Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"Ο Άγνωστος", με τον Λίαμ Νίσον - Μια υποκειμενική κριτική

Είναι να μη σου τύχει να πέσεις σε κώμα. Άπαξ και σου 'τυχε, ξυπνώντας μεταμορφώνεσαι σε οδηγό για ταξί/φόρμουλα 1 και εξπέρ στο ζίου ζίτσου και στο μποξ (πάλι καλά που ο Λίαμ ήταν σε φόρμα...). Ειλικρινά σας μιλάω, αυτή η ταινία θα 'πρεπε να έχει σηματοδότηση: "Αυστηρώς ακατάλληλη για ταξιτζήδες"! Κρίμα είναι οι άνθρωποι να φεύγουν απ' την αίθουσα με ψυχολογικά. Δεν έμεινε ταξί για ταξί γερό! Τι στα ποτάμια φούνταραν, τι με τραμ τράκαραν, τι σε κάγκελα έπεφταν, τι αναποδογυρίζονταν και σέρνονταν βγάζοντας σπίθες...Φωτιές καρδιές παλιοσίδερα...

Γράφει η Καριοφυλλιά; (Δείξτε λίγη κατανόηση. Βιώνω μια κρίση προσωπικότητας μετά από αυτά που είδα...)

Η υπόθεση του έργου: Ο δρ. Μάρτιν Χάρις φθάνει στο Βερολίνο με τη σύζυγό του, για να παραστεί σε ένα επιστημονικό συνέδριο. Παθαίνει όμως ένα τροχαίο (τα ταξί που βουτάνε στα ποτάμια, που λέγαμε...) και πέφτει για τέσσερις μέρες σε κώμα. Όταν συνέρχεται, κανένας πλέον δεν τον αναγνωρίζει, ούτε καν η ίδια η γυναίκα του, ενώ κάποιος άλλος βρίσκεται στο πλευρό της ζώντας τη δική του ζωή. Κι ενώ όλα τα στοιχεία οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο ίδιος είναι μάλλον ψυχολογικά και πνευματικά διαταραγμένος, εκείνος είναι αποφασισμένος να λύσει το μυστήριο και να ανακαλύψει ποιος και γιατί τού έχει στήσει αυτή την παγίδα. Στην προσπάθειά του να ξεδιαλύνει την υπόθεση, βασική βοηθός του είναι η... ταξιτζού (τι πρωτότυπο!) που φούνταρε στο ποτάμι και τον έστειλε στην εντατική.

Δεν θα πω πολλά για τον Λίαμ Νίσον. Εξαιρετικός ηθοποιός και επιβλητικός άνδρας. Ό,τι και να πω παραπάνω, θα το χαλάσω. Για τη δε Τζάνιουαρι Τζόουνς, που υποδύεται τη γυναίκα του, ένα θα πω: φτου σου (με όλες τις έννοιες της φράσης)! Πρώτον, γιατί πάντα την "παντρεύουν" με ωραίους άνδρες (μη θυμηθώ τον πρωταγωνιστή της σειράς "Mad Men" και πάθω εγκεφαλικό...), δεύτερον γιατί είναι τόσο όμορφη που μοιάζει ψεύτικη και τρίτον γιατί, ενώ στο "Mad Men" το παίζει αθώα και καταπιεσμένη, εδώ μάλλον τη λες "σιγανό ποταμάκι". Η Νταϊάν Κρούγκερ, που παίζει τη Βόσνια ταξιτζού, αποδεικνύεται επίσης άσος στο ξυλοφόρτωμα και στο οδήγημα - κι ας μην έχει πέσει σε κώμα (μάλλον ήταν φυσικό ταλέντο...).

Πρόκειται για μια πολύ γρήγορη ταινία, γεμάτη δράση, αγωνία και, κυρίως, πολλές ανατροπές. Καθώς εξελίσσεται η υπόθεση, κάνεις στο μυαλό σου πολλά σενάρια (το παράξενο είναι, ωστόσο, ότι σε καμία φάση δεν αμφισβητείς την ταυτότητα του πρωταγωνιστή - κι ας δείχνουν όλα τα στοιχεία το αντίθετο), αλλά δύσκολα θα υπολογίσεις αυτό που πραγματικά συμβαίνει. Ομολογώ ότι, ακόμα κι εγώ που συνήθως ψυχανεμίζομαι τις εξελίξεις στις ταινίες μυστηρίου, δεν κατάφερα να υπολογίσω το τέλος της ταινίας. Κι αυτό ήταν ένα από τα μεγάλα "συν" του έργου.

Επιπλέον, η ατμοσφαιρική σκηνοθεσία, που συνδύαζε τον μουντό καιρό του χιονισμένου Βερολίνου, τη δράση και την παράλληλη "κινηματογραφική ξενάγηση" στην πόλη, εμένα τουλάχιστον με έκανε να παρακολουθήσω τα τεκταινόμενα με μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Αν εξαιρέσουμε κάποιες αμερικανιές, του τύπου "τα κάνουμε όλα λίμπα στους δρόμους του Βερολίνου, κυνηγιόμαστε αφήνοντας πίσω μας το χάος, αλλά δεν σκοτώνεται κανένας αθώος και, φυσικά, ούτε ένα περιπολικό δεν μας παίρνει στο κατόπι" ή "γκρεμίζεται το σύμπαν, αλλά οι πρωταγωνιστές γλυτώνουν πάντα", κατά τα άλλα δεν έχω να χρεώσω κάτι σοβαρό στους συντελεστές.

Από πλευράς προεκτάσεων του περιεχομένου, μέσα από την υπόθεση της ταινίας θίγονται αρκετά θέματα προς προβληματισμό: η δράση των τρομοκρατικών οργανώσεων, το πλύσιμο εγκεφάλου των μελών τους και η μετατροπή τους σε μηχανές, το "θάψιμο" των εναλλακτικών ανακαλύψεων που απειλούν τα υπερκέρδη των μεγάλων πολυεθνικών, οι βρώμικες πρακτικές που εφαρμόζονται με μόνο στόχο τα χρήματα και τη δύναμη, το ισχυρό αίσθημα επιβίωσης του ανθρώπου που τον κάνει να ξεπερνά τα όριά του, αλλά και η αέναη μάχη μεταξύ του Κακού και του Καλού Εαυτού του καθενός, κάτω από συνθήκες μεγάλης πίεσης...

Φοβερή ταινία, φοβερός πρωταγωνιστής, φοβερό το βερολινέζικο σκηνικό, φοβερή και η ανατροπή στο τέλος. Τι άλλο θέλετε να πω πια; Ούτε ποσοστά να έπαιρνα!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πρόσκληση συμμετοχής στο 3ο Athstage Festival Θεατρικών δημιουργών και στο 1ο Athstage Festival Μουσικής και Χορού

Το θέατρο Αθηναϊκή Σκηνή ανακοινώνει τη διεξαγωγή του 3ου Athstage Festival Θεατρικών δημιουργών που θα διεξαχθεί στο θέατρο Αθηναϊκή Σκηνή τον Ιούλιο του 2016 και κάνει πρόσκληση ενδιαφέροντος σε θιάσους και ομάδες για συμμετοχή. Παράλληλα ανακοινώνεται για πρώτη φορά το 1ο Athstage Festival Μουσικής και Χορού για καλλιτεχνικές δημιουργίες που αφορούν στις τέχνες αυτές.

32 επώνυμοι φωτογραφίζονται γυμνοί για την Παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS

Μια εξαιρετικά αποκαλυπτική, γυμνή φωτογράφηση φιλοξενεί το περιοδικό "ADORE" της εφημερίδας "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ"με πρωταγωνιστές τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης, Γιάννη Μπουτάρη, και άλλους 31 επώνυμους, οι οποίοι... βγαίνουν από τα ρούχα τους –για καλό σκοπό!

Χατζηγιάννης: Σκοπός μου δεν είναι να μην πληρώσω, αλλά να πληρώσω αυτά που μου αναλογούν

Στο Διοικητικό Εφετείο Αθηνών συζητήθηκε την Τετάρτη η υπόθεση του τραγουδιστή Μιχάλη Χατζηγιάννη, για το πρόστιμο των τεσσάρων και πλέον εκατομμυρίων ευρώ που του έχει επιβληθεί σχετικά με τα εμβάσματα που είχε στείλει στην Κύπρο, τη διετία 2010-2011.

Φιλαρέτη Κομνηνού: Μια ζωή πρωταγωνίστρια

Είναι καλοκαίρι, κινηματογραφικά, φτιάχνει τη βαλίτσα της, γράφει ένα σημείωμα στους γονείς της και φεύγει από το σπίτι της. Εκείνη την ημέρα παύει να αρνείται το πάθος της για το θέατρο για χάρη των άλλων και παίρνει το δρόμο που θα τη βγάλει σε μεγάλα θέατρα, μεγάλους ρόλους, μέχρι και στο μακρινό Μεξικό.

10 ταινίες που ξυπνάνε τον ταξιδιώτη μέσα μας

Μια ταινία μπορεί να κάνει τον θεατή να ταξιδέψει στο μαγικό κόσμο της ιστορίας της παρέα με τους χαρακτήρες και τις καταστάσεις. Υπάρχουν ορισμένες ταινίες όμως, που κυριολεκτικά ξυπνάνε μέσα μας τον ταξιδιώτη (π.χ. υπάρχει περίπτωση να δει κανείς το Mama Mia και να μη θέλει να βρεθεί αυτομάτως σε ένα ελληνικό νησί;) Ας δούμε μερικές από αυτές.

Hollywood made in…Greece!

Είναι Έλληνες και κατέκτησαν το Hollywood. Δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι είναι εύκολο και συνηθισμένο, αλλά οι συγκεκριμένοι το κατάφεραν και με μεγάλη επιτυχία. Δεν είναι η Jennifer Aniston, η Nia Vardalos ή η Maria Menounos. Είναι και αυτές, αλλά είναι και οι άλλοι, που μας κάνουν πολύ περήφανους, γιατί είναι δικοί μας, έχουν κάτι από εμάς και μας αρέσει να αισθανόμαστε ότι τα κατάφεραν και πέτυχαν, σε έναν χώρο που δεν χαρίζεται. Το περιοδικό Down Town διαλέγει κάποιους από αυτούς και μας τους παρουσιάζει. Kαι αν κάποιους δεν τους ξέραμε, είναι καιρός, λοιπόν, να τους μάθουμε.