Ο Θοδωρής Κοτονιάς στο pressmixer.gr: "Η ανάγκη να γίνουμε όλοι μια παρέα είναι πιο έντονη"

Επιμένει να σφυρίζει χαρούμενα, έχοντας πάντα κατά νου την παροδικότητα των πραγμάτων και των καταστάσεων, αλλά και την ελπίδα ότι, αργά ή γρήγορα, η άνοιξη θα είναι και πάλι εδώ. Επιμένει, επίσης, να εμπνέεται από τον έρωτα, να βρίσκει γιατρειά στην παράδοση, αλλά και να μας επιστρέφει απλόχερα τη δύναμη που παίρνει απ’ το τραγούδι. Ο Θοδωρής Κοτονιάς μιλάει στο pressmixer.gr για τη μουσική και το φεγγάρι που δεν μπορεί κανείς να μας το κλέψει.

"Σφύριξε χαρούμενα, δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής". Μπορείς, ακόμη και σ’ αυτές τις συνθήκες που ζούμε τα τελευταία χρόνια;

Το δικαίωμά μας να θυμόμαστε ότι μπορούμε να σταθούμε κάθε στιγμή απέναντι από τα γεγονότα, ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, στο ωραίο και το άσχημο, χωρίς να ξεχνάμε τη παροδικότητά τους, δεν μπορεί να μας το κλέψει κανείς...Όταν μπορώ να θυμάμαι την επιλογή αυτή, σφυρίζω  χαρούμενα. Όχι χαζοχαρούμενα όμως ε;! 

Αυτή η "εμμονή" που έχεις για την Άνοιξη, η οποία θα έρθει – ό,τι και να γίνει - κάποια στιγμή, είναι ενδεικτική του χαρακτήρα και της φιλοσοφίας που έχεις για τη ζωή;

Η Άνοιξη σαν εποχή και ως έννοια αναγέννησης πάντα με κυρίευε και δεν είμαι ο μοναδικός φαντάζομαι... Πολύ κόσμο έχει πάρει στο λαιμό της...

Τι σε βοηθά να δεις πιο αισιόδοξα τα πράγματα και τι είναι αυτό που μπορεί να μπλοκάρει την όποια καλή σου θέληση;

Θα απαντήσω με κάτι που έχει μείνει χαραγμένο μέσα μου, απ’ όταν το διάβασα πολλά χρόνια πριν. Ποίημα του Ryokan, Ιάπωνα μοναχού ποιητή, που έζησε τον 18 αιώνα. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το πέρασε ως ασκητής, μένοντας σε μια καλύβα στους πρόποδες του βουνού. Μια νύχτα με πανσέληνο, ενώ ο Ryokan έλειπε, ένας κλέφτης μπήκε στην καλύβα του. Ο Ryokan επέστρεψε ξαφνικά και τον βρήκε να κλέβει τα λιγοστά υπάρχοντά του. Ο κλέφτης, μόλις τον είδε, βιάστηκε να το βάλει στα πόδια, αφήνοντας πίσω του ένα μαξιλάρι. Τότε ο Ryokan άρπαξε το μαξιλάρι κι έτρεξε πίσω από τον κλέφτη για να του το δώσει.
Επιστρέφοντας στην καλύβα του, κάθισε έξω, κοιτώντας μαγεμένος το φεγγάρι, που καθρεφτιζόταν στο παράθυρό του κι έγραψε: "Ο κλέφτης πήρε τα ρούχα μου, αλλά άφησε το φεγγάρι, στο παράθυρό μου". Κανείς δε μπορεί να κλέψει το φεγγάρι!

Ο έρωτας παραμένει σταθερή πηγή έμπνευσης τα τελευταία 15 και πλέον χρόνια της πορείας σου με τα Μακρινά Ξαδέρφια. Ποια μοτίβα, ποιες πηγές έμπνευσης ήρθαν και παρήλθαν κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού;

Ο Έρωτας είναι για όλους τους ανθρώπους η πηγή έμπνευσης. Ο Έρωτας για ό,τι κάνουμε... Ζώντας τη ζωή με έρωτα, μπορούν να μας εμπνέουν σχεδόν τα πάντα. Τα δύσκολα, αν και δημιουργικά, είναι όταν τον προσωποποιούμε...  

Έχεις επιρροές από την καταγωγή και τα παιδικά σου χρόνια, αλλά κι από μεμονωμένες εμφανίσεις και συναντήσεις με ανθρώπους και περιοχές. Η μουσική, τελικά, είναι εμπειρία σε νότες και στίχους;

Κατά τη γνώμη μου, είτε γνωρίζει ο εγκέφαλος μουσική θεωρία είτε όχι, για να αποκτήσει μια εμπειρική γνώση ο άνθρωπος, θα πρέπει  η μουσική να περάσει από τη καρδιά. Όταν η καρδιά αφομοιώσει, μπορεί να εκφράσει αυτό που κατάλαβε με δικό της τρόπο. Εν απουσία της σκέψης.

Τι σε αποφορτίζει περισσότερο συναισθηματικά, να γράφεις ή να ερμηνεύεις;

Ό,τι και να κάνει κανείς, κυνηγά αυτές τις ελάχιστες στιγμές που ρέει κάτι ανεμπόδιστα...Μόνος, όταν γράφει ή παρέα με ανθρώπους όταν τραγουδά, χωρίς το βάρος του ''Εγώ''.

Το κοινό; "Εκτονώνεται" ευκολότερα με ένα καλό στίχο ή μια ιδιαίτερη μελωδία;

Αυτό δεν το έχω προσέξει... Είναι, ίσως, προσωπικό για τον καθένα..Όταν ακούω ένα τραγούδι, μ’ αρέσει να υπάρχει ισορροπία και στα δύο. Η το δυνατόν η μουσική να εξυπηρετεί τον στοίχο.

Όλα αυτά τα χρόνια έχεις εμφανιστεί σε πολλές μουσικές σκηνές στην Ελλάδα. Ποιες αλλαγές βλέπεις στη συμπεριφορά του κοινού και, κυρίως, αυτά τα τελευταία χρόνια της κρίσης;

Αυτές τις εποχές παλεύουν σε όλους μας μέσα μας οι ανάγκες. Φαίνεται σε όλους αυτό. Από την άλλη, η ανάγκη να γίνουμε όλοι μια παρέα είναι πιο έντονη...Η μουσική, το τραγούδι, είναι τρόπος να παίρνουμε δύναμη.

Οι ήχοι της παράδοσης, πώς μπορούν να απαλύνουν τις σύγχρονες ανησυχίες;

Η αλήθεια είναι ότι αυτός ο κόσμος έχει φτάσει στα όριά του. Η σχέση του ανθρώπου με τον εαυτό του και με τους άλλους χάνεται. Το ψέμα βασιλεύει, οι δυσκολίες πληθαίνουν, αθώα παιδιά χάνονται...Φριχτές εικόνες... Ο καιρός...Κι αυτός αγρίεψε. Δύσκολα να ζεις στον κόσμο σου. Χρειάζεται να βάλεις ένα πετραδάκι, από όποια θέση βρίσκεσαι...Μέσα στη ζωή έχουμε ανάγκη να δούμε την ομορφιά, τον έρωτα, να κρατηθούμε και να κρατήσουμε κάτι με αγάπη, να δημιουργήσουμε...Η ποιητική ματιά της παράδοσης, η μουσική της, σε φέρνει σε επαφή με τη φύση και η φύση γιατρεύει. Το τραγούδι, το αντάμωμα, ο χορός πάνω στους φυσικούς ρυθμούς, θα είναι για κάθε γενιά ένα βάλσαμο. Στα τραγούδια αυτά σώζετε η ψυχοθεραπευτική τέχνη του να γλεντίζεις τον πόνο και τη χαρά.

Με ποια διάθεση να έρθουμε στον Ρυθμό και με ποια "στοχεύεις" να φύγουμε;

Στο Ρυθμό τις 3 αυτές Παρασκευές, 6, 13 και 20 Νοεμβρίου, έχω τη τιμή και τη χαρά να βρεθώ παρέα με τον Σταύρο Σιόλα Και τον Δημήτρη Υφαντή. Θα περάσουμε καλά. Σας περιμένουμε για να γίνουμε μια μεγάλη παρέα και, φεύγοντας, στόχος είναι να μη θέλουμε να φύγουμε!
Σ’ ευχαριστώ πολύ για τη κουβέντα μας. Καλή αντάμωση ...

Μπορείτε να μάθετε περισσότερες πληροφορίες για τις εμφανίσεις του Θοδωρή Κοτονιά εδώ.