"Ο Άγνωστος", με τον Λίαμ Νίσον - Μια υποκειμενική κριτική

Είναι να μη σου τύχει να πέσεις σε κώμα. Άπαξ και σου 'τυχε, ξυπνώντας μεταμορφώνεσαι σε οδηγό για ταξί/φόρμουλα 1 και εξπέρ στο ζίου ζίτσου και στο μποξ (πάλι καλά που ο Λίαμ ήταν σε φόρμα...). Ειλικρινά σας μιλάω, αυτή η ταινία θα 'πρεπε να έχει σηματοδότηση: "Αυστηρώς ακατάλληλη για ταξιτζήδες"! Κρίμα είναι οι άνθρωποι να φεύγουν απ' την αίθουσα με ψυχολογικά. Δεν έμεινε ταξί για ταξί γερό! Τι στα ποτάμια φούνταραν, τι με τραμ τράκαραν, τι σε κάγκελα έπεφταν, τι αναποδογυρίζονταν και σέρνονταν βγάζοντας σπίθες...Φωτιές καρδιές παλιοσίδερα...

Γράφει η Καριοφυλλιά; (Δείξτε λίγη κατανόηση. Βιώνω μια κρίση προσωπικότητας μετά από αυτά που είδα...)

Η υπόθεση του έργου: Ο δρ. Μάρτιν Χάρις φθάνει στο Βερολίνο με τη σύζυγό του, για να παραστεί σε ένα επιστημονικό συνέδριο. Παθαίνει όμως ένα τροχαίο (τα ταξί που βουτάνε στα ποτάμια, που λέγαμε...) και πέφτει για τέσσερις μέρες σε κώμα. Όταν συνέρχεται, κανένας πλέον δεν τον αναγνωρίζει, ούτε καν η ίδια η γυναίκα του, ενώ κάποιος άλλος βρίσκεται στο πλευρό της ζώντας τη δική του ζωή. Κι ενώ όλα τα στοιχεία οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο ίδιος είναι μάλλον ψυχολογικά και πνευματικά διαταραγμένος, εκείνος είναι αποφασισμένος να λύσει το μυστήριο και να ανακαλύψει ποιος και γιατί τού έχει στήσει αυτή την παγίδα. Στην προσπάθειά του να ξεδιαλύνει την υπόθεση, βασική βοηθός του είναι η... ταξιτζού (τι πρωτότυπο!) που φούνταρε στο ποτάμι και τον έστειλε στην εντατική.

Δεν θα πω πολλά για τον Λίαμ Νίσον. Εξαιρετικός ηθοποιός και επιβλητικός άνδρας. Ό,τι και να πω παραπάνω, θα το χαλάσω. Για τη δε Τζάνιουαρι Τζόουνς, που υποδύεται τη γυναίκα του, ένα θα πω: φτου σου (με όλες τις έννοιες της φράσης)! Πρώτον, γιατί πάντα την "παντρεύουν" με ωραίους άνδρες (μη θυμηθώ τον πρωταγωνιστή της σειράς "Mad Men" και πάθω εγκεφαλικό...), δεύτερον γιατί είναι τόσο όμορφη που μοιάζει ψεύτικη και τρίτον γιατί, ενώ στο "Mad Men" το παίζει αθώα και καταπιεσμένη, εδώ μάλλον τη λες "σιγανό ποταμάκι". Η Νταϊάν Κρούγκερ, που παίζει τη Βόσνια ταξιτζού, αποδεικνύεται επίσης άσος στο ξυλοφόρτωμα και στο οδήγημα - κι ας μην έχει πέσει σε κώμα (μάλλον ήταν φυσικό ταλέντο...).

Πρόκειται για μια πολύ γρήγορη ταινία, γεμάτη δράση, αγωνία και, κυρίως, πολλές ανατροπές. Καθώς εξελίσσεται η υπόθεση, κάνεις στο μυαλό σου πολλά σενάρια (το παράξενο είναι, ωστόσο, ότι σε καμία φάση δεν αμφισβητείς την ταυτότητα του πρωταγωνιστή - κι ας δείχνουν όλα τα στοιχεία το αντίθετο), αλλά δύσκολα θα υπολογίσεις αυτό που πραγματικά συμβαίνει. Ομολογώ ότι, ακόμα κι εγώ που συνήθως ψυχανεμίζομαι τις εξελίξεις στις ταινίες μυστηρίου, δεν κατάφερα να υπολογίσω το τέλος της ταινίας. Κι αυτό ήταν ένα από τα μεγάλα "συν" του έργου.

Επιπλέον, η ατμοσφαιρική σκηνοθεσία, που συνδύαζε τον μουντό καιρό του χιονισμένου Βερολίνου, τη δράση και την παράλληλη "κινηματογραφική ξενάγηση" στην πόλη, εμένα τουλάχιστον με έκανε να παρακολουθήσω τα τεκταινόμενα με μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Αν εξαιρέσουμε κάποιες αμερικανιές, του τύπου "τα κάνουμε όλα λίμπα στους δρόμους του Βερολίνου, κυνηγιόμαστε αφήνοντας πίσω μας το χάος, αλλά δεν σκοτώνεται κανένας αθώος και, φυσικά, ούτε ένα περιπολικό δεν μας παίρνει στο κατόπι" ή "γκρεμίζεται το σύμπαν, αλλά οι πρωταγωνιστές γλυτώνουν πάντα", κατά τα άλλα δεν έχω να χρεώσω κάτι σοβαρό στους συντελεστές.

Από πλευράς προεκτάσεων του περιεχομένου, μέσα από την υπόθεση της ταινίας θίγονται αρκετά θέματα προς προβληματισμό: η δράση των τρομοκρατικών οργανώσεων, το πλύσιμο εγκεφάλου των μελών τους και η μετατροπή τους σε μηχανές, το "θάψιμο" των εναλλακτικών ανακαλύψεων που απειλούν τα υπερκέρδη των μεγάλων πολυεθνικών, οι βρώμικες πρακτικές που εφαρμόζονται με μόνο στόχο τα χρήματα και τη δύναμη, το ισχυρό αίσθημα επιβίωσης του ανθρώπου που τον κάνει να ξεπερνά τα όριά του, αλλά και η αέναη μάχη μεταξύ του Κακού και του Καλού Εαυτού του καθενός, κάτω από συνθήκες μεγάλης πίεσης...

Φοβερή ταινία, φοβερός πρωταγωνιστής, φοβερό το βερολινέζικο σκηνικό, φοβερή και η ανατροπή στο τέλος. Τι άλλο θέλετε να πω πια; Ούτε ποσοστά να έπαιρνα!