Ο Έλληνας φωτογράφος που συνεργάστηκε με τον Armani κι έκανε τη μόδα τέχνη

Ήταν διευθυντής μόδας στη Γυναίκα τη χρυσή δεκαετία του '90, έχει φωτογραφίσει διακεκριμένους αθλητές, topmodels, διασημότητες, ενώ το 2004 οι φωτογραφίες του δημοσιεύτηκαν στο συλλεκτικό βιβλίο του Giorgio Armani Facce da Sport. Πριν από λίγο καιρό επέστρεψε με μία ακόμη έκθεση, ένα ταξίδι στην ιστορία της μόδας και στις λαϊκές παραδόσεις με συνοδοιπόρο το σχεδιαστή Δημήτρη Ντάσιο.



Πρόσφατα, ολοκληρώθηκε στην Evripides Art Gallery η έκθεση "Orlando" του σχεδιαστή Δημήτρη Ντάσιου και του φωτογράφου Βαγγέλη Κύρη. Με έμπνευση την ομώνυμη νουβέλα της Virginia Wolf, οι δύο καλλιτέχνες συναντήθηκαν σε ένα συναρπαστικό ταξίδι στην ιστορία της μόδας μέσα από πορτρέτα. 

Η μόδα, άλλωστε, ήταν πάντα συνυφασμένη με τη ζωή του Βαγγέλη Κύρη. Τελειώνοντας το σχολείο σπούδασε σχέδιο μόδας, και μάλιστα δημιούργησε το δικό του label που έκανε αίσθηση και φιλοξενήθηκε σε fashion forward καταστήματα στο Κολωνάκι. Όμως, η μοίρα είχε άλλα σχέδια για το όμορφο μελαχρινό αγόρι με το διαπεραστικό βλέμμα και το πάθος για την αισθητική και τη γήινη ομορφιά. "Το πώς βρέθηκα να εργάζομαι στη Γυναίκα αλλά και η όλη εξέλιξή μου εκεί ήταν λίγο σουρεάλ. Ήταν από τα πρώτα περιοδικά στην Ελλάδα (σ.σ. πρωτοκυκλοφόρησε την 1η Φεβρουαρίου του 1950, μια ιδέα του εκδότη Ευάγγελου Τερζόπουλου) και στα μέσα των 80s επαναλανσαρίστηκε με μια μεγάλη καμπάνια και ένα πολύ πετυχημένο σλόγκαν: "Το κύρος του κλασικού, η γοητεία του καινούριου". Ήταν η σωστή στιγμή, λίγο πριν τα 90s, τότε που απογειώθηκε το prêt-à-porter, έγιναν διάσημα τα top models, απογειώθηκαν τα τοπ περιοδικά, έγιναν σταρ οι τοπ στιλίστες και φωτογράφοι". 


Ήταν το 1985 όταν γνώρισε τη Λάουρα Ντε Νίγκρις και τον Άρη Τερζόπουλο. "Εκείνη, Βραζιλιάνα, είχε φέρει νέο αέρα στο περιοδικό που εξέδιδε ο σύζυγός της, συνεχίζοντας την οικογενειακή εκδοτική παράδοση. Χρησιμοποιούσαν κάποια ρούχα μου στα editorials μόδας, όταν κάποια στιγμή έρχεται η Λάουρα και μου λέει: "Εσύ που είσαι σχεδιαστής θα ήθελες να επιμεληθείς το styling σε ένα editorial με ρούχα ξένων σχεδιαστών για το περιοδικό;". Σκέφτηκα "γιατί όχι;". Έμειναν τόσο ικανοποιημένοι που μου ανέθεσαν και το επόμενο editorial, αυτή τη φορά με ρούχα Ελλήνων σχεδιαστών. Ήρθαν έτσι τα πράγματα που όλο αυτό με κέρδισε. Ήμουν 22 ετών, μου ήρθε χρήμα εύκολο, γρήγορο, με ταξίδια για φωτογραφίσεις στα ωραιότερα μέρη του κόσμου, με λάμψη, με γνωριμίες". 

Ένας καινούριος συναρπαστικός κόσμος ανοίχτηκε μπροστά του και κάπως έτσι ξεκίνησε η καριέρα του ως στιλίστας στον εκδοτικό όμιλο Τερζόπουλου, που τότε κυκλοφορούσε περιοδικά που έκαναν αίσθηση στο ελληνικό κοινό, ειδικά μετά τη σύμπραξη του Τερζόπουλου με τον Πέτρο Κωστόπουλο που γέννησε το Κλικ, το Men, την Diva. Μάλιστα, ο Βαγγέλης ήταν αυτός που έφερε σε πρώτη επαφή τον Τερζόπουλο με τον Κωστόπουλο, καθώς έκαναν παρέα πριν ο Πέτρος επιστρέψει από τις Βρυξέλλες, όπου εργαζόταν στο Τμήμα Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. 

Το 1990 η Λάουρα αποφάσισε να αποσυρθεί από τη διεύθυνση μόδας της Γυναίκας, χρίζοντας διάδοχό της τον Βαγγέλη Κύρη. "Μου έλεγαν όλοι συγχαρητήρια εκείνο το καλοκαίρι στη Μύκονο, αλλά δεν μπορούσα να αντιληφθώ πόσο σημαντική ήταν αυτή η θέση. Ήμουν ακόμα παιδί" διηγείται χαμογελώντας. "Εκείνη την εποχή το περιοδικό ήταν ακόμα δεκαπενθήμερο (σ.σ. έξι μήνες μετά έγινε μηνιαίο) και είχε σαράντα σελίδες μόδα σε κάθε τεύχος. Πολλά βράδια κοιμόμουν στο ατελιέ για να βγει η δουλειά. Ήμουν από πάνω σε όλα, είχα πολύ κέφι και ενέργεια". 


Σημείο-σταθμός για να πιάσει ο ίδιος τη φωτογραφική κάμερα στα χέρια του ήταν ένα ταξίδι με το περιοδικό στο Μαϊάμι, όπου θα φωτογράφιζαν τέσσερα editorials. "Είχα κλείσει έναν Έλληνα φωτογράφο, δεν θα ήθελα να αναφέρω όνομα, ο οποίος μάλλον είχε έρθει για να κάνει διακοπές και όχι για να δουλέψει. Βαριόταν. Θύμωσα πολύ με τη στάση του και μετά την τρίτη φωτογράφιση αποφάσισα να επιστρέψουμε στην Αθήνα. Το τέταρτο editorial το φωτογράφισα μόνος μου. Μου είχε δανείσει μια τελευταίας τεχνολογίας για την εποχή φωτογραφική μηχανή ο Άρης Τερζόπουλος, που ασχολούνταν πολύ με τη φωτογραφία, κι αυτή χρησιμοποίησα. Θυμάμαι ότι ήταν 1992 και είχε θέμα τους Ολυμπιακούς αγώνες". 

Μέσα σε ένα χρόνο, φωτογραφίζοντας για το περιοδικό, βρέθηκε με 700 σελίδες editorials τυπωμένα. "Η φήμη μου ήρθε απότομα. Με καλούσαν κανάλια, έδινα συνεντεύξεις". Η αποχώρηση από το περιοδικό, όπου εργάστηκε για μία χρυσή δεκαετία, ήρθε το 1995. "Δημιουργήθηκε ένα παράξενο κλίμα κι έφυγα" αρκείται να πει, αλλά πλέον είχε ανοίξει τα φτερά του. Συνεργάστηκε με όλα σχεδόν τα περιοδικά και τις εκδόσεις, ενώ το 2000, που οι φωτογραφίσεις μόδας άρχισαν να έχουν έναν πολύ πιο εμπορικό χαρακτήρα, έκανε μια στροφή αποφασίζοντας να κάνει κι ένα ξεχωριστό portfolio με φωτογραφίες τέχνης. 

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες (το θέμα από το πρώτο editorial που φωτογράφισε) εμφανίζονται ξανά στη ζωή του όταν του ζητείται να φωτογραφίσει Έλληνες αθλητές για το βιβλίο του Giorgio Armani Facce da Sport (Faces of Sport). "Μου είχαν ζητήσει τέσσερις αθλητές που θα κατέβαιναν στην Ολυμπιάδα, έκανα οκτώ για να έχουν τη δυνατότητα να διαλέξουν και τελικά στο βιβλίο μπήκαν και οι οκτώ. Είχα φωτογραφίσει την Κλέλια με την Άννυ Πανταζή, τον Λάμπρο Παπακώστα, τον Κώστα Θάνο, τη Λένα Δανιηλίδου, τον Ιωάννη Μελισσανίδη, την Κατερίνα Ξάνθου, τον Νίκο Συρανίδη και τον Γιώργο Αφρουδάκη, με του οποίου τη φωτογραφία άνοιξε τελικά και το βιβλίο". 


Μάλιστα τρεις από αυτές τις φωτογραφίες βρέθηκαν το περασμένο φθινόπωρο και στη μεγάλη έκθεση στο μουσείο Armani/Silo στο Μιλάνο για τα σαράντα χρόνια του σχεδιαστή, με τίτλο "Emotions of the Athletic Body". "Ήταν μεγάλη χαρά και τιμή μου, καθώς στη συγκεκριμένη έκθεση συμμετείχαν μόλις δώδεκα φωτογράφοι με πενήντα συνολικά φωτογραφίες" μου λέει για το πώς βρέθηκαν τα "κλικ" του δίπλα σε αυτά μερικών από τους διασημότερους φωτογράφους παγκοσμίως, όπως οι Steven Klein, Richard Phibbs, Kurt Markus, Howard Schatz, David McKnight, Mert Alas και Marcus Piggott. 

Αναρωτιέμαι αν όλα αυτά τα χρόνια μπήκε ποτέ στον πειρασμό να κυνηγήσει μια καριέρα έξω από τα ελληνικά σύνορα. "Από το 1997 μέχρι και το 2010 είχα προτάσεις να ζήσω στο εξωτερικό, αλλά δεν είχα λόγο. Είχα φτιάξει τη ζωή μου εδώ, είχα την οικογένεια, τους φίλους μου. Όταν συνεργάστηκα με τον Armani για το βιβλίο και πήγα στο Μιλάνο, έπεσαν πάνω μου όλοι οι ατζέντηδες για να με αντιπροσωπεύσουν και να ξεκινήσω μια καριέρα εκεί. Δεν το έκανα, όμως. Ήμουν κι ερωτευμένος τότε και δεν ήθελα να φύγω. Είμαι άνθρωπος που μου αρέσει η ρίζα. Η ζωή μου δεν είναι μόνο η δουλειά μου. Για μια καριέρα, που μπορεί και να ήταν πολύ μεγάλη, δεν θα τα άφηνα όλα". Δεν το μετάνιωσε ούτε την εποχή της βαθιάς κρίσης. "Όταν το 2010 ξεκίνησε η κρίση που χτύπησε τους πάντες, μαζί κι εμένα, ομολογώ πως μια πλευρά της μου έκανε και καλό. Με ενεργοποίησε για να ξαναδουλέψω με κέφι, να μην κάνω τίποτα με βαρεμάρα. Είπα στον εαυτό μου "Βαγγέλη, μηδενίζεις και ξαναρχίζεις". Ξέρεις, όταν είσαι 20, προχωράς με το ένστικτο. Πλέον προχωρώ με την εμπειρία. Και νομίζω πως μέσα από τις δυσκολίες κατάφερα να κάνω όλα όσα ήθελα".

Πηγή: peoplegreece.com (ΣΟΝΙΑ ΚΑΖΟΝΙ)