Η Μάρω Μαρκέλλου στο pressmixer.gr: "Καλή μουσική να είναι, αληθινό στίχο να έχει και ας είναι χέβι μέταλ ή μπουζούκια"

Μας προσκαλεί σε μία εντεχνοΡοκΑλτέρνατιβΛάτινΠοπ συνάντηση παρέα με 10 υδραυλικούς, για να συζητήσουμε περί Σκρουτζ Μακ Ντακ και το ρόλο της μητρότητας. Η Μάρω Μαρκέλλου είναι δικηγόρος, μουσικός, είναι δημιουργική, έχει χιούμορ, μετράει ήδη πολλές δημιουργικές συναντήσεις και συνεργασίες στην καριέρα της και μας προκαλεί να απολαύσουμε την Ανθολογία της στη μουσική σκηνή Σφίγγα.  


Τι σου 'χει κάνει η Νομική και εκτίμησες τόσο τους υδραυλικούς;

Η αλήθεια είναι πως η Νομική ήταν ο παράγοντας που ξεκλείδωσε μέσα μου τις λέξεις και μου έδωσε τα εργαλεία ως προς τον τρόπο σκέψης για να μπορέσω να γράφω όπως ήλπιζα να μπορώ. Παρόλα αυτά, αν δεν σαρκάσεις αυτά που σε καθορίζουν τί νόημα έχει! Καμιά φορά ξεφεύγουμε οι νομικάριοι και παρασυρόμαστε από τη δίνη της δεινής ρητορικής υπερβολής, κάτι που πάντα μ’ έκανε να βλέπω τη ζωή με κοπτική ματιά, εξ’ ού και ο παραλληλισμός με ένα χρήσιμο κατά τ' άλλα επάγγελμα, που έχει να κάνει, αν μη τί άλλο, με το νερό. «Από τότε που 'χω δεί, τί σου κάνει η Νομική, από ένα δικηγόρο κάλλιο δέκα υδραυλικοί». Και δεν είναι τόσο η εκτίμηση στους υδραυλικούς ( π.χ. "ναι θα το φτιάξω το καζανάκι σήμερα" ενώ δεν έρχεται ποτέ), όσο η εγγενής τάση υπερβολής για τους δικηγόρους!

Υπάρχουν άλλα επαγγέλματα που έπαιξαν τόσο καταλυτικό ρόλο στη ζωή σου;

Πολλά! Πάντα έβλεπα τους ανθρώπους σε σχέση με το τί είναι αυτό που πληρώνονται για να κάνουν όλη μέρα, και μ’ αυτόν τον τρόπο προσπαθούσα, σε μία εσωτερική μου συζήτηση να ερμηνεύσω και να κατανοήσω χαρακτήρες, ιδιοσυγκρασίες και συμπεριφορές. Δεν το έκανα για αυτούς, το έκανα για εμένα, ίσως γιατί ποτέ δεν καταστάλαξα στο τί είναι αυτό που θέλω εγώ να κάνω όλη μέρα! Οι γιατροί για παράδειγμα είναι ένα επάγγελμα που με επηρέασε πολύ, καθώς και ο πατέρας μου γιατρός, οι οδηγοί ταξί που για κάποιο λόγο πάντα όταν οδηγώ με κάνουν να φωνάζω κ.ο.κ. Ποτέ δεν κατάλαβα πώς σαν ανθρωπότητα φτάσαμε σε ορισμένα επιτεύγματα, και είναι ακόμα μεγαλύτερος ο θαυμασμός μου για όσα δεν καταλαβαίνω και δεν θα μπορούσα να κάνω ποτέ: τοπογράφοι, μηχανικοί, φυσικοί κλπ.

Αλήθεια, εσύ το τραγούδι το θεωρείς επάγγελμα ή χόμπι;

Αυτό εξαρτάται από το τί ορίζει κανείς ως επάγγελμα. Αν συμφωνούμε στο ότι επάγγελμα είναι αυτό που σου προσφέρει οικονομικά οφέλη, τότε το θεωρώ (τουλάχιστον προς το παρόν) επάγγελμα, ειδικά αν αυτό τυχαίνει να είναι και το χόμπι σου τότε είσαι πολύ τυχερός άνθρωπος.

Ποιες ήταν αυτές οι επιρροές ή τα άτομα που συνέβαλαν στο να πάρεις την απόφαση να ασχοληθείς με αυτό;

Εν αρχή ήν ο Φοίβος, εν συνεχεία ο πατέρας και η μητέρα μου, που μου έδωσαν αβίαστα την ελευθερία να αποκοπώ προσωρινά από τη Νομική και να ασχοληθώ με το τραγούδι και τη σύνθεση πιο σοβαρά.

Πώς προέκυψε η συνάντηση και η συνεργασία σου με τον Φοίβο Δεληβοριά;

Μάλλον κάποιος πλανήτης είχε κάποια θετική συναστρία με το δικό μου πλανήτη καταγωγής όποιος κι αν είναι αυτός και η τύχη έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Είναι μια αρκετά μεγάλη ιστορία συγκυριών, στην οποία καθοριστικό ρόλο έπαιξε η κρίση του Φοίβου ως προς εμένα ως τραγουδοποιού, και κάπως έτσι ξεκίνησε η συνεργασία μας. Πλάι στο Φοίβο έμαθα όλα όσα γνωρίζω και δεν νομίζω πως θα μπορούσα να έχω καλύτερο "δάσκαλο".

Και με τους Μουζουράκη και Πάχου;

Πάλι οι συγκυρίες και η τύχη μας έφεραν κοντά. Τον Μουζουράκη τον γνώρισα στο καφέ του ραδιομεγάρου της ΕΡΤ, όπου είχαμε πάει για εντελώς διαφορετικά πράγματα, και ενώ δεν το συνηθίζω, και τον αναγνώρισα (παρά τη μεγάλη μου μυωπία!) αλλά και του μίλησα, παρά τη μεγάλη μου ντροπή. Δεδομένης της συγγένειας στην τρέλα ήταν θέμα χρόνου να κάνουμε κάτι μαζί. Τη Μιρέλα τη γνώρισα πρώτη φορά όταν ήταν επιτηρήτρια σε ένα μάθημα που πήγα πριν δυο χρόνια στη Νομική! Και αυτή είναι μια μεγάλη αστεία ιστορία, αλλά και πάλι, όταν ήθελα ακορντεόν αλλά και άλλη μία γυναικεία φωνή στους "Υδραυλικούς" ήταν φυσικά η πρώτη που σκέφτηκα. Γενικά είναι απερίγραπτη η χαρά μου για τις συνεργασίες που έχω κάνει ως τώρα.

Υπάρχουν κάποιες άλλες συναντήσεις που ξεχωρίζεις στη μέχρι τώρα πορεία σου;

Φυσικά, και είμαι σίγουρη ότι σε πρώτη σκέψη δεν θα πώ ούτε τα μισά! Κατ ‘αρχήν ήταν μια Χριστουγεννιάτικη συναυλία στην οποία μας είχε προσκαλέσει ο γίγαντας, ο Διονύσης Σαββόπουλος! Βρέθηκα στην ίδια σκηνή με τον Σαββόπουλο! Την Αρλέτα, το Στέφανο Κορκολή! Πρόσφατα γνώρισα το Μπάμπη Στόκα και δέχτηκε με χαρά να ερμηνεύσει ένα τραγούδι δικό μου στον καινούριο δίσκο! Κάποτε πάλι γνώρισα ένα "υπέροχο πλάσμα" που λέγεται Μυρτώ Κοντοβά και με έβαλε στην τηλεόραση! Γράψαμε μαζί με τον Πάνο Σουρούνη τη "Φάβα" την οποία τραγούδησε ο Γιώργης Χριστοδούλου! Και τέλος τίποτα δεν είναι πιο ικανοποιητικό και αληθινό από στιγμές, τις οποίες πάντα αναπολώ με ένα χαμόγελο στα χείλη, με μερικούς συνταξιδιώτες των «στιγμών» να είναι μεταξύ άλλων ο Μίλτος Πασχαλίδης, Ορέστης Ντάντος, Λεωνίδας Μπαλάφας, Βαγγέλης Μαρκαντώνης κλπ κλπ…

Να υποθέσω ότι το εντεχνοΡοκΑλτέρνατιβΛάτινΠοπ είναι το είδος της μουσικής που σε εκφράζει;

Ακριβώς, δεν ξέρω αν φαίνεται η απέχθεια που τρέφω ως προς τις ταμπέλες και τα είδη μουσικής! Καλή μουσική να είναι, αληθινό στίχο να έχει και ας είναι χέβι μέταλ ή μπουζούκια.

Το χιούμορ ή η μουσική θα σταθεί βράχος δίπλα σου στα δύσκολα;

Μόνο ο συνδυασμός των δύο! Όταν περνάω δύσκολα, μπορώ και να επιλέξω έστω και υποσυνείδητα ανάμεσα στα δύο, π.χ. αν θα γράψω ένα δακρύβρεχτο τραγούδι ή αν θα βάλω να δω Χατζηπαύλου σε stand up comedy! (Εύστοχο παράδειγμα συναντήσεων που ξέχασα στην προηγούμενη ερώτηση, καθώς η συνεργασία μου με τον Γιώργο Χατζηπαύλου ένα φεγγάρι ήταν απ’ τις καλύτερες της ζωής μου!). Ωστόσο στα πολύ δύσκολα ένα αστείο τραγούδι που θα μου βγει είναι μονόδρομος.

Ποιες είναι οι πηγές έμπνευσής και πότε είσαι πιο δημιουργική; Στα εύκολα ή στα δύσκολα;

Μόνο τα δύσκολα έχουν τη δυνατότητα να με προκαλέσουν δημιουργικά. Τα εύκολα τα ζεις, δεν τα γράφεις. Με το "δύσκολα" να χρωματίζει και να χαρακτηρίζει καταστάσεις αντικειμενικά σημαντικές, όπως η ζωή ή η υγεία, μέχρι τελείως ασήμαντες ή ανώριμες συναισθηματικές ορμές, είναι αυτή η δυσκολία που κολλάει σε κάποιο νευρώνα στο μυαλό σαν τσίχλα και με τσιγκλάει να μου λείπει κάτι ώστε να έχω κάτι να πω αν έρθει η έμπνευση και καθίσω να γράψω.

Τι μας ετοιμάζεις στη Σφίγγα;
Οι παραστάσεις αυτές στη Σφίγγα είναι προσωπικά για μένα μια ανθολογία. Με βάση τα κομμάτια τα δικά μου, παλιά αλλά και καινούρια έχτισα μια μικρή ιστορία, συμπλήρωσα τα κενά με λίγες αλλά εκλεκτές (και αναπάντεχες) διασκευές, και ξεκινώντας από εμένα (και όλους κάπου στα τριάντα σαν κι εμένα) παιδί με παιδικοφανή τραγουδάκια (Όταν μεγαλώσω Θέλω, Σκρουτζ Μακ Ντακ κλπ) συνεχίζω την ιστορία και φτάνω σε εμάς γονείς ("Υποψήφια Μάνα"), περνώντας από όλα τα ενδιάμεσα στάδια της ενηλικίωσης και της αγάπης (έρωτας, πάθος, τσακωμός, χωρισμός). Καταλήγω και σε ένα ηθικό δίδαγμα ασήμαντο και ταυτόχρονα ακαταφρόνητο! Με μια σπουδαία μπάντα περιμετρικά μου, θα έχω επίσης την τιμή και τη χαρά να μοιραστώ τη σκηνή με όλους τους Υδραυλικούς (20/12 με το Φοίβο Δεληβοριά και 27/12 με Πάνο Μουζουράκη και Μιρέλα Πάχου), όπου εκτός από δικά τους τραγούδια θα πούμε μαζί και ντουέτα έκπληξη!

Και τι να αναμένουμε από εσένα στο άμεσο μέλλον;

Είμαι ευτυχής να ανακοινώνω πως το 2017 θα είναι η χρονιά που θα κυκλοφορήσει επιτέλους το καινούριο μου άλμπουμ "Υποψήφια Μάνα", από τη Feelgood Records! Έχω την εντύπωση πως ο νέος χρόνος θα μπει με το δεξί αφού κυκλοφορούμε το Γενάρη!



Δείτε περισσότερα για τις εμφανίσεις της Μάρως Μαρκέλλου στη Σφίγγα εδώ