Η Ελένη Καρακάση στο pressmixer.gr: "Το χιούμορ είναι η λύση και το κλάμα λύτρωση"

Στις αρχές του χρόνου μας παρουσίασε μια sold out και...θανατερή παράσταση στη Μουσική Σκηνή Σφίγγα. Τώρα, επιστρέφει στον "τόπο του εγκλήματος", με μια πιο χαλαρή και ταξιδιάρικη διάθεση. Η Ελένη Καρακάση θεωρεί το τραγούδι και το θέατρο δύο αναπόσπαστα κομμάτια της καλλιτεχνικής της φύσης. Είναι η έκφραση, το συναίσθημα, η εκτόνωσή της. Την συναντήσαμε λίγο πριν ξεκινήσει τις καινούριες της εμφανίσεις και κάναμε μαζί ένα ταξίδι στο χθες και στο σήμερα, αναζητώντας τις "θάλασσες" που κρύβουμε μέσα μας...

Από την πρώτη σας οντισιόν στο Εθνικό το 1993 μέχρι σήμερα, τι έχει αλλάξει όσον αφορά τη στάση και τα συναισθήματά σας απέναντι στο θέατρο;

Νομίζω τίποτα. Το αγαπώ το ίδιο. Με το ίδιο πάθος και τον ίδιο ρομαντισμό. Το θέατρο για μένα είναι η ζωή μου. Τα συναισθήματα δεν αλλάζουν, παρά τις όποιες δυσκολίες που όλοι αντιμετωπίζουμε κατά καιρούς στη δουλειά μας και όχι μόνο.

Ποιους θεωρείτε τους πιο σημαντικούς σταθμούς σ’ αυτή την πορεία;

Σίγουρα η γνωριμία μου με την Κάρμεν Ρουγγέρη και τον Κώστα Τσιάνο ήταν δύο σημαντικοί σταθμοί στην πορεία μου, γιατί βρέθηκα κοντά τους σε πολύ νεαρή ηλικία. Υπήρξαν δάσκαλοι μου όσον αφορά το θέατρο. Από εκεί και πέρα ξεχωριστές στιγμές ήταν η πρώτη φορά που έπαιξα στην Επίδαυρο το καλοκαίρι του ’94 στον Χορό της "Εκάβης" του Ευριπίδη με την Άννα Συνοδινού, σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου, αλλά και η πρώτη μου δουλειά στο ελεύθερο θέατρο, μετά από χρόνια στο Εθνικό και στη Λυρική, στη "Μάλα" με την Άννα Βίσση, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα.

Και τα πιο καθοριστικά - σημαντικά πρόσωπα που γνωρίσατε ή συνεργαστήκατε όλα αυτά τα χρόνια;

Εδώ θα σας πω – και το εννοώ – ότι όλους με τους οποίους έχω συνεργαστεί τους θεωρώ σημαντικούς και ξεχωριστούς. Ήμουν πραγματικά τυχερή σε αυτό.

Θα νιώθατε εξίσου ολοκληρωμένη αν έπρεπε να επιλέξετε μόνο το τραγούδι ή μόνο την υποκριτική;

Όχι. Αγαπώ εξίσου και τα δύο. Δεν θέλω να μπω στη διαδικασία να επιλέξω. Το θέατρο και το τραγούδι είναι δύο αναπόσπαστα κομμάτια της καλλιτεχνικής μου φύσης.

Έχετε δηλώσει αρκετές φορές ότι νιώθετε καλά όταν δουλεύετε. Αυτό έχει να κάνει με καθαρή εργασιομανία, με πάθος γι’ αυτό που κάνετε, με κάποιες ανασφάλειες που νιώθετε...;

Όλα αυτά μαζί. Η δουλειά μου είναι ο τρόπος μου να εκφράζομαι, να νιώθω καλά με τον εαυτό μου. Την ίδια στιγμή όμως την απολαμβάνω. Αγαπώ πολύ αυτό που κάνω και θέλω να το κάνω συνέχεια.
 
Το ψυχοθεραπευτικό κομμάτι της δουλειά σας αποκτά ακόμη πιο μεγάλη σημασία στις δύσκολες εποχές που ζούμε; Τόσο για τους θεατές, όσο και για τους ηθοποιούς;

Φυσικά. Ο κόσμος – και όλοι μας δηλαδή – έχουμε ζοριστεί πολύ. Η τέχνη κινητοποιεί τα συναισθήματα. Μία ωραία παράσταση ή ένα ωραίο τραγούδι που θα σε κάνει να κλάψεις, να γελάσεις ή να έρθεις στο κέφι είναι κάτι το πολύτιμο στις μέρες μας. Είναι ανάσα για όλους μας. Είτε είσαι πάνω είτε είσαι κάτω από τη σκηνή.

Το βαρύ κλίμα που μας περιτριγυρίζει "ξορκίζεται" με χιούμορ ή με βαθύ προβληματισμό;

Νομίζω χρειάζονται και τα δύο. Άλλωστε για να κάνεις χιούμορ πρέπει πρώτα να έχεις προβληματιστεί. Δεν γίνεται να μην προβληματίζεσαι με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Το θέμα είναι να μην είσαι σοβαροφανής. Το χιούμορ δείχνει ευστροφία, προϋποθέτει τις περισσότερες φορές αυτοσαρκασμό και υπό αυτές τις προϋποθέσεις λειτουργεί ως το καλύτερο καταφύγιο για τις δύσκολες στιγμές. Στο τέλος καταλήγεις ότι το χιούμορ είναι η λύση!

Ποιες είναι οι δικές σας άμυνες απέναντι στα δύσκολα και τη μιζέρια;

Το χιούμορ και το κλάμα. Από τη μία να μπορώ να γελάω για να ξορκίσω τα δύσκολα και από την άλλη να κλαίω ελεύθερα όταν το αισθανθώ. Γιατί και το κλάμα είναι λύτρωση.

Τι ρόλο παίζει η θάλασσα στη ζωή και την ψυχοσύνθεσή σας;

Α, τώρα χτυπήσατε φλέβα! Η θάλασσα είναι βάλσαμο για μένα. Την αγαπώ πάρα πολύ. Να φανταστείτε πριν λίγες μέρες έκανα το τελευταίο μου μπάνιο. Με γαληνεύει, με ηρεμεί και με χαλαρώνει. Επιστρέφω συχνά στη θάλασσα. Και όταν αισθανθώ πιεσμένη σ’ αυτήν προστρέχω.

Και πώς πιστεύετε ότι έχει επηρεάσει η θάλασσα την τέχνη γενικά και τη μουσική ειδικότερα στην Ελλάδα;

Νομίζω ότι η θάλασσα γοήτευε πάντα όλους τους καλλιτέχνες. Έχει κάτι από εμάς. Μυστηριώδης, αχανής, ουσιαστικά ανεξερεύνητη σε ένα μεγάλο της κομμάτι. Σε μαγνητίζει. Δύσκολα σε αφήνει ασυγκίνητο. Γι’ αυτό και τη βλέπετε να επιστρέφει ξανά και ξανά σε όλες τις τέχνες. Από τη μουσική και τη ζωγραφική μέχρι τη λογοτεχνία. Είναι καθρέφτης μας η θάλασσα.

Τι μας ετοιμάζετε στη Σφίγγα;

Θα παρουσιάσουμε μία μουσική παράσταση με τίτλο "Οι θάλασσες μέσα μας" σε καλλιτεχνική επιμέλεια του Δημήτρη Χαλιώτη. Από τις 7 Νοεμβρίου και για όλες τις Τρίτες του Νοέμβρη. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα που περιλαμβάνει τραγούδια που χρησιμοποιούν τη θάλασσα ή στοιχεία της για να μιλήσουν γι’ αυτό που συμβαίνει μέσα μας, στην ψυχή μας. Είναι αυτός ο αντικατοπτρισμός για τον οποίο σας έλεγα και στην προηγούμενη απάντηση μου. Φανταστείτε το μέσα μας σαν μία θάλασσα που άλλοτε αφρίζει, άλλοτε γαληνεύει, άλλες φορές παίρνει αυτό το γκρίζο χρώμα της απέραντης μελαγχολίας κι άλλες γίνεται λιμάνι κι αγκαλιά. Το ελληνικό τραγούδι έχει υμνήσει τη θάλασσα. Η βάση όμως της παράστασής μας δεν είναι τα τραγούδια που την περιγράφουν, όπως ας πούμε τα νησιώτικα, αλλά τα τραγούδια που τη φέρνουν σε μία αντίστιξη με το μέσα μας. Ένα τέτοιο χαρακτηριστικό τραγούδι είναι "Το Πάτωμα" του Κραουνάκη ή το "Μια θάλασσα μικρή" του Σαββόπουλου. Φυσικά η παράστασή μας χωράει όλα τα συναισθήματα. Οπότε, ενώ το πρώτο μέρος είναι πιο ατμοσφαιρικό και εσωτερικό, το δεύτερο έχει μια εξωστρέφεια. Το γιορτάζουμε.

Και τι άλλο να αναμένουμε από στο άμεσο μέλλον;

Προς το παρόν ο χειμώνας μου περιλαμβάνει τις εμφανίσεις μου στη Σφίγγα και τη συμμετοχή μου στην παράσταση "Μάλιστα κύριε Ζαμπέτα" στο θέατρο Αλίκη στο πλευρό της Βίκυς Σταυροπούλου, του Τάσου Χαλκιά, του Λευτέρη Ελευθερίου και της Χριστίνας Τσάφου. Πρόκειται για μία πολύ ωραία μουσικοθεατρική παράσταση του Πέτρου Ζούλια αφιερωμένη στη ζωή και το έργο του σπουδαίου Ζαμπέτα. Τι θα προκύψει στο μέλλον κανείς δεν ξέρει… Ελπίζω τα καλύτερα για όλους μας.  

Δείτε περισσότερες πληροφορίες για τις εμφανίσεις της Ελένης Καρακάση στη Σφίγγα εδώ.