Ο Δημήτρης Λέντζος στο pressmixer.gr: "Η τέχνη είναι ένα εργόχειρο που δεν τελειώνεις ποτέ"

"Όταν γράφει δεν προσποιείται, είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Αυτό σε κάνει να νιώθεις οικεία τα λόγια του", έχει πει για τον Δημήτρη Λέντζο, ο εκδότης και φίλος του Θανάσης Συλιβός. Αυτή η αλήθειά του αναγνωρίστηκε από σημαντικούς συνθέτες και ερμηνευτές και αγαπήθηκε από το κοινό. Ο Δημήτρης Λέντζος, έχει το ταλέντο μέσα από τον λιτό του λόγο, να σου μεταφέρει δεκάδες μηνύματα και να σου δημιουργεί άλλες τόσες εικόνες. Με την ποίησή του καταφέρνει να εκφράσει δυναμικά τις στιγμές, το συναίσθημα, το παρόν, έχοντας πάντα νοσταλγικές παραπομπές στο παρελθόν, το οποίο θεωρεί ως "ένα βαθύ πηγάδι με κρύο και ξάστερο νερό".

Σε πολλά από τα έργα σας υπάρχουν άμεσες ή έμμεσες αναφορές στα παιδικά σας χρόνια. Αυτό το ταξίδι στο χρόνο γίνεται μόνο για λόγους νοσταλγίας ή έχει και ένα απολογητικό, ίσως, σκοπό;

Η παιδική ηλικία είναι ένα βαθύ πηγάδι με κρύο και ξάστερο νερό. Εγώ πολλές φορές ξεδίψασα με το νερό αυτό. Η νοσταλγία, επίσης, είναι ένα καθοριστικό στοιχείο στην τέχνη, όπως και το ταξίδι βεβαίως. Η Ιθάκη και η Τροία είναι οι δύο άκρες της ίδιας κλωστής. Για τα χρόνια μου αυτά καμία απολογία δεν έχω, αλλά αυτά όμως με καθόρισαν ιδεολογικά και υπαρξιακά. Εκεί άλλωστε, δεν μπορώ ν’ αλλάξω τίποτα πια.

Ποιες αλλαγές σας επηρέασαν και σας καθόρισαν περισσότερο κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού από το τότε στο σήμερα;

Όποιος δεν αλλάζει σκουριάζει. Αυτό μπορεί να φαίνεται ένα αστείο συνηθισμένο πολιτικό σύνθημα, αλλά είναι όμως, το πιο ισχυρό προαπαιτούμενο της ίδιας της ζωής. Μη θεωρούμε όμως αλλαγή την κατρακύλα σε άλλες περιοχές κατάπτωσης και ξεφτίλας, αφορίζοντας ταυτόχρονα την προηγούμενη ζωή μας με βαρύγδουπα λόγια του αέρα και φθηνές δικαιολογίες.

Αυτές οι αλλαγές επηρέασαν και τις πηγές έμπνευσής σας ή υπάρχουν κάποιες που μένουν αναλλοίωτες στο χρόνο;

Βεβαίως και με επηρέασαν, καταλυτικά θα έλεγα. Η τέχνη είναι ένα εργόχειρο, που δεν τελειώνεις ποτέ. Εγώ προσπάθησα και προσπαθώ αυτές οι αλλαγές να μη με καταντήσουνε γελοίο απέναντι στο ίδιο μου το έργο και να μη χάσω, προπαντός, αυτήν την υγρή ανάσα των αισθημάτων και των παθών μου.

Κάποτε είχατε πει για τη δύναμη που έχει η μουσική και αναφέρατε ως παράδειγμα το ζεϊμπέκικο που χορεύει κάποιος σε στιγμές μεγάλης χαράς ή λύπης. Ο κόσμος πιστεύετε, έχει ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη από καλούς στίχους και καλή μουσική τώρα που περνά ζόρικα;

Εξακολουθώ και το πιστεύω αυτό ακόμη πιο δυνατά. Τα τραγούδια είναι η «ανάγκη» του καιρού τους. Σε ζόρικες εποχές θέλεις και ζόρικα τραγούδια, όχι γλυκανάλατες αυνανιστικές ιστοριούλες μιας ακαθόριστης καύλας.

Αν κάποιος καθίσει και ακούσει το πρόγραμμα 2-3 ραδιοφωνικών σταθμών, θα μπορέσει να βγάλει σαφή συμπεράσματα για τον πολιτισμό και τη μουσική μας κουλτούρα;

Όχι βέβαια. Ο πολιτισμός είναι εκεί απέξω ζωντανός μέσα στα σπίτια, στις παρέες και στα πάθη των ανθρώπων. Έξω εκεί στην πραγματική ζωή των αισθημάτων, μέσα στη ζωή και στα όνειρα. Αν πάψει ο κόσμος να ονειρεύεται και να τραγουδάει θα έχει εντελώς πια πεθάνει. Στο ραδιόφωνο, όχι καθολικά, ευτυχώς υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις, ακούς τις τελευταίες προσπάθειες μίας πεθαμένης βιομηχανίας που αρνείται πεισματικά να υπογράψει το πιστοποιητικό του θανάτου της.

Έχετε συνεργαστεί με σπουδαίους καλλιτέχνες. Γιώργος Νταλάρας, Μανώλης Μητσιάς, Δημήτρης Μητροπάνος, Πίτσα Παπαδοπούλου κ.α.. Τι έχετε αποκομίσει από αυτούς τους ανθρώπους;

Αυτό που κράτησα απ’ αυτούς τους μεγάλους τραγουδιστές ήταν η βαθειά τους αφοσίωση και αγάπη στο τραγούδι. Ξέρεις ο κόσμος έχει κάποια στερεότυπα και εμμονές καμιά φορά με τους μεγάλους τραγουδιστές, θέλοντας τους ίδιους να διάγουν τον βίο των τραγουδιών τους. Καλύτερα ας ψάξουμε όλοι μέσα μας να βρούμε τα ακατοίκητα εκείνα όνειρά μας. Αυτές οι φωνές δίνουν στις λέξεις το σώμα τους κι ένα ταπεινό στασίδι στην πανάρχαια θεία λειτουργία του παντός.

Υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο περιστατικό που σας έχει μείνει χαραγμένο στο μυαλό από αυτές τις συνεργασίες;

Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι το πώς προσεγγίζουν τα τραγούδια στην πρώτη τους ακρόαση ή ανάγνωση.

Από τη νέα γενιά τραγουδιστών, ξεχωρίζετε κάποιους, που, ενδεχομένως, θα θέλατε και να συνεργαστείτε στο μέλλον;

Δεν είμαι εμμονικός. Κάθε φορά κοιτάζω ποιός θα ερμηνεύσει καλύτερα τα τραγούδια μου, υπάρχουν άλλωστε τόσοι σπουδαίοι νέοι τραγουδιστές.

Μιλήστε μας λίγο για το Γύρο του θριάμβου. Πώς προέκυψε αυτή η δουλειά;

Ο "Γύρος του Θριάμβου", η τελευταία μου μουσική εργασία ήταν μια ιδέα του εκδότη και φίλου μου Θανάση Συλιβού. Υπήρχαν σκόρπια τραγούδια μου πολλά από διάφορες αιτίες: Είτε από θεατρικά έργα, είτε γιατί "ξέμειναν" από προηγούμενες εργασίες, και κάποια άλλα ήταν αδέσποτα σε πολλούς φίλους μουσικούς. Αυτά τα τραγούδια τα μαζέψαμε, τα επιμεληθήκαμε με πολύ μεράκι και κόπο, για να έχουν την υπόσχεση τουλάχιστον ενός κύκλου τραγουδιών και τα κυκλοφορήσαμε.

Αν σας ζητούσα να επιλέξετε ένα στίχο σας, που να εκφράζει τις μέρες μας, αλλά και τη δική σας οπτική γύρω από τα όσα συμβαίνουν, ποιος θα ήταν αυτός;

"Η μοίρα είναι του θιάσου μας η ντίβα" από τον θίασο του Μιχάλη Τερζή με ερμηνευτή τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα.  

Μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες για το "Γύρο του Θριάμβου" εδώ.