Σταμάτης Κραουνάκης: "Τα λάθη μου τα πληρώνω, δεν έχει μείνει κάτι που να χρωστάω"

Το People συνάντησε τον Σταμάτη Κραουνάκη στη Σφίγγα όπου παρουσιάζει Τα Παιδιά της Σφίγγας με τους Σπείρα-Σπείρα και μας μίλησε για το νέο τους στοίχημα και τα μαθήματα ζωής που έχει πάρει.



Στη Σφίγγα, το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό παρακολουθώντας την παράσταση με τους Σπείρα-Σπείρα ήταν το πόσο απελευθερωμένος ήσουν. Τι συνέβη το καλοκαίρι; 
Τίποτε δεν συνέβη, έγραφα. Κουράστηκα πολύ, όπως πάντα. Αυτό που έγινε ήταν πως για το συγκεκριμένο έργο δεν είχα στο μυαλό μου εμένα, αλλά τα παιδιά. Τους έβαλα στο παιχνίδι, δουλέψαμε μαζί. Είχαν μια ελευθερία στο σχεδιασμό. Εκείνοι έριχναν στο χαρτί ιδέες και εγώ τις σχεδίαζα, τις δούλευα και τις φιλτράριζα. Ήταν η πρώτη φορά που κάναμε τόσο ανοιχτή δουλειά στη δημιουργία με την ομάδα. Είχα στο μυαλό μου πως θα κάνω ένα μιούζικαλ εργένηδων. Είχα ένα μοντέλο. Είχα δει πριν χρόνια στο Λονδίνο μια παράσταση με τίτλο Five Guys Named Moe. Ήταν πέντε που έρχονταν από το ραδιόφωνο και έφτιαχναν το κέφι ενός πιτσιρικά. Ήταν όλη η παράσταση βασισμένη στα τραγούδια ενός πρώιμου τζαζ συνθέτη, του Benny Goodman. Ήταν καταπληκτικό και αυτή η ιδέα, του σόου αγοριών, είχε σφηνώσει στο μυαλό μου από τότε. Βέβαια, η σκέψη ήταν τα τραγούδια να είναι ελληνικά λαϊκά. Πήρα αρκετές ιδέες. Το αποτέλεσμα είναι πως αυτή η συνθήκη θα μπορούσε να παιχτεί σε οποιαδήποτε γωνιά του κόσμου έχουν βρεθεί Έλληνες. Θεωρώ πως οι άντρες, όταν μένουν μόνοι τους, γίνονται πολύ εξωστρεφείς, οπότε είναι μια ωραία αφορμή. Αυτό που ψάξαμε αρκετά είναι οι χαρακτήρες. Μας απασχόλησε δηλαδή τι κόσμο "κουβαλά" η κάθε προσωπικότητα. Και νομίζω ότι μας πέτυχε. Και κάποια στιγμή έρχεται και ο μπαμπάς τους. Ή, αν θέλεις, ο δικός μου ήρωας – που δεν τον βλέπω ως Σταμάτη Κραουνάκη. Αυτή είναι μια "Γραμματική" έξω από αυτό που εισπράττει ο κόσμος, αλλά αυτό το κρυφό σενάριο είναι που κάνει ενδιαφέρουσα τη βραδιά. Η σκέψη είναι μία: Από αυτό το πρόγραμμα δεν εξυπηρετείται καμία καριέρα. Είναι οκτώ ταλαντούχοι άνθρωποι – φέτος συμμετέχουν και οι δύο μουσικοί στο δρώμενο, αφού έχουν εξαιρετική φωνή. Είναι μια παρέα που δουλεύει και βάζει και τον κόσμο που έρχεται μέσα σε αυτήν. Επίσης, χάρηκα επειδή παίζω και δικά μου λαϊκά. Τα τραγούδια του Αυτή Η Νύχτα Μένει, για παράδειγμα, δεν τα είχα παίξει ποτέ σε παράστασή μου. Όπως και λαϊκά που αγαπώ. 


Δίνεις τον τόνο και εκείνος απλά τραγουδάει. 
Αυτό είναι το κέρδος από τα χρόνια. Έρχεται η στιγμή που αυτό το πάρε-δώσε με τον κόσμο γίνεται ένα κοινό κτήμα. Πάντα μπλοκάρω όταν σκέφτομαι για μένα. Αυτή η απελευθέρωση έρχεται όταν σκέφτομαι για τους άλλους. Είναι πολύ ωραίο αυτό, γιατί σχεδιάζω κάτι που αφορά πολλούς αγαπημένους μου καλλιτέχνες και ανθρώπους, που έχουν σταθεί δίπλα μου πολλά χρόνια.

Δευτέρα βράδυ να είναι γεμάτη η Σφίγγα, δεν είναι λίγο πράγμα... 
Να θυμίσω πως, σε αυτό το δρομάκι πιο πίσω, το χειμώνα του 2000 ξεκίνησα πρώτος μουσικές παραστάσεις τα βράδια της Δευτέρας, το "Νέα γυναίκα μόνη, τραγουδά" με τη Δήμητρα Παπίου, το οποίο ξεκίνησε, όπως όλα τα ξεκινάω, ανάποδα. Τους είπα "πάμε, ρε παιδιά, να κάνουμε τέσσερις Δευτέρες, να έρθουν οι δικοί μας, μη γίνουμε ρεζίλι, το πάμε Παρασκευή και είμαστε άδειοι". Έτσι ξεκίνησε, και την επόμενη χρονιά το ξεκίνησαν κι άλλοι. Δεν υπήρχε εργάσιμη Δευτέρα τότε. Και αυτό το σόου πήγε τρία χρόνια. Μου έδιναν και τις Τρίτες κι εγώ τους έλεγα "όχι". Οι παραστάσεις στη Σφίγγα είναι κανονισμένες να ολοκληρωθούν την 1η του Γενάρη. Αν έχουμε βέβαια τέτοια προσέλευση, θα συνεχίσουμε και αργότερα. 

Το κοινό είναι πολυσυλλεκτικό. Από 18χρονα κορίτσια μέχρι ένα ζευγάρι 55άρηδων, που καθόταν μπροστά μου κι εκείνος της κρατούσε το χέρι. 
Η ηλικία μου. Αυτό πάντα συμβαίνει στις παραστάσεις μου. 

Πώς είσαι όταν δουλεύεις; Ισχύει και σε σένα αυτό το στερεοτυπικό του καλλιτέχνη που έχουμε στο μυαλό, το να εξαφανίζεται; 
Όχι, εγώ δουλεύω παντού. Δεν απομονώνομαι. Είμαι έτοιμος ανά πάσα στιγμή. Βέβαια, την έμπνευση δεν την κυνηγάς παντού σαν την απόχη. Θα πρέπει να τη σεβαστείς. Θα πρέπει να είσαι έτοιμος να "ακούσεις το σφύριγμα". 


Είσαι ένας άνθρωπος πολυπράγμων, έχεις καταπιαστεί επιτυχημένα με διάφορα είδη τέχνης. Υπάρχει κάτι που να θέλεις πολύ αυτή την εποχή και να μη σου έχει συμβεί; 
Αν πρέπει να απαντήσω σε αυτό, θα έλεγα πως αυτό που δεν μου έχει συμβεί και πια θα το ήθελα στην ηλικία που είμαι, είναι να μου λυθούν οικονομικά τα χέρια για μεγάλα έργα. Όμως κι αυτό είναι ιδεατό. Δεν το λέω με καημό. Αλλά έχω σκάψει τόσο χωράφι, ας έρθει και μια δωρεά από τον ουρανό –ας το πούμε έτσι, για να μπορέσω να έχω την άνεση να ετοιμάσω κάτι– έξι με δώδεκα μήνες. Χωρίς να είμαι με την απειλή περιστρόφου πως τρέχω ταυτόχρονα για το μεροκάματο, για τους ανθρώπους μας. 

Έχεις στο μυαλό σου κάτι; 
Πολλά. Είναι τρία τέσσερα σχέδια που περιμένουν, κάποια από αυτά σε προχωρημένο σχέδιο.

Υπάρχει κάποιο λάθος που έχεις κάνει και σε βασανίζει ακόμη; 
Όταν γίνονται αυτά, τα πληρώνω. Δεν έχει μείνει κάτι που να χρωστάω. Τα πληρώνω και τελειώσαμε.

Κάνεις υπερβολές... 
Δεν το καταλαβαίνω. Είμαι άνθρωπος των κραδασμών. Δεν μπορώ να κρατήσω πισινή, είμαι εκτεθειμένος. 

Στοιχίζει αυτό; 
Ναι. Αλλά είναι τόσο ωραίο πράγμα... Στοιχίζει, αλλά έχει και χαρές, γιατί όταν είσαι ανοιχτός, ο άλλος δεν θα φοβηθεί να έρθει στην αγκαλιά σου.

Έχεις δοκιμάσει να στήσεις μια δημόσια εικόνα; 
Όχι. Αν είναι να το κάνω αυτό, θα αποσυρθώ και δεν θα με δει κανείς ποτέ. Θα πάω κάπου και δεν θα με βρει κανείς.

Πηγή: peoplegreece.com (Γιώργος Πράτανος)