Νίκος Οικονομόπουλος: "Σιγά-σιγά θέλω να ανοιχτώ, δεν θέλω να είμαι κλειστός όπως ήμουν"


Συνέντευξη στο περιοδικό Plan Be και τον δημοσιογράφο Θεόδουλο Παπαβασιλείου έδωσε ο Νίκος Οικονομόπουλος και μίλησε μεταξύ άλλων για τα νέα παιδιά και το παράδειγμα που θέλει να δώσει σε αυτά, για την ανούσια υπερέκθεση, αλλά και τις δύσκολες στιγμές που πέρασε, μέχρι να έχει σήμερα τη δυνατότητα να δηλώνει "Στη ζωή μου, δεν έχω κάτι ανάγκη, δεν μου λείπει κάτι".


Μου κάνει εντύπωση, επίσης, το γεγονός ότι έχεις δώσει συνολικά πολύ λίγες συνεντεύξεις. Κατά την άποψή μου, είναι δυσανάλογος ο αριθμός τους σε σχέση με την επιτυχία που έχεις…

Δεν είναι δυσανάλογος ο αριθμός. Αυτός είναι ο σωστός.

Δυσανάλογος σε σχέση με ό,τι έχουμε συνηθίσει για άτομα που είναι στην επικαιρότητα. Φοβάσαι την υπερέκθεση, μην παρερμηνευτούν αυτά που θα πεις, δεν μιλάς λόγω συστολής…;

Αυτά είναι δευτερεύοντα. Όταν θα μιλήσεις, θα πρέπει να έχεις κάτι να πεις – αυτό είναι το πρώτο. Κι αυτό δεν γίνεται όταν δίνεις συνεχώς συνεντεύξεις, σε πολύ κοντινούς μήνες, μέρες, βδομάδες. Τι να πεις; Τα ίδια θα πεις!
Ούτως ή άλλως, δεν μου αρέσει να προκαλώ. Και είναι η εποχή που ένας δημοσιογράφος, για να μπορέσει να κάνει τη δουλειά του, πρέπει να κάνει μια ερώτηση η οποία θα προκαλέσει. Πρέπει να υπάρχει δράση και αντίδραση. Εγώ δεν είμαι αυτής της φιλοσοφίας.
Εγώ θέλω να μιλάω με τη δουλειά μου, και το κάνω από τότε που ξεκίνησα. Αυτή είναι η φιλοσοφία μου. Δεν θέλω να κάνω και να λέω πράγματα που δεν τα πιστεύω και δεν τα υποστηρίζω.

Έχεις πολύ μεγάλη αποδοχή από τον κόσμο, εκατομμύρια ακόλουθους στα social media, εκατομμύρια views στο youtube. Μόνο το τελευταίο σου τραγούδι, το “Για κάποιο λόγο”, έχει ξεπεράσει τα 17 εκατομμύρια προβολές. Το ότι είσαι ένα άτομο που επηρεάζει τον κόσμο δεν σου γεννάει κάποια ευθύνη ή ανάγκη να βγεις να πεις κάποια πράγματα;

Ναι, το σκέφτομαι αυτό που λες. Αλλά μου δημιουργεί μια ευθύνη στο πόσο καλύτερα να κάνω τη δουλειά μου, όχι στο πόσα περισσότερα πράγματα θα πω. Όσα περισσότερα πράγματα πεις, τόσο περισσότερο κακό κάνεις και στον εαυτό σου στο τέλος, νομίζω. Γιατί, κακά τα ψέματα, δεν είμαστε οι τέλειοι, ούτε ξέρουμε τα πάντα.
Δεν είμαι ξερόλας. Λέω αυτά που γνωρίζω για εμένα και αυτά που παρατηρώ γύρω μου και θεωρώ ότι είναι σωστά για εμένα και τους συνανθρώπους μου. Δεν προσπαθώ να προκαλέσω και να κάνω τον άλλο να ακολουθήσει τη δικιά μου τη γραμμή. Αυτό είναι λάθος. Δεν πρέπει ποτέ να κάνεις τους άλλους να λειτουργούν όπως εσύ, γιατί δεν θα είναι “αυτοί”, θα είναι “εσύ”. Πρέπει όλοι να είναι ξεχωριστοί, να κάνουν αυτό που τους αρέσει.

Στην είσοδο του μαγαζιού γίνεται χαμός από νεαρά παιδιά. Δεν νιώθεις ότι θα μπορούσες να αξιοποιήσεις τα ΜΜΕ, με σκοπό να περάσεις κάποια μηνύματα στη νέα γενιά;

Όχι. Κατά τη γνώμη μου, αυτή που κάνω είναι η σωστή αξιοποίηση των μέσων. Γιατί δείχνοντας και λέγοντας λιγότερα πράγματα στα social media, δείχνω στον νέο κόσμο πώς είναι να δημιουργείς. Χαίρομαι πολύ που αυτό που κάνω έχει απήχηση. Χαίρομαι που με αγαπούν οι νέοι άνθρωποι, γιατί σημαίνει ότι κάτι μπορεί να κάνω κι εγώ σωστά. Δεν μου αρέσει να προκαλώ. Ό,τι κάνω, το κάνω με την αξία μου. Στέκομαι στα πόδια μου και δεν προσπαθώ να παραπλανήσω τον κόσμο.
Είμαι αυθεντικός. Άρα, αυτό που κάνω είναι καλό λόγω της αυθεντικότητάς του. Και γι’ αυτό χαίρομαι διπλά. Δεν είναι αυτό ένα σωστό παράδειγμα για τους νέους; Όταν δείχνεις αγνός, ταπεινός και απλός;

(...)

Έχεις ξεκινήσει να τραγουδάς όταν ήσουν 17 χρόνων. Τι θυμάσαι από την πρώτη σου εμφάνιση επί σκηνής, μπροστά σε κόσμο; Πόσα άτομα ήταν τότε, αλήθεια;

Ήταν γεμάτο το μαγαζί! Είμαι πολύ τυχερός άνθρωπος. Όπου τραγούδησα, από την ηλικία των 17, τα μαγαζιά ήταν πάντα γεμάτα. Έχω αυτήν την τύχη, δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω. Πολύ ωραίο συναίσθημα!
Καλά, το άγχος της πρώτης βραδιάς δεν το συζητάμε! Το τραγούδι το ήξερα να στο πω και ανάποδα, και όταν βγήκα δεν θυμόμουν ούτε λέξη. Αυτό κράτησε πολύ λίγο, μέχρι να έρθει η στιγμή να ανοίξω το στόμα μου. Και τότε αμέσως μου ήρθε! Αλλά υπήρχε άγχος. Η πρώτη φορά είναι πάντα η πρώτη φορά.

Και επιμένεις σταθερά λαϊκά όλα αυτά τα χρόνια;

Αυτά που τραγουδάω, που γνωρίζει δηλαδή όλος ο κόσμος, αυτό είναι το στιλ μου. Από εκεί και έπειτα, μετά από 10 χρόνια δισκογραφία, δεν μπορείς και συνέχεια να κάνεις το ίδιο πράγμα. Κουράζεσαι και εσύ ο ίδιος. Δεν μπορείς να τραγουδάς το ίδιο τραγούδι με άλλους στίχους. Θες να κάνεις κάτι ακόμα, κάτι διαφορετικό μουσικά.

Θα πειραματιστείς εκ του ασφαλούς ή μπορεί, για παράδειγμα, στον επόμενο δίσκο να ακούσουμε κάτι εντελώς διαφορετικό από σένα;

Κάτι εντελώς διαφορετικό, ποπ ας πούμε, δεν θα τραγουδήσω. Λαϊκό-ποπ, όμως, που είναι πιο σημερινό, της εποχής, ναι.
Είναι λογικό, γιατί η δική μου η γενιά είμαστε σε μια μεταβατική περίοδο της μουσικής. Οι προηγούμενες γενιές τραγουδούσαν εκ του ασφαλούς, με τα τραγούδια που έπαιζαν στα ραδιόφωνα: “Είναι το στιλ λαϊκό – τέλος”! Τώρα, όμως, είναι ένα σύμπλεγμα: Είναι το τραγούδι που πρέπει να κερδίσει αυτόν που ακούει λαϊκό, αυτόν που ακούει μοντέρνο και να γίνει μία μίξη.
Πολύ δύσκολο πράγμα αυτό που περνάει η δική μου γενιά… Πώς να το κάνεις; Πώς θα είναι ευχαριστημένοι όλοι; Τραγουδάς, ας πούμε, ένα πιο “σημερινό” τραγούδι, λένε “Ο Νικόλας κάποτε μας τραγουδούσε ωραία λαϊκά τραγούδια”. Τραγουδάς λαϊκά τραγούδια, λένε “Πολύ παλιακό αυτό”. Κατάλαβες; Ό,τι και να κάνεις, υπάρχει η δράση και η αντίδραση.

– Εσύ με τι κριτήρια επιλέγεις τα τραγούδια σου;

Απόλυτα με το ένστικτό μου και όχι με γνώμονα το τι θα πει ο άλλος. Άμα σκεφτείς τι θα πει ο άλλος, δεν θα κάνεις ποτέ σωστή δουλειά.

Ελπίζω τα τραγούδια σου να μην παραπέμπουν σε προσωπικά βιώματα, γιατί τόσος πόνος μαζεμένος σε έναν άνθρωπο…

Δεν τα γράφω εγώ!

Εσύ τα επιλέγεις όμως!

Επιλέγω αυτό που μου ταιριάζει περισσότερο να τραγουδήσω, να εκφράσω! Τα πιο χορευτικά δεν με εκφράζουν τόσο πολύ. Ενώ τα πιο ερωτικά, τα πιο εκδηλωτικά τραγούδια, που έχουν πολλή ενέργεια, πολύ πάθος, με εκφράζουν, βγαίνουν από μέσα μου. Δεν μπορώ να στο εξηγήσω αλλιώς.

Πέρα από το ένστικτο, μπαίνει και λίγο το “α, αυτό θα αρέσει στον κόσμο”;

Αφού μου αρέσει εμένα, θα το μεταδώσω στον κόσμο. Έτσι σκέφτομαι εγώ.
Μου λέγανε “Μην πεις το ‘Π… στην ψυχή’”, κι εγώ σκέφτηκα “Εγώ το έγραψα;”. Αυτό το τραγούδι είναι για τον κόσμο, δεν το είπα για εμένα. Εντάξει, δεν απευθύνεται σε όλους. Θα μου πεις “Είναι μια παλιολέξη”. Και τι έγινε που είναι μια παλιολέξη; Παλιολέξεις λέμε όλοι μας καθημερινά. Γίναμε ξαφνικά όλοι συντηρητικοί και δεν βρίζουμε;
Εγώ προσωπικά, που θεωρούμαι και ‘καλό παιδί’, το λέω συνέχεια. Και στις συνεντεύξεις μου. Βρίζω! Όχι τα Θεία, προς Θεού… Μιλάω για τις απλές λέξεις, που λέμε καθημερινά όλοι μας. Εκφράζομαι όπως κάθε άνθρωπος. Απλά πράγματα. Όποιος δεν το καταλαβαίνει, ας μην το καταλάβει!

Υπάρχουν τραγούδια, τα οποία μετάνιωσες που τα είπες;

Ποτέ! Δεν μετανιώνω για τίποτα! Για ό,τι έχω κάνει, σωστό ή λάθος. Το λάθος το έκανα για να μάθω και να μην το ξανακάνω, και το σωστό το έκανα γιατί αποδείχθηκε από τον κόσμο ότι είναι σωστό.

(...)

Είχες πει ότι, αν δεν γινόσουν τραγουδιστής, θα σου άρεσε να ήσουν ψυχολόγος…

Ναι, μου αρέσει πολύ. Ψυχολογώ πολύ εύκολα τους ανθρώπους. Από τα μάτια τους καταλαβαίνω.

Τι σε ελκύει σε αυτό το επάγγελμα;

Το ότι γνωρίζεις ανθρώπους και συμπεριφορές που εσύ δεν γνωρίζεις στον εαυτό σου.

Είναι και ένας τρόπος για να μάθεις και εσύ καλύτερα τον εαυτό σου;

Ναι. Μέσα από τους άλλους, παίρνεις και μαθήματα για σένα. Κάποιες φορές, μάλιστα, παίρνεις άσχημα μαθήματα από άλλους και, γι’ αυτόν τον λόγο, δεν θα κάνεις αντίστοιχα λάθη εσύ. Ή το αντίστροφο.

Μπαίνεις στη διαδικασία να κάνεις ‘ψυχανάλυση’ και στον εαυτό σου;

Ναι, καθημερινά το κάνω. Αλλά μόνος σου δεν είναι τόσο εύκολο. Γιατί δεν βλέπεις τον εαυτό σου απέναντι. Βλέπεις και σκέφτεσαι μόνο αυτά που εσύ γνωρίζεις για τον εαυτό σου. Υπάρχουν και πράγματα που δεν τα γνωρίζεις, που τα γνωρίζουν οι άλλοι και σου τα μεταφέρουν, αν σε αγαπάνε. Σε αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να απευθύνεσαι για να μάθεις.
Το θέμα είναι: “Θες να μάθεις;”, “Θέλεις να ακούσεις τα κακά σου;” ή θες μόνο να σου λένε “μπράβο”; Και αυτή είναι μια επιλογή που κάνω με τους ανθρώπους. Εμένα δεν μου αρέσουν αυτοί που θα μου λένε συνέχεια “μπράβο”. Εννοείται ότι το χρειάζομαι, είναι θέμα ψυχολογίας, “ανεβαίνεις”, σου κάνει καλό. Αλλά χρειάζεται να σου λένε και τα λάθη σου…

Έχεις ανθρώπους που σου λένε τα λάθη σου;

Ναι.

Είναι κλειστός ο κύκλος των ανθρώπων που είναι δίπλα σου;

Είμαι ανοιχτός πλέον στους ανθρώπους. Πριν ένα-δύο χρόνια δεν ήμουν τόσο ανοιχτός, ήμουν αρκετά κλειστός.

Για κάποιο λόγο;

Ίσως από φόβο, όχι από άρνηση. Από φόβο στους ανθρώπους γενικά.

Από φόβο αν σε προσεγγίζουν ως Οικονομόπουλο ή ως Νίκο;

Ναι, γιατί γενικότερα εγώ είμαι πολύ αγνός άνθρωπος, έχω αγνά αισθήματα. Δεν έχω τρίτες σκέψεις, κακές σκέψεις για τους ανθρώπους. Το να επεξεργάζομαι τον άλλον που έχω απέναντί μου, λόγω της ψυχολογίας που λέγαμε πριν, είναι άλλο πράγμα. Αλλά δεν θέλω να κάνω κακό στους ανθρώπους, δεν μου αρέσει. Και όπως δεν κάνω, δεν θέλω να μου κάνουν. Επίσης, εγώ λέω την αλήθεια, δεν μπορώ να πω ψέματα – έχω και αυτό το κακό!

Έχεις ιεραρχημένες προτεραιότητες στη ζωή σου; Δηλαδή καριέρα – οικογένεια – έρωτας – φιλία κ.λπ.;

Για να σου απαντήσω σε αυτό, θα έπρεπε να έχω κάνει οικογένεια… Φίλους έχω. Πολύ λίγους. Μα πάρα πολύ λίγους. Αλλά τους αγαπάω και με αγαπάνε. Το ξέρω, το γνωρίζω.

Δεν είσαι δεκτικός, ανοιχτός σε νέες φιλίες;

Βεβαίως είμαι, αλλά είμαι δύσκολος άνθρωπος στις φιλίες. Έχω πολλές απαιτήσεις.

Όπως;

Εμπιστοσύνη, αγάπη. Εγώ δίνομαι πολύ στους ανθρώπους.

Την έχεις πάθει στο παρελθόν και γι’ αυτό έγινες δύσκολος ή ήσουν πάντα έτσι;

Όχι, απλά δεν έτυχε να έχω ποτέ ανθρώπους γύρω μου και να γνωρίζω ότι με αγαπάνε. Από μικρός ένιωθα μια ζήλια απέναντί μου από διάφορους. Και αυτό ίσως με έκανε λίγο πιο σκληρό, πιο εσωστρεφή και κλειστό. Αλλά σιγά-σιγά θέλω να ανοιχτώ, δεν θέλω να είμαι κλειστός όπως ήμουν.

Και αυτό είναι κάτι που προσπαθείς;

Ναι, γι’ αυτό και το μοιράζομαι τώρα μαζί σου. Αλλιώς θα το κράταγα για μένα. Το μοιράζομαι, όμως, για να το ακούσει και άλλος κόσμος που περνάει τη δική μου κατάσταση ή την πέρασε στο παρελθόν – να εγκλωβίζεται στον εαυτό του, να μην ανοίγεται και να μη νιώθει ελεύθερος. Όταν κρύβεσαι και κλείνεσαι στον εαυτό σου, χάνεις την ελευθερία σου. Αυτό κατάλαβα. Ενώ αν αφεθείς, είσαι ελεύθερος. Όταν αφεθείς σε όλα, όμως. Απολύτως σε όλα.

Σου έχουν κάνει πολλές φορές την ερώτηση “Τι σου λείπει; Τι περιμένεις;” και με εντυπωσίασε το γεγονός ότι η απάντησή σου πάντα είναι “Δόξα τω Θεώ, είμαι καλά!”…

Αυτό εννοείται. Τι να πω, τίποτα δεν μου λείπει.

Πιθανές απαντήσεις θα μπορούσαν να είναι “Θέλω να έχω έναν πολύ καλό επόμενο δίσκο”, “Θέλω να είμαι καλά και του χρόνου”, “Θέλω να συνεχίσω να δουλεύω”…

Ξεχωριστά, μπορώ να σου απαντήσω για όλα: Ναι, η δουλειά μου θα ήθελα να πάει καλά. Ποιος δεν το θέλει αυτό; Θέλω να έχω την υγεία μου, για να πάει καλά η δουλειά μου.
Στη ζωή μου, όμως, δεν έχω κάτι ανάγκη, δεν μου λείπει κάτι. Γιατί να λέω ψέματα στον κόσμο; Να κάνω τον πονεμένο; Ήμουν ένα παιδί που όντως πέρασε πολύ δύσκολα παιδικά χρόνια. Και το τονίζω αυτό, γιατί υπάρχουν παιδιά που περνάνε χειρότερα πράγματα από αυτό που πέρασα εγώ, αλλά προσπάθησα, πάλεψα και παλεύω στη ζωή μου για να επιτύχω αυτό που θέλω. Δεν σταμάτησα ποτέ να προσπαθώ.
Θα μου πεις τώρα “Μιλάς εκ του ασφαλούς”; Πέρασα από όλα τα στάδια για να φτάσω να σου μιλάω έτσι. Δεν τα λέω εκ του ασφαλούς για πλάκα. Για να φτάσεις να μιλάς εκ του ασφαλούς, κάτι έχεις κάνει. Κάτι έκανα κι εγώ!

ΠΗΓΗ: www.planbemag.gr