Η Ραλλία Χρηστίδου στο pressmixer: "Δεν πιστεύω ότι η μουσική έχει κάτι απέναντι"

"Στην Ελλάδα, το να είσαι επαγγελματίας καλλιτέχνης, δεν μετράει σαν δουλειά. Λες είμαι καλλιτέχνης και σου λέει ο άλλος, ωραία, η πραγματική σου δουλειά ποια είναι;", λέει η Ραλλία Χρηστίδου στο pressmixer. Τη συναντήσαμε λίγο πριν ξεκινήσει τις εμφανίσεις της με τον Δημήτρη Μπάση στο Ρυθμός Stage και μιλήσαμε για την οικονομική κρίση, τη μουσική, την τηλεόραση, αλλά και όλα αυτά που πολλές φορές μας εμποδίζουμε να κάνουμε ένα βήμα μπροστά και να ζήσουμε το δικό μας παραμύθι....

  
Ραλλία, να ξεκινήσουμε με τα της οικονομικής κρίσης. Θεωρείς ότι όλα αυτά που περνάμε είναι τα αποτελέσματα των τελευταίων χρόνων ή οφείλονται σε μια νοοτροπία δεκαετιών; Μήπως έχουμε τελικά την "κρίση που μας αξίζει";
Δεν πιστεύω ότι αξίζει σε όλους το ίδιο. Σαφώς όλοι έχουμε βάλει ένα μικρό λιθαράκι, ο καθένας από τη δική του πλευρά. Όλοι βοήθησαν στο να φτάσουμε σε μία Χ κατάσταση. Η οποία αβέβαια Χ κατάσταση, ακόμη και σήμερα που μιλάμε δεν είναι για όλο τον κόσμο η ίδια. Έτσι δεν είναι; Δεν μπορώ να συγκρίνω έναν άνθρωπο, ο οποίος ήταν σε μία εταιρεία ή υπηρεσία κτλ και έχασε κάποια πράγματα από τα κεκτημένα του, με έναν άνθρωπο που είναι άστεγος αυτή τη στιγμή.
Δεν μπορώ να τα συγκρίνω αυτά τα δύο. Αν μου έλεγες ποια είναι η λύση, θα σου έλεγα "πυρηνική βόμβα, μπουρλότο". Δεν είναι απαισιόδοξο αυτό που λέω. Απλά θεωρώ ότι είμαι αρκετά πραγματίστρια και τα βλέπω όλα πολύ ρεαλιστικά.

Πού πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας; Τι κάνουμε λάθος;
Χρειάζεται πάρα πολύς χρόνος για να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε με διαφορετικό τρόπο. Σαφώς η ελπίδα είναι η νέα γενιά, σαφώς είναι τα μικρά παιδιά που ξεκινάνε τώρα της ζωή τους, αλλά υπάρχει και η απάντηση σ’ αυτό. Κι αυτά τα παιδιά τα γέννησαν γονείς, αυτά τα παιδιά τα έστειλαν σχολείο, στο οποίο σχολείο διδάσκουν συγκεκριμένοι δάσκαλοι, υπάρχουν τα άλλα παιδιά που κάνουν παρέα και το ένα δένει και κουμπώνει με το άλλο.
Χρειάζεται πάρα πολύ χρόνο και διάθεση. Και δεν ξέρω αν υπάρχει -ακόμη και τώρα- διάθεση από σένα, από μένα, από τον διπλανό στο να κάνουμε μια συλλογική προσπάθεια. Αυτή είναι η αγωνία μου. Πότε δηλαδή θα σταματήσουμε να κοιτάμε το "Εγώ", "εγώ τι θα κάνω" και πότε θα κοιτάξουμε το "Εμείς". Και το "Εμείς" δεν είναι μόνο η οικογένειά μου, το "Εμείς" είναι και ο γείτονάς μου και η γειτονιά μου συνολικά και ο δήμος μου και η πόλη μου και η χώρα μου και όλος ο κόσμος. Κυρίως τα τελευταία χρόνια, που λόγω της παγκοσμιοποίησης όλοι είναι συνδεδεμένοι με όλους.

Πιστεύεις ότι εσείς οι καλλιτέχνες – που στα μάτια των ανθρώπων ταυτίζεστε πολλές φορές με ένα "λαμπερό κόσμο" - θεωρηθήκατε από κάποιους μέρος του προβλήματος;
Ο κόσμος είναι πολλές φορές προκατειλημμένος με τα πρόσωπα που έχουν κάποιου είδους αναγνωρισιμότητα. Στο μυαλό τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένα η αναγνωρισιμότητα με το «έχει λύσει αυτός το βιοτικό του πρόβλημα». "Άρα, αφού έχεις λύσει το βιοτικό σου πρόβλημα, δεν έχεις κανένα δικαίωμα να μιλάς για το πρόβλημά μου. Κάτσε εκεί που είσαι, απόλαυσε αυτά που έχεις και μην ασχολείσαι με μένα, γιατί εγώ δεν έχω καμία σχέση με σένα". Δημιουργήθηκε έτσι ένας κοινωνικός αυτοματισμός, που έστρεφε μία κοινωνική ομάδα προς μία άλλη. Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι εναντίον δημοσίων υπαλλήλων και το αντίστροφο, γιατροί ενάντιων λογιστών, λογιστές εναντίον συμβολαιογράφων κτλ. Δημιουργήθηκε δηλαδή μια τέτοια κατάσταση, ώστε να μην υπάρχει μια κοινωνική συνοχή. Να μην μπορεί να κατανοήσει κάποιος ότι, βρε αδερφέ, όταν έχεις εσύ πρόβλημα, έχω κι εγώ πρόβλημα. Γιατί πολύ απλά, αν δεν έχεις εσύ λεφτά στο τέλος του μήνα, δεν θα πας να δεις την τάδε θεατρική παράσταση, δεν θα πας να δεις τον αγαπημένο σου καλλιτέχνη, δεν θα πας να πιεις ένα ποτό κάπου έξω, να ξεσκάσεις λίγο, να συναντήσεις ένα φίλο σου, να συζητήσετε, να τα πείτε, να δεις ότι κι ο διπλανός σου έχει πρόβλημα όπως έχεις κι εσύ.
Το γεγονός ότι ένας άνθρωπος είναι αναγνωρίσιμος - κι όχι αναγκαστικά να είναι καλλιτέχνης, αυτό δεν σημαίνει ότι έχει λύσει και όλα του τα προβλήματα. Στην Ελλάδα, το να είσαι επαγγελματίας καλλιτέχνης, δεν μετράει σαν δουλειά. Λες είμαι καλλιτέχνης και σου λέει ο άλλος, ωραία, η πραγματική σου δουλειά ποια είναι; Με τι ασχολείσαι στην πραγματικότητα; Έχεις λεφτά απ’ τη μαμά, απ’ τον μπαμπά, έχεις γκόμενο, γκόμενα πλούσια και σε ταΐζει; Πώς γίνεται.

Ο κόσμος είναι πιο μαζεμένος, πιο επιλεκτικός στις εξόδους του, λιγότερο εκδηλωτικός ίσως. Εσένα πώς σε επηρεάζει και ως καλλιτέχνη και ως άνθρωπο αυτό το κλίμα που συναντάς και στις εμφανίσεις σου και στην γενικότερη επικοινωνία που έχεις με το κοινό;
Αυτομάτως καταβάλλεις την τριπλή προσπάθεια για να τους κάνεις να περάσουν καλά. Εμένα ο στόχος μου είναι αυτός. Μία εμφάνιση, για να τη θεωρήσεις επιτυχημένη και να γυρίσεις στο σπίτι σου χωρίς να έχεις κατάθλιψη για τις επόμενες δυο μέρες – γιατί υπάρχει κι αυτή η πιθανότητα, τουλάχιστον για μένα, αν θεωρήσω ότι μια παράσταση δεν πήγε όσο καλά θα ήθελα – παίζουν ρόλο τρεις παράγοντες. Ο πρώτος είναι να υπάρχει προσέλευση. Δεύτερος, η αντιμετώπιση του κόσμου να είναι θετική, να περάσουν δηλαδή καλά στο τέλος. Να βρεθούν ορισμένοι, αν όχι ο περισσότεροι και να έρθουν να σε πιάσουν στο τέλος της παράστασης και να σου πουν, μας έκανες να περάσουμε πολύ ωραία. Ο τρίτος παράγοντας είναι να πάρεις τα λεφτά σου. Δεν παίζεις για την ψυχή της μάνας σου. Θες κι εσύ να βγάλεις το μεροκάματό σου. Σαφέστατα, λοιπόν καταβάλλεις την τριπλή προσπάθεια, για να έχεις το επιθυμητό αποτέλεσμα. Και καταβάλλεις την τριπλή προσπάθεια, χωρίς να έχεις τις επιλογές και την ποιότητα (ακουστική κτλ) στους χώρους που είχες παλιά.

Να "παίξουμε" λίγο με κάποιους στίχους και τίτλους τραγουδιών σου. Τι σε φοβίζει περισσότερο; Το ψέμα ή σιωπή;
Το ψέμα.

Η "απέναντι πλευρά" που δεν θα 'θελες ποτέ να φτάσεις ως Ραλλία ποια είναι;
Να είμαι αναξιοπρεπής.

Κι η "απέναντι πλευρά" που θα ήθελες να φτάσεις. Ο στόχος...
Δύσκολη ερώτηση αυτή. Καταξίωση στη δουλειά μου.

Από τι κρύβεσαι συνήθως;
Από τους αδαείς και κακεντρεχείς ανθρώπους.

Πόση μοναξιά νιώθεις όταν ο ήλιος δύει;
Άλλες πολύ, άλλες καθόλου. Εξαρτάται. Και δεν έχει να κάνει μόνο με την παρουσία ή την απουσία ανθρώπων αυτό. Το τονίζω. Η μοναξιά μπορεί να είναι και εσωτερική. Να έχει να κάνει με το πώς τα βρίσκεις ή όχι με τον εαυτό σου.

Στο "Με όπλο την αγάπη", από την ομότιτλη τελευταία σου δουλειά, κάπου λέει «κι αν πέσεις, πάλι όρθιος θα σταθείς», "Κι αν φτιάχνεις παραμύθια, να τα ζήσεις μπορείς". Τι μας εμποδίζει πολλές φορές από το να σηκωθούμε, να προχωρήσουμε και να ζήσουμε το παραμύθι μας;
Ο τρόπος σκέψης και το πόσο συνδεδεμένοι είμαστε με τις ανασφάλειες που μπορεί να έχουμε ως άνθρωποι, καθαρά και μόνο λόγω του οικογενειακού περιβάλλοντος. Συχνά πιστεύω πως ένα παιδί, όταν γεννιέται, με τον χαρακτήρα που διαμορφώνει στην πορεία, ό,τι ανασφάλειες έχει, ό,τι φοβίες έχει, για όλα αυτά, ευθύνονται καθαρά οι γονείς του, οι άνθρωποι που τον μεγάλωσαν και γενικά το οικογενειακό και το οικείο του περιβάλλον. Όσο πιο πολύ είμαστε συνδεδεμένοι με τις ανασφάλειες και τις φοβίες που προέρχονται από την παιδική ηλικία, τόσο περισσότερες δυσκολίες έχουμε στο να κυνηγήσουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε. Να κυνηγήσουμε το όνειρο που μπορεί να έχει ο καθένας από μας.
 
Είσαι απ’ τους καλλιτέχνες που "στηρίζουν" τη διάκριση έντεχνου – εμπορικού;
Το Χαμόγελο της Τζοκόντα ας πούμε του Μάνου Χατζηδάκι είναι πάντα εμπορικό. Είναι πάντα μέσα στο chart της IFPI. Δεν μπορώ να κάνω αυτό το διαχωρισμό.

Ωραίο παράδειγμα, αλλά ας πάμε στον πιο κλασικό διαχωρισμό, όπως τον έχει στο μυαλό του ο κόσμος που βρίσκεται σε "μουσικά στρατόπεδα". Εσύ για παράδειγμα θα μπορούσες να συνεργαστείς με τον Stan, με την Στικούδη;
Εγώ δεν πιστεύω ότι η μουσική έχει κάτι απέναντι. Η μουσική, σαν τίτλος, σαν ταμπέλα. Σίγουρα μπορεί να διαφωνήσω με τον τρόπο ή με την αισθητική ενός καλλιτέχνη. Δεν μπορώ ούτε να το κρίνω, ούτε να το κατακρίνω. Τώρα, το αν θα προχωρούσα σε μια συνεργασία, εξαρτάται από πάρα πολλά πράγματα. Από τι θα έπρεπε να υπηρετήσω και με ποιο τρόπο. Δεν είναι τόσο απλό το πράγμα. Δεν έχει να κάνει με το ρεπερτόριο αυτό καθεαυτό, αλλά με πολλά πράγματα που είναι γύρω από αυτό. Επίσης πιστεύω ότι χρειάζονται όλα. Δεν μου αρέσει η επικοινωνιακή δικτατορία που επιβάλλεται πολλές φορές για να ακουστεί ένα πράγμα. Είτε αυτό έχει να κάνει με τη μία είτε με την άλλη πλευρά.

Ποιους καλλιτέχνες εκτιμάς;
Πάρα πολλούς. Και Έλληνες και ξένους. Αυτό που εκτιμώ περισσότερο απ’ όλα και είναι το μόνο που δέχομαι και αποδέχομαι ως επιτυχία, είναι τα χρόνια που έχει ένας καλλιτέχνης στην πλάτη του. Τα χρόνια είναι γαλόνια. Από κει και πέρα δεν μπορώ να σου πω κάτι αρνητικό, ούτε να κατακρίνω κάποιον. Δεν μ’ αρέσει κιόλας να ασκώ κριτική. Το θεωρώ κακεντρεχές και μικρόψυχο. Δεν μ’ αρέσει κάτι; Δεν το παρακολουθούμε και τελείωσε. Δεν χρειάζεται να του ασκήσουμε και κριτική από πάνω.

Τηλεόραση παρακολουθείς;
Γενικά όχι, ειδικά ναι. Αυτή την περίοδο πάρα πολύ. Με ενδιαφέρουν πολύ οι πολιτικές συζητήσεις και τα πολιτικά τεκταινόμενα.

Σε ψυχαγωγικό επίπεδο; Παρακολουθείς τα «σουξέ» της εποχής όπως το "Κάτω Παρτάλι" ή πρωινάδικα για παράδειγμα;
Όχι.

Λόγω έλλειψης χρόνου ή δεν είναι αυτά που θα επέλεγες να δεις όταν είσαι σπίτι;
Την ώρα που είμαι σπίτι δεν τα πετυχαίνω να σου πω την αλήθεια. Ξέρεις τι βλέπω;
Έχω δει τους "Συμμαθητές" που είναι ο Κρατερός και μου αρέσει, όπως επίσης μου άρεσαν και όσα επεισόδια έχω δει από το "Ταμάμ".

Eurovision παρακολουθείς;
Όχι, καθόλου.

Άρα ούτε θα σ’ ενδιέφερε να συμμετάσχεις κάποια στιγμή.
Όχι.

Απέχει από την αισθητική σου;
Απλά μάλλον έχω άλλες απαιτήσεις από τη Eurovision. Θα ήθελα αυτός ο θεσμός να είναι λίγο διαφορετικός.

Το "Voice" το έχεις παρακολουθήσει;
Ναι το είδα πέρσι.

Πώς σου φάνηκε;
Ένα τηλεοπτικό προϊόν – παιχνίδι, που ουδεμία σχέση είχε, για άλλη μια φορά, με την ανάδειξη νέων ταλέντων σ’ αυτή τη χώρα. Ήταν ένα πρόγραμμα, μια εκπομπή πολύ καλά φτιαγμένη, που εξυπηρετούσε την τηλεόραση.

Κάτι τέτοιο ήταν και το "Fame Story" και όλα τα προηγούμενα talent shows.
Ισχύει.

Αυτά τα τηλεοπτικά προϊόντα, λοιπόν, με την αποδοχή και την τηλεθέαση που έχουν, δεν δίνουν μια ώθηση στους νέους καλλιτέχνες;
Τώρα πια δεν πιστεύω σε αυτό.

Βγήκαν, όμως, κάποια άτομα που έκαναν καριέρα και από τη δικής σας τη "φουρνιά" και πιο μετά.
Χωρίς να θέλω να δικαιολογηθώ για κάτι, ούτε έχω μετανιώσει για τη συμμετοχή μου ούτε τίποτα. Αυτό το λέω για να μην παρεξηγηθώ. Θέλω όμως να ‘μαι πάρα πολύ ξεκάθαρη. Δεν μπορούμε να συγκρίνουμε μια εποχή 2015 με μια εποχή 2004. Το 2004 δεν υπήρχε η εμπειρία, ούτε η γνώση για το τι είναι μία τηλεοπτική εκπομπή τέτοιου είδους, ποιες είναι οι συνέπειες, ποια είναι τα θετικά, ποια τα αρνητικά, τι θα αντιμετωπίσεις...Δεν υπήρχε διαδίκτυο, δεν υπήρχε το youtube, δεν υπήρχαν εναλλακτικοί τρόποι παρουσίασης κάποιου που θέλει να ασχοληθεί με τη μουσική. Υπήρχε μόνο μία τηλεόραση κι ένα ραδιόφωνο. Τέλος. Άρα, δεν μπορούμε εκ των πραγμάτων να συγκρίνουμε τις δύο εποχές αυτές. Δεν μπορούμε να συγκρίνουμε την κατάσταση στην οποία βρισκόταν η χώρα μας τότε, οικονομική, κοινωνική, πολιτική – ήταν η χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων, του Euro – με το πού βρισκόμαστε τώρα.

Γιατί θέλουν να γίνουν όλοι τραγουδιστές, ηθοποιοί, δημοσιογράφοι; Είναι κι αυτό κατάλοιπο της τότε εποχής που όλα έμοιαζαν πιο λαμπερά;
Πιο λαμπερά και πιο γκλάμουρους. Η δική μου η δουλειά δεν έχει τίποτα γκλαμ. Είναι πάρα πολύ δύσκολη. Είναι πολύ ροκ εν ρολ η δική μας δουλειά. Δεν έχει καμία σχέση με την γκλαμουριά που φαινόταν εκείνα τα χρόνια.

Πόσα παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με το τραγούδι, πιστεύεις ότι έχουν αυτή την εικόνα που περιγράφεις;
Εγώ πάντα, όταν μου κάνουν αυτή την ερώτηση, στεναχωρώ τον κόσμο. Αλλά λέω την αλήθεια. Πρέπει να έχουμε ευθύνη των πραγμάτων που λέμε. Η απάντηση είναι δύσκολη. Και είναι μία: αν θέλει κάποιος να ασχοληθεί με αυτή τη δουλειά πρέπει να αφοσιωθεί σε αυτήν 100%. Να την αγαπάει πάρα πολύ, να μην μπορεί να διανοηθεί τον εαυτό του χωρίς τη μουσική. Να μην μπαίνει σε μία διαδικασία "τι θα κάνω για να γίνω γνωστός". Δεν λύνεις το πρόβλημα της ζωής σου με τη δημοσιότητα και με το να είσαι αναγνωρίσιμος. Μην σου πω ότι δημιουργείς περισσότερα προβλήματα.

Ξεκινάς τις εμφανίσεις σου στο Ρυθμός Stage με τον Δημήτρη Μπάση…
Ξεκινάμε το Σάββατο με τον Δημήτρη, τον οποίον εκτιμώ πάρα πολύ και ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη. Έχουμε ετοιμάσει μια πολύ όμορφη παράσταση, με γνωστά τραγούδια δικά μας και άλλων καλλιτεχνών κι έχουμε πάρα πολύ καλή διάθεση και στόχο να περάσει καλά αυτός που θα έρθει να μας δει.

Η Ραλλία Χρηστίδου και ο Δημήτρης Μπάσης θα εμφανίζονται στο "Ρυθμός Stage" -Λεωφόρος Μαρίνου Αντύπα 38, Ηλιούπολη –για τέσσερα Σάββατα: 28 Φεβρουαρίου, 7, 14 και 21 Μαρτίου.

Δείτε λεπτομέρειες εδώ