Ελληνικό "χρώμα" στη γερμανική Μπερλινάλε


Ήταν μαθήτρια δημοτικού όταν για μια εργασία της πήρε συνέντευξη από τον Θόδωρο Αγγελόπουλο. Κι ας μην γνώριζε ποιος ήταν, ποια ήταν η πορεία του. Μέχρι τότε, η Ζακλίν Λέντζου δεν είχε ποτέ σκεφτεί να ασχοληθεί με το σινεμά. Σήμερα πάλι ανήκει στις πλέον υποσχόμενες νέες Ελληνίδες κινηματογραφίστριες. 

Μετά την βραβευμένη της "Αλεπού" (φεστιβάλ Λοκάρνο, Δράμας, Νύχτες Πρεμιέρας) και ενώ βρίσκεται στο στάδιο ανάπτυξης της πρώτης, μεγάλου μήκους, ταινίας της, η νεαρή σκηνοθέτις ετοιμάζει τις αποσκευές της για το Βερολίνο, όπου συμμετέχει στο Διαγωνιστικό Τμήμα των ταινιών μικρού μήκους της 67ης Μπερλινάλε (έως 19/2) με το "Hiwa", τη μοναδική ελληνική συμμετοχή στη φετινή διοργάνωση. 
Η 27χρονη σκηνοθέτις έμαθε για τη συμμετοχή της στο γερμανικό Φεστιβάλ μόλις στα μέσα του περασμένου Δεκεμβρίου. 
"Επέστρεφα από Θεσσαλονίκη, από το μνημόσυνο της γιαγιάς μου. Ήμουν πολύ στεναχωρημένη και πραγματικά ήθελα να συμβεί κάτι καλό. Μόλις προσγειώθηκα και διάβασα το email από την Μπερλινάλε νόμιζα ότι μου κάνουν πλάκα. Χάρηκα ιδιαίτερα, επειδή το "Hiwa" έγινε με τρομερή προσπάθεια, έπρεπε με τους συνεργάτες μου να ξεπεράσουμε πολλές δυσκολίες, ενώ κατά την διάρκεια της προετοιμασίας υπήρξαν στιγμές που νόμισα ότι δεν είχαμε ταινία. Οπότε, όταν συνέβη αυτό ένιωσα μία δικαίωση, μόνο και μόνο για την προσπάθεια" δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Ζακλίν Λέντζου. 
"Το πιο ουσιαστικό για μία ταινία, όταν συμμετέχει σε ένα διεθνές φεστιβάλ, είναι ότι απευθύνεται σε ένα ευρύτερο κοινό. Ειδικά στις μικρού μήκους, οι οποίες δεν βρίσκουν διανομή, από το να την δεις εσύ και οι φίλοι σου, είναι σημαντικό να την δει ο κόσμος. Και να καταλάβεις την απήχηση της δουλειάς σου". 
Το "Hiwa" (σημαίνει "πληγή" στα φιλιππινέζικα) είναι μία από τις επτά ταινίες που γυρίστηκαν στο πλαίσιο του Athens Film Lab, το παράλληλο τμήμα κινηματογραφικής δημιουργίας του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας - "Νύχτες Πρεμιέρας" το 2015. Πρόκειται για την τέταρτη μικρού μήκους ταινία της Ζακλίν Λέντζου, στην οποία αποτυπώνει το όνειρο ενός ανθρώπου από τις Φιλιππίνες που περιπλανιέται στην Αθήνα, χωρίς να έχει έρθει ποτέ στη χώρα. Σύντομα το όνειρο εξελίσσεται σε εφιάλτη. 
"Ασχολούμαι πολύ με την ψυχανάλυση -σκέφτομαι έως και διδακτορικό να κάνω σε αυτό τον τομέα. Από μικρή με απασχολούσε η έννοια του συλλογικού ασυνειδήτου. Σκεφτόμουν πώς γίνεται σε ένα όνειρό μου να έχω δει έστω κι ένα σχήμα που να μην αναγνωρίζω και μετά από πάρα πολύ καιρό να το βλέπω σε μια ταινία και να σκέφτομαι "ναι, υπάρχει". Αισθάνομαι, δηλαδή, πως κάπου υπάρχουν καταχωρημένες πληροφορίες. Πάνω σε αυτό βασίστηκε όλη η ταινία. Η κάμερα πηγαίνει σε διάφορα σημεία της Αθήνας -με πιο αναγνωρίσιμο τη Βαρβάκειο- ένα μέρος το οποίο ο ήρωας ονειρεύεται σαν το νοσοκομείο της πόλης. Με ενδιαφέρει το σινεμά που θυμίζει όνειρο. Θέλω να κάνω ταινίες, όπου τα όνειρα θα είναι όπως τα όνειρα που βλέπουμε, επειδή στο σινεμά δίνονται συνήθως με φαντασμαγορικό τρόπο" αναφέρει η σκηνοθέτις που υπογράφει και τα σενάρια των ταινιών της. 
"Μου αρέσει πολύ το γράψιμο. Από τα έξι μου φανταζόμουν να γίνω οτιδήποτε είχε συνθετικό το "γράφω": δημοσιογράφος, σεναριογράφος, δοκιμιογράφος, συγγραφέας...". 
Ο κινηματογράφος προέκυψε στην πορεία, όταν είδε το "Elephant" του Γκας Βαν Σαντ, οπότε "ήρθε σε επαφή με ένα σινεμά πολύ διαφορετικό από όσα γνώριζε έως τότε". 
Μνήμη, όνειρο, παρελθόν, παιδιά, οικογένεια, ενηλικίωση, αναμνήσεις είναι τα θέματα που την απασχολούν στις ταινίες της, ενώ αντλεί και από προσωπικά βιώματα. Το κοινωνικό σινεμά είναι "ευαίσθητη περιοχή" για την ίδια: "Γνωρίζω πολύ καλά πόσο ευάλωτος είναι ο κόσμος των παιδιών, επίσης έχω μελετήσει πολύ τον κόσμο του ονείρου και μιλώ γι αυτό στις ταινίες μου. Όμως, δεν έχω ζήσει την κρίση, δεν έχω πεινάσει, επομένως θα μου φαινόταν πολύ υποκριτικό να κάνω ξαφνικά μια ταινία για την κρίση. Κάπως έτσι εξηγώ, γιατί οι περισσότερες ταινίες που αφορούν στη σύγχρονη πραγματικότητα δεν με αγγίζουν ποτέ. Από σεβασμό και μόνο στα άσχημα που συμβαίνουν γύρω μου, δεν μπορώ να τα αγγίξω. Κι έτσι, για να τα έχω καλά με τη συνείδηση μου, υπηρετώ αυτό που ξέρω. Με ενδιαφέρει πολύ το προσωπικό σινεμά σαν ύφος, η προσωπική χροιά". 
Αυτή την περίοδο, η Ζακλίν Λέντζου βρίσκεται στο στάδιο ανάπτυξης της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας της με τίτλο "On the name of a Father: Σελήνη 66". Μάλιστα, το σενάριό της έγινε δεκτό στο Torino Film Lab, όπου θα συμμετάσχει υπό την καθοδήγηση του Ρουμάνου σεναριογράφου και σκηνοθέτη Ραζβάν Ραντουλέσκου. Πρόκειται για μία ιστορία ενηλικίωσης μίας σχέσης πατέρας- κόρης και τα γυρίσματα θα ξεκινήσουν την επόμενη χρονιά. 
Τα βραβεία έχουν χώρο στα κινηματογραφικά της όνειρα, όμως δεν είναι αυτοσκοπός. "Είναι αστείο, γιατί οι ταινίες που αγαπώ και με έχουν διαμορφώσει, δεν έχουν πάρει ποτέ βραβείο. Από την άλλη, το να το παίξω εντελώς...κουλ και να πω ότι δεν με ενδιαφέρουν καθόλου, θα ήταν ψέμα. Επειδή είναι μία διάκριση, μία αναγνώριση. Σε πρακτικό επίπεδο βοηθούν πάρα πολύ γιατί σου ανοίγουν το δρόμο για τις επόμενες ταινίες, από πλευράς παραγωγής και χρηματοδότησης. Ωστόσο δεν ζω με τον καημό να πάρω ένα βραβείο. Αν είσαι τέτοιος τύπος και σε ενδιαφέρουν μόνο οι διακρίσεις, μην κάνεις σινεμά, κάνε κάτι άλλο και παίρνε μπόνους στη δουλειά σου". 
Πιστεύει στο λεγόμενο "νέο κύμα" κινηματογραφιστών; Νιώθει ότι ανήκει σε αυτό; "Υπάρχει ένα νέο κύμα από την άποψη ότι υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν σινεμά και είναι νέοι. Δεν πιστεύω, όμως, ότι υπάρχει μία φορμαλιστική ομοιότητα μεταξύ των δημιουργών και ότι κάπως συνεννοούμαστε, ούτε πως οι ταινίες μας μοιάζουν. Σε καμία περίπτωση δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Αντίθετα πιστεύω ότι υπάρχει ποικιλομορφία στον εγχώριο κινηματογραφικό χώρο και αυτό είναι το ενδιαφέρον. Πάρα πολλοί νέοι άνθρωποι, με φοβερές οικονομικές και προσωπικές δυσκολίες κάνουν σινεμά επειδή θέλουν να πουν κάτι και αυτό είναι το πιο συγκινητικό!".

Πηγή: real.gr