Ο Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος στο pressmixer.gr: Θα ένιωθα ντροπή για τον εαυτό μου αν έμενα προσκολλημένος στην πρόσκαιρη δημοσιότητα

Όλοι μιλούσαν για τον "πιτσιρικά του The Voice", που κατάφερε να κερδίσει με τη φωνή, την ωριμότητα και το στυλ του κοινό και coaches. Δεν μπορείς να τον πεις "κλασικό δεκαεφτάχρονο". Ή καλύτερα, απέχει από τη γενική εικόνα που έχουν πολλοί για τα παιδιά της ηλικίας του. Φιλοσοφεί, ονειρεύεται, ελπίζει, είναι ρομαντικός, κυνηγός της ανασφάλειας, αλλά ταυτόχρονα προσγειωμένος, συνειδητοποιημένος και επιδιώκει την ασφάλεια που του προσφέρει η συνέπεια προς τις αξίες του. Συναντήσαμε τον Κωνσταντίνο Αγγελόπουλο και μιλήσαμε μαζί του για τη μουσική που είναι η αγάπη και το μεράκι του, για τους στόχους και τα όνειρά του, αλλά και για τα ζόρια που καλείται να αντιμετωπίσει η νέα γενιά, στις δύσκολες εποχές που διανύουμε.

Κατά τη διάρκεια του The Voice, έδειχνες και δήλωνες ανεπηρέαστος από όλο αυτό που συνέβαινε. Ισχύει ακόμη αυτό και στην μετά Voice εποχή;  

Φυσικά και ισχύει. Υπήρξα και πριν το Voice. Έχω ζήσει αλλαγές στη ζωή μου που επηρέασαν εν μέρει και την ψυχοσύνθεσή μου. Σε καμιά περίπτωση το The Voice δεν είναι μια από αυτές. Συνεπώς, ακόμα και μετά το παιχνίδι παραμένω ένας δεκαεφτάχρονος μαθητής με την καθημερινή ρουτίνα του και με τον περίγυρό του να τον αντιμετωπίζει όπως τον αντιμετώπιζε πάντα.  

Είναι δύσκολο να κατανοήσει ή να αποδεχτεί κάποιος πως, ένα παιδί δεκαέξι και κάτι χρονών, μένει εντελώς ανεπηρέαστος από μια τόσο έντονη εμπειρία και προβολή. Ποια είναι αυτά τα στοιχεία που "θωρακίζουν" τις ισορροπίες σου;  

Σίγουρα συνέβαλε το γεγονός ότι, ποτέ δεν μπήκα στη διαδικασία να αντιληφθώ την έκταση που είχε πάρει το όλο θέμα. Αποστασιοποιήθηκα από τα εκτυφλωτικά φώτα και παρέμεινα όπως ήμουν. Στο κάτω – κάτω, θα ένιωθα ντροπή για τον εαυτό μου αν έμενα προσκολλημένος στην πρόσκαιρη δημοσιότητα που μου προσέφερε ένα τηλεοπτικό παιχνίδι. 

Είχες δηλώσει, επίσης, ότι δεν ακούς ποπ μουσική και, γενικά, τις επιτυχίες της εποχής, δεν βλέπεις τηλεόραση, δεν βγαίνεις συχνά, δεν θα σε ενδιέφερε να δουλέψεις σε μπουζούκια. Παραμένεις πιστός και σ' αυτές τις επιλογές;  

Οι όροι ποπ μουσική και επιτυχίες της εποχής είναι πράγματα πολύ σχετικά. Για παράδειγμα ο όρος ποπ δεν σχετίζεται με κάποιο είδος, αλλά με την δημοσιότητα που παίρνει ένα κομμάτι. Οπότε, αν ένα κομμάτι γίνει ποπ και κατά τα δικά μου αυτιά είναι όμορφο, τότε γίνομαι ο πιο φανατικός ποπ ακροατής. Όσον αφορά την επιτυχία της εποχής θεωρώ πως, ο όρος δεν θα έπρεπε να ταυτίζεται με την δημοτικότητα ενός κομματιού, αλλά με την ποιότητά του και την ταύτισή του με την εποχή της δημιουργίας του. Οπότε και πάλι θα απαντήσω, λέγοντας πως είμαι και λάτρης των επιτυχιών της εποχής. Ύστερα, βγαίνω αρκετά συχνά και, τέλος, παραμένω αμετάπειστος όσον αφορά τη συμμετοχή μου σε ένα σχήμα τέτοιου χαρακτήρα. Είμαι μεγάλος λάτρης του μπουζουκιού (τζουρά και μπαγλαμά ειδικότερα) και σίγουρα θαυμαστής της λαϊκής μας παράδοσης, αλλά θεωρώ ότι δεν θα μπορούσα πότε να εκφράσω αυτά τα συναισθήματα σε ένα τέτοιο πλαίσιο. 

Τώρα που μπαίνεις πιο επαγγελματικά στο χώρο της μουσικής, δεν θεωρείς πως, πρέπει να βάλεις λίγο νερό στο κρασί σου; Να παρακολουθείς λίγο τη "μουσική μόδα", να μπεις περισσότερο στα "πράγματα";  

Σαν άνθρωπος είμαι ιδιαίτερα διαλλακτικός και ειδικά πάνω στην τέχνη. Αλλά στην περίπτωση που παρέβαινα κάποια από αυτές τις αξίες, θα ακύρωνα και τον ίδιο μου τον εαυτό. Oπότε, δεν θα νέρωνα απλώς το κρασί μου, αλλά θα νόθευα και τον ίδιο μου τον εαυτό. Κάνω μουσική για τον εαυτό μου, όχι για να καταταχτώ σε κάποια παροδική μόδα. Αγαπάω αυτό που κάνω και βάζω σε αυτό όλο μου το μεράκι. Αυτό στην τελική θα εκτιμήσει ο κόσμος που θα με ακούσει και όχι το πόσο είμαι χωμένος στα "πράγματα". 

Είσαι ένας δεκαεφτάχρονος με πολιτική άποψη και μια ροπή προς τη φιλοσοφία. Πώς τα βλέπεις και πώς σε επηρεάζουν τα ζόρια που περνάει η χώρα μας τα τελευταία χρόνια;  

Το φταίξιμο είναι ξεκάθαρα δικό μας. Σε μια χώρα που δεσπόζει ο ωχαδερφισμός και η πολιτική απάθεια, η απομάκρυνση από τις πηγές και τις αξίες της ζωής, είναι φυσικό επακόλουθο. Αποτελεί καθήκον και υποχρέωση του καθενός η ενασχόληση με την πολιτική, προκειμένου να δημιουργηθεί μια κοινωνία με κριτική ικανότητα, που θα έχει τη δυνατότητα να αντιλαμβάνεται σφαιρικά τα προβλήματα της χώρας και, φυσικά, να επιλέγει με σώφρον τρόπο τους πολιτικούς αρχηγούς της. 

Θεωρείς ότι η γενιά σου, πρέπει, θέλει και μπορεί να μείνει εδώ και να το παλέψει ή καλύτερα να αναζητήσει ένα καλύτερο μέλλον εκτός συνόρων;  

Χωρίς αυτό να στηρίζεται σε κάποιο εθνικιστικό ή ακόμα και πατριωτικό υπόβαθρο, θεωρώ πως είναι χρέος του καθενός, να παλεύει για τον τόπο που τον έθρεψε και του έδωσε τη δυνατότητα να δημιουργεί, να ενεργεί και να σκέφτεται. 

Πώς βλέπεις και πώς θέλεις ιδανικά να είναι το δικό σου μέλλον μετά το σχολείο;  

Είμαι ρομαντικός από τη φύση μου. Οπότε θα δεχτώ με χαρά την οποιαδήποτε αλλαγή που θα έρθει μετά το σχολείο. Παραμένω, λοιπόν, ανυπόμονος για να μάθω! 

Σ' αρέσει η πανκ και η ροκ μουσική, το ρεμπέτικο, αλλά και η κλασική. Από αυτό το κράμα των επιρροών τι θα ήθελες να κρατήσεις στο δικό σου μουσικό στίγμα;  

Έχει να κάνει με την ηλικία μου. Είναι κάποια είδη μουσικής των οποίων, αν και είμαι λάτρης, δεν μπορώ να γίνω και εκφραστής τους. Οπότε, με το πέρασμα των χρόνων εξελίσσομαι και μαζί με μένα και οι μουσικές μου προτιμήσεις 

Σε εκφράζει περισσότερο ένας στίχος με κοινωνικοπολιτικά μηνύματα ή ένας καθαρά ερωτικός στίχος; 

Με εκφράζουν και οι δύο. Εξαρτάται, βέβαια, πάντα από τις συναισθηματικές διακυμάνσεις που λαμβάνουν τόπο στο μέσα μου. Μπορώ να πω, ότι μου αρέσει ο αμφίσημος στίχος, εκείνος που θα μπορούσε να θεωρηθεί και κοινωνικοπολιτικός και ερωτικός (βλ. Η μέρα εκείνη δε θ' αργήσει - Μάνος Λοϊζος). 

Θα επέλεγες μια έντονη ζωή με ρίσκο, προκλήσεις, μεγάλους έρωτες, συνεχείς αναζητήσεις ή την ασφάλεια που προσφέρει μια γενική σταθερότητα στα βήματα και τις επιλογές;  

Δε μ' αρέσει η σταθερότητα. Από τη φύση μου είμαι άνθρωπος που κυνηγάει την ανασφάλεια και, κατά κάποιο τρόπο, είμαι περήφανος γι' αυτό. Άλλωστε, ποιος καλλιτέχνης θα θυσίαζε ένα ανασφαλές αινιγματικό δειλινό στο βωμό της βαρετής ασφάλειας. 

Τι μπορεί να σε κάνει να χαμογελάσεις αισιόδοξα και τι είναι αυτό που μπορεί να σε "ρίξει στα πατώματα";  

Μια βόλτα στην πόλη μου, την Αθήνα. 

Τι να αναμένουμε από σένα στο άμεσο μέλλον;  

Πολλά λάιβ σε Ελλάδα και Κύπρο και σύντομα ένα πολύ δικό μου μουσικό στίγμα. 
 

Δείτε περισσότερες πληροφορίες για την επόμενη εμφάνιση του Κωνσταντίνου Αγγελόπουλου στο Ρυθμός Stage εδώ.