Κοτσοβούλου εδώ.