Η Τζούλη Σούμα και το πράσινό της φουστανάκι στο pressmixer.gr

Το ευρύ κοινό την γνώρισε μέσα από την τηλεόραση, αν και στο εν λόγω μέσω έκανε πολύ λίγα πράγματα. Αντίθετα, μετρά ήδη 23 χρόνια θεατρικής πορείας, με σημαντικές συνεργασίες και ρόλους, αλλά και με σταθερό πάθος να δοκιμάζει, να δοκιμάζεται, να γνωρίζει την ίδια και τους γύρω της μέσα από αυτό που λατρεύει να κάνει. Η Τζούλη Σούμα, φόρεσε φέτος το Πράσινο φουστανάκι της Λένας Κιτσοπούλου και η αλήθεια είναι ότι της πάει πολύ. Ταιριάζει με την ομορφιά που αναζητούμε αδιάκοπα, περνώντας ανάμεσα στα καλά, τα κακά και τα άσχημα της καθημερινότητάς μας.


Μετράτε ήδη πάνω από 20 χρόνια στο θεατρικό σανίδι. Υπάρχουν κάποιες στιγμές αυτής της πορείας που έχουν μείνει έντονα στο μυαλό σας; Ως πιο "δυνατές", "αμήχανες", "συγκινητικές", "ιδιαίτερες"…;

Υπάρχουν πάρα πολλές στιγμές σε αυτή την πορεία μου στο θέατρο, όπως τις αναφέρατε, ιδιαίτερες, συγκινητικές, αμήχανες. Οι ιδιαίτερες και οι συγκινητικές έχουνε να κάνουνε κυρίως με τις συνεργασίες, με τον Κώστα τον Τσιάνο, που ήταν η πρώτη μου η συνεργασία, ουσιαστικά, με τους Φοιτητές του Ξενόπουλου, στο Θεσσαλικό θέατρο και με τον Γιώργο τον Κιμούλη με τον οποίο έχω δουλέψει σε τρία έργα, ήτανε από τις πιο δυνατές και συγκινητικές, αξιομνημόνευτες συνεργασίες, που έχω κάνει. Χωρίς βέβαια να παραγνωρίζω ότι έχω συνεργαστεί με αξιολογότατους σκηνοθέτες, όπως ο Γιάννης ο Ιορδανίδης, όπως ο Αλέξανδρος Κοέν, ανθρώπους που μου πρόσφεραν πολύ ιδιαίτερες και συγκινητικές στιγμές. Πάντα υπάρχουν οι αμήχανες στιγμές, κυρίως όταν έχεις συμφωνήσει για κάποια πράγματα τα οποία δεν τηρούνται στην πορεία των προβών, των παραστάσεων, αλλά πάντα με την καλή διάθεση και με την καλή θετική στάση για τα πράγματα, οι αμήχανες στιγμές παραμερίζονται και ανήκουν στο παρελθόν.

Υπήρξαν ρόλοι που σας βοήθησαν να κάνετε σημαντικές αποκαλύψεις για τον εαυτό σας;

Από όλους τους ρόλους παίρνουμε πολύ σημαντικά πράγματα και αντλούμε στοιχεία, αντλούμε στοιχεία από τον εαυτό μας, για να ερμηνεύσουμε οποιονδήποτε ρόλο. Από πάρα πολλούς ρόλους έχω βρει κοινά στοιχεία. Είναι συγκοινωνούντα δοχεία ο χαρακτήρας και η προσωπικότητά μας με τους ρόλους, αντλούμε από αυτούς ακόμα και αν είναι εντελώς διαφορετικοί, όπως είναι ο τωρινός, που παίζω στο θέατρο Αλκμήνη, "Το πράσινό μου το φουστανάκι", ο οποίος φαινομενικά δεν μου ταίριαζε, αλλά αποδείχτηκε ότι ήταν ένας από τους πιο ταιριαστούς ρόλους, που έχω παίξει στη θεατρική μου διαδρομή.

Η τηλεόραση τι θέση έχει στην πορεία αυτή;

Η τηλεόραση έχει παίξει ένα ρόλο σημαντικό, όχι όμως καθοριστικό. Σημαντικό ως προς την αναγνωρισιμότητα, γιατί ήμουν μόλις τρία χρόνια στη δουλειά, όταν ήρθαν στη ζωή μου "Οι Δυο Ξένοι", που ήταν ένα σήριαλ, που παίχτηκε με τεράστια επιτυχία, που έχει μείνει μέσα στις πέντε με δέκα καλύτερες σειρές της ελληνικής τηλεόρασης και είμαι πολύ περήφανη και τυχερή. Από την άλλη, επειδή έχω κάνει επί της ουσίας λίγα πράγματα στην τηλεόραση και δεν μου δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να κάνω έναν απόλυτα πρωταγωνιστικό ρόλο και η πορεία μου ήταν επί 23 συναπτά έτη στο θέατρο, δεν θεωρώ ότι έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη καριέρα, έπαιξε ένα βοηθητικό ρόλο. Αν ρωτάτε θα ήθελα να μου είχε δοθεί η ευκαιρία να παίξω ένα σημαντικό ρόλο, είτε δραματικό, είτε κωμικό, για να μετρήσω κι εγώ τις δυνάμεις σε αυτό το μέσο. Όπως βλέπω το να μετράς τις δυνάμεις σου σε κάτι πρωταγωνιστικό είναι αρκετά σημαντικό, το έχω νιώσει στο θέατρο, θα ήθελα να μου έχει δοθεί και η ευκαιρία στην τηλεόραση, αλλά νομίζω όταν έρθει θα είμαι πολύ πιο ώριμη ως προς τα εκφραστικά μου μέσα, για να αποδώσω καλύτερα ό,τι τυχόν μου προταθεί.

Πώς νιώθετε για τα όσα συνέβησαν στο τηλεοπτικό τοπίο το τελευταίο διάστημα;

Όσα συμβαίνουν στο τηλεοπτικό τοπίο καθημερινά και αδιαλείπτως, μου προκαλούν μια αμηχανία και μια αγωνία για το μέλλον, για τους συναδέλφους μου, για μένα την ίδια. Θεωρώ ότι είναι σαν ένα τοπίο, που έχει μεγάλη ομίχλη, που σιγά σιγά και με την κατάργηση των αδειών και με όλο αυτό που έγινε, αρχίζει και ξεκαθαρίζει. Είμαστε μια ελεύθερη αγορά, κακά τα ψέματα, πρέπει να υπάρχουν κανάλια, εκπομπές ζωντανές και ενημερωτικές, σήριαλ, κάθε είδους εκπομπές. Σε μια ελεύθερη αγορά θα αποφασίσει ο ακροατής και ο θεατής τι θα δει και τι θα ακούσει, έτσι και ο θεατής θα αποφασίσει που θα δώσει το εισιτήριο του και που θα πληρώσει.

Πιστεύετε ότι μπορούν να επιβιώσουν τόσοι ηθοποιοί χωρίς την υποστήριξη της τηλεόρασης;

Οι ηθοποιοί δεν επιβιώνουν τα τελευταία χρόνια από την τηλεόραση, είναι ελάχιστοι αυτοί οι ηθοποιοί, μετρημένοι στα δάχτυλα των δυο χεριών. Οι ηθοποιοί επιβιώνουν από το θέατρο ή από άλλες δουλειές που κάνουν. Η τηλεόραση χρωστάει πάρα πολλά χρήματα σε πάρα πολλούς ανθρώπους, όπως και σε μένα. Οι αμοιβές έχουν πέσει κατακόρυφα και δεν μπορεί κανένας να στηριχτεί στην τηλεόραση ως μέσο επιβίωσης. Ελπίζω και εύχομαι να έρθουν και πάλι καλές μέρες, όχι των παχέων αγελάδων, οι μέρες που απλώς θα πληρώνεσαι για τη δουλειά που παρέχεις, οπότε δεν τίθεται θέμα επιβίωσης από την τηλεόραση.

Να έρθουμε λίγο στο πράσινο φουστανάκι…Συμβολίζει τις χαρές, τις λύπες, αυτά που θέλουμε να θυμόμαστε αλλά και να ξεχάσουμε;

Ναι, το πράσινο φουστανάκι συμβολίζει όλα αυτά που λέτε. Κυρίως μας δείχνει την οικειότητα, τη μεγάλη οικειότητα που έχουμε με πράγματα, με αντικείμενα, μας δείχνει το συναίσθημα, που αντλούμε από αυτά. Έχει να κάνει με τη μνήμη των πραγμάτων, τι θυμόμαστε. Η ηρωίδα δεν θέλει να ξεχάσει κάτι, είναι δεμένη με αυτό το φόρεμα, έχει διανύσει, όπως λέει πολλά χιλιόμετρα, με αυτό της έχουν συμβεί πολλά πράγματα, κυρίως ευχάριστα, ωραίας μνήμης, οικειότητας, μιας ποικιλίας συναισθημάτων που το έχουμε ανάγκη. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δένονται με πράγματα, όπως κι εγώ, που δένονται με αντικείμενα και με ανθρώπους.

Αυτή η εναλλαγή της χαράς με τη λύπη, του τραγικού με το αστείο είναι που δίνει αξία στη ζωή ή είναι απλά ο τρόπος μας να επιβιώνουμε;

Απολύτως αυτή η αλλαγή του τραγικού και του αστείου δίνει νόημα στη ζωή μας και μας βοηθάει να επιβιώνουμε, έτσι είναι και στην πραγματική ζωή. Μια μέρα μας μπορεί να ξεκινήσει με κάτι απόλυτα δυσάρεστο και να τελειώσει με κάτι πολύ ευχάριστο ή και το ανάποδο. Η ζωή είναι γεμάτη ανατροπές, είναι απρόβλεπτη, όπως απρόβλεπτη είναι και η ηρωίδα που ερμηνεύω και αυτό είναι το ενδιαφέρον. Σε μια ώρα μας διηγείται πράγματα εντελώς καθημερινά αλλά με μια ποίηση της καθημερινότητας, είναι ένας συγκερασμός αστείων, δραματικών ακόμα και τραγικών καταστάσεων που όμως περνάνε με μια ελαφράδα, με ένα χιούμορ και αυτό συμβαίνει ακριβώς και στη ζωή μας.

Αυτές τις συναισθηματικές μεταπτώσεις τις περνάμε και ως χώρα. Πώς τα βλέπετε τα πράγματα; Θα σηκωθούμε όρθιοι ξανά;

Τώρα σαν χώρα αν θα σηκωθούμε όρθιοι ξανά, τι να σας πω, εγώ δεν βλέπω το ποτήρι ούτε μισοάδειο, ούτε μισογεμάτο, θα το αφήσω ανοιχτό, όπως αφήνουμε ανοιχτό το φινάλε του έργου. Πρέπει κάποιος να δει την παράστασή μας, για να διαλέξει μόνος του το φινάλε. Είναι πάρα πολύ δύσκολα τα πράγματα, μερικές φορές είμαι υπεραισιόδοξη, άλλες φορές είμαι πάρα πολύ απαισιόδοξη. Με βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο μέσον. Δεν μπορώ να πω ούτε ότι βλέπω τα πράγματα με μεγάλη αισιοδοξία, από την άλλη, ούτε και απαισιόδοξα. Είμαι σε μια στάση αναμονής. Αντιμετωπίζω κι εγώ, όπως και όλοι μας, τις τρομακτικές δυσκολίες τις καθημερινότητας και περιμένω κάποια αλλαγή στα πράγματα.

Σε ένα μονόλογο, ο ηθοποιός έχει να αντιμετωπίσει μόνο τους θεατές ή και τον εαυτό του;

Στο μονόλογο ο ηθοποιός οφείλει πρωτίστως να έρθει αντιμέτωπος με τον εαυτό του στη διάρκεια των προβών, γιατί δεν έχει να πιαστεί από πουθενά, εκτός από το κείμενο και από τη συνεργασία με τους συντελεστές της παράστασης. Είναι μια μεγάλη δοκιμασία και όταν το τέλος είναι αίσιο σε κάνει πολύ χαρούμενο. Φυσικά και στην παράσταση παίζει με το κοινό, δηλαδή δεν υπάρχει ο τέταρτος τοίχος, ο ηθοποιός απευθύνεται στο κοινό, χωρίς να περιμένει φυσικά να του απαντήσει, αλλά θεωρεί ότι ο άνθρωπος στον οποίο μιλάει είναι το κοινό. Είναι ένα μεγάλο στοίχημα, το οποίο τώρα μετά από δυόμιση μήνες παραστάσεων δεν ξέρω αν κερδήθηκε, έχω πάντως κάνει πολλά βήματα προς το να κερδηθεί. Σε αυτό βέβαια με βοήθησαν όλοι οι συντελεστές της παράστασης, πρωτίστως η σκηνοθέτης η Μαρία η Αιγινίτου, για την άποψη της παράστασης και όλοι ένας προς ένας οι συντελεστές, διότι χωρίς αυτούς, φαινομενικά εγώ είμαι μόνη μου, αλλά δεν είμαι, αν δεν υπήρχαν όλοι οι συντελεστές για τα σκηνικά, τα φώτα, τα κουστούμια, τη μουσική και την κίνηση.

Ποια άλλα στοιχεία σας έχουν γοητεύσει στο ρόλο και το έργο που μας παρουσιάζετε αυτή την περίοδο;

Στο ρόλο και στο έργο με έχουν γοητεύσει πράγματα που γοητεύουν και τους θεατές που παρακολουθούν την παράσταση. Είναι μαγευτικό όταν έρχονται οι θεατές, συγκινημένοι , με δάκρυα στα μάτια και μου λένε αυτή που παίζεις, η ηρωίδα, είμαι εγώ, τα χω ζήσει, τα χω σκεφτεί. Μου ζητάνε να τους πω πράγματα που λέω, έρχονται στο καμαρίνι και μου λένε θέλω να μου πεις αυτό, εκείνο που είπες εκεί τι είναι, να πω φράσεις από το έργο. Αυτό με γοητεύει. Με γοητεύει πόσο το υπέροχο κείμενο της Λένας Κιτσοπούλου ακουμπάει στις ψυχές και στα συναισθήματα όλων μα όλων των θεατών. Είναι απίστευτο πόσο πολύ ταυτίζονται με αυτά που ζει η ηρωίδα μου. Είναι συγκινητικό, είναι αισιόδοξο, είναι ανατρεπτικό, με συγκινεί βαθιά.

Υπάρχουν πράγματα στον επαγγελματικό τομέα που δεν τολμήσατε να κάνετε και θα θέλατε κάποια στιγμή να τα δοκιμάσετε; 

Η αλήθεια είναι ότι έχω δοκιμάσει διάφορα είδη θεάτρου. Έχω παίξει στην Επίδαυρο δυο φορές, έχω παίξει σε μιούζικαλ, έχω παίξει σε έργα πρόζας, σε διαφορετικά είδη θεάτρου. Δεν έχω απωθημένο να δοκιμάσω κάτι. Πιο πολύ με ενδιαφέρουν οι συνεργασίες, οι ωραίοι ρόλοι και τα ωραία έργα. Θα θελα να παίξω οπωσδήποτε όμως σε κάποιο έργο του Τένεσι Ουίλιαμς, του Τσέχωφ, του Ίψεν, ξανά του Σαίξπηρ, αρχαία τραγωδία οπωσδήποτε, αλλά αυτά όλα δεν έχουν νοήμα αν οι σκηνοθέτες και όλοι οι συντελεστές δεν είναι άνθρωποι τους οποίους εμπιστεύομαι, εκτιμώ και θα θελα πολύ να δουλέψω μαζί τους.

Τι άλλο να αναμένουμε στο άμεσο μέλλον;

Δεν αναμένεται τίποτα καινούριο προς το παρόν. Η καρδιά μου και η ψυχή μου είναι δοσμένη στο Πράσινό μου το Φουστανάκι. Σκεφτόμαστε πώς μπορούμε να συνεχίσουμε αυτή την παράσταση. Έχουμε διάφορες σκέψεις στο μυαλό μας, οι οποίες δεν είναι ακόμα ανακοινώσιμες, αλλά θέλουμε να το φορέσουμε ακόμα αρκετό καιρό, γιατί νομίζω ότι και αξίζει τον κόπο και γιατί έχουμε τη λαχτάρα και τη διάθεση να το μοιραστούμε με το κοινό.

Το πράσινο μου το φουστανάκι ολοκληρώνει τον πρώτο του κύκλο με δύο τελευταίες παραστάσεις τη Δευτέρα 30 και την Τρίτη 31 Ιανουαρίου στις 21:30.

Δείτε περισσότερες πληροφορίες εδώ