Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"Μαύρος Κύκνος" - Μια υποκειμενική κριτική (Το Oscar μου και έναν ψυχολόγο, παρακαλώ...)

"Το ένιωσα...Ήταν τέλειο!"...Βλέπω τον κέρσορα να αναβοσβήνει εδώ και τρία λεπτά και δεν ξέρω πώς ακριβώς ν' αρχίσω. Βγαίνοντας από το σινεμά, συνάντησα στην είσοδο ένα φιλικό ζευγάρι που στεκόταν στην ουρά για την αμέσως επόμενη προβολή. "Πώς ήταν, πώς ήταν;" "Απερίγραπτο... Δείτε το...", ήταν το μόνο που κατάφερα να πω.
Ένα από τα πιο δυνατά ψυχολογικά θρίλερ που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Από εκείνες τις ταινίες που τελειώνουν, ανάβουν τα φώτα στην αίθουσα και, για 10 δευτερόλεπτα, δεν κουνιέται κανένας.

Γράφει η Καριοφυλλιά (πρώην μπαλαρίνα – ευτυχώς!)

Πρόκειται για την ιστορία της τελειομανούς, αλλά εγκλωβισμένης στους κανόνες χορεύτριας Νίνα Σέγιερς, η οποία αναλαμβάνει τον ρόλο της πρίμα μπαλαρίνα στο κλασικό έργο "Η Λίμνη των Κύκνων" του Τσαϊκόφσκι. Παρά την άψογη τεχνική της και την εργατικότητά της, η Νίνα ως χορεύτρια είναι ψυχρή και "άνευρη", με αποτέλεσμα ο διευθυντής του θιάσου να έχει μεγάλες αμφιβολίες για το κατά πόσον είναι σε θέση να ενσαρκώσει τον απαιτητικό ρόλο του σκοτεινού Μαύρου Κύκνου. Η ταινία, λοιπόν, παρακολουθεί το χρονικό της προετοιμασίας της πρωταγωνίστριας για τον μεγαλύτερο ρόλο της καριέρας της, σκιαγραφώντας παράλληλα τον ιδιαίτερο ψυχισμό της...
Είχα χαρακτηρίσει τον "Λόγο του Βασιλιά" πολυεπίπεδο; Αφεντικό, σβήσ' το! Μπροστά σ' αυτό εδώ, εκείνο είναι "Η μικρή γοργόνα"!

Η υπόθεση της ταινίας κινείται παράλληλα με την υπόθεση της "Λίμνης των Κύκνων". Από την αρχή μέχρι το τέλος, ο θεατής παρακολουθεί τη -"λυσσαλέα", θα τολμούσα να πω- μάχη μεταξύ του καλού και αγνού Εαυτού (Λευκός Κύκνος) και του "κακού", χωρίς φραγμούς Εαυτού (Μαύρος Κύκνος) της πρωταγωνίστριας, σε έναν αγώνα προς την απόλυτη ισορροπία (ή μήπως "ολοκλήρωση"; Ή μήπως "απελευθέρωση";). Μια βαθιά εσωτερική ταινία, η οποία ακροβατεί συνεχώς μεταξύ πραγματικότητας και παραίσθησης, προσπαθώντας να απεικονίσει την πολυπλοκότητα του ανθρώπινου μυαλού, αλλά και τον κρίσιμο ρόλο των ερεθισμάτων που ο άνθρωπος δέχεται από το περιβάλλον του.

Η Νίνα θα χρειαστεί να βουτήξει στα πιο σκοτεινά νερά του "είναι" της, να αντιμετωπίσει όλα τα "φαντάσματα" που την κατατρέχουν (και είναι πολλααααά...), τις προβολές των άλλων πάνω της και, τελικά, να ανακαλύψει τον Εαυτό της. Σε αυτή τη φρενήρη πορεία, καθοριστικό ρόλο παίζουν η καταπιεστική -αποτυχημένη μπαλαρίνα- μητέρα της, ο γοητευτικός διευθυντής του θιάσου, ο οποίος προσπαθεί με σκληρό τρόπο να την ωθήσει προς την υπέρβαση, η Λίλυ, μια καινούργια χορεύτρια στον θίασο που κάθε άλλο παρά πειθαρχημένη είναι ως μπαλαρίνα και λειτουργεί ως το alter ego της και η Μπεθ, η απερχόμενη πρίμα μπαλαρίνα και μεγάλο αστέρι του θιάσου, την οποία η Νίνα καλείται να διαδεχθεί και να ξεπεράσει.

Η σκηνοθεσία του Ντάρεν Αρονόφσκι είναι γεμάτη συμβολισμούς: η πρωταγωνίστρια είναι μονίμως ντυμένη με λευκά ή ροζ χρώματα και ελαφρά βαμμένη (Λευκός Κύκνος) - η Λίλυ φοράει μονίμως μαύρα και κυκλοφορεί με έντονο μακιγιάζ (Μαύρος Κύκνος;). Επιπλέον, αν είναι να σταθώ σε μια παρόμοια λεπτομέρεια, η μητέρα της Νίνα παρουσιάζεται επίσης μαυροντυμένη (ο πραγματικός Μαύρος Κύκνος ή απλώς ο σκηνοθέτης θέλει να δείξει την ψυχή της; Από ένα σημείο και μετά, το 'καψα...) Η υφέρπουσα προσπάθεια σύνδεσης παραμυθιού και πραγματικής ζωής γίνεται φανερή με πολλά τέτοια σκηνοθετικά τρικ: με την ίδια την πρωταγωνίστρια να βρίσκεται αντιμέτωπη με τον "μαύρο" εαυτό της στο μετρό, στον δρόμο, στον καθρέφτη, στις προσωπικές της στιγμές, αλλά και με τα φευγαλέα πλάνα των ερεθισμένων πόρων του δέρματός της, σε σημεία-κλειδιά της υπόθεσης...

Η ταινία έχει αρκετές σκληρές σκηνές. Στην αρχή σε πιάνουν απροετοίμαστο, αλλά στην πορεία "εκπαιδεύεσαι" να τα περιμένεις όλα - χωρίς να ξέρεις, μέχρι και την τελευταία στιγμή, αν όλα όσα βλέπεις είναι η πραγματικότητα ή μία ακόμα παραίσθηση.

Η Νάταλι Πόρτμαν ήταν πραγματικά συγκλονιστική. Υποψήφια για Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου. Νομίζω ότι το δικαιούται. Και μόνο για το γεγονός ότι μέσα σε ελάχιστο διάστημα κατάφερε να γίνει -έστω και στοιχειωδώς- μπαλαρίνα και να χορέψει πάνω σε πουέντ, εγώ της βγάζω το καπέλο. (Χαρακτηριστικό στοιχείο: επιστρέφοντας αργά το βράδυ στο σπίτι, ανοίγω την τηλεόραση και πέφτω πάνω σε μια ταινία με τη Σούζαν Σάραντον και ένα κοριτσάκι. Με το που γυρνάει το κοριτσάκι και βλέπω τη Νάταλι Πόρτμαν -13 ή 14 χρονών ήταν, όχι παραπάνω- ένιωσα να κόβεται η αναπνοή μου! Αυτόματα! Εφόσον, λοιπόν, η επίδραση της ταινίας εξακολουθούσε να είναι τόσο έντονη πέντε ώρες μετά, για μένα τουλάχιστον έχει πετύχει τον σκοπό της...).

Ο Βενσάν Κασέλ θεός (Εμ, κάνει λάθη η Μόνικα;;;)! Γοητευτικότατος, σοβαρός, σε πείθει ότι στα νιάτα του ίσως και να ήταν χορευτής (και όπως διάβασα αργότερα έκπληκτη, ήταν όντως!). Η Μίλα Κούνις (Λίλυ) πανέμορφη, κανονική "Εύα" - η προσωποποίηση της αμαρτίας. Η Μπάρμπαρα Χέρσεϊ πραγματικά τρομακτική (δεν μπορώ να βρω άλλο χαρακτηρισμό...) - αν την είχα για μητέρα, θα ήμουν η πρώτη καλεσμένη στο "Πάμε Πακέτο" για να μου βρουν θετούς γονείς! Σιγουράκι... Η Γουινόνα Ράιντερ, ως Μπεθ, μου ήταν μάλλον αδιάφορη. Δεν ξέρω γιατί, αλλά δεν με έπεισε ως μεγάλο αστέρι του μπαλέτου. Της έλειπε η -έστω και ξεθωριασμένη- λάμψη της πρωταγωνίστριας...

Ειλικρινά, θα μπορούσα να γράφω για ώρες. Αυτή δεν ήταν ταινία - ήταν θέμα για Πανελλήνιες (και απ' τα δύσκολα!)!!! Τόσο περίπλοκη, με τόσα επίπεδα ανάλυσης και τόσο ευρύ φάσμα ερμηνειών... Αλλά τι μου φταίτε κι εσείς; Μια κριτική είπατε να διαβάσετε, όχι τις "Ακυβέρνητες Πολιτείες"... Θα προσθέσω μόνο ότι η ταινία είναι υποψήφια για 5 Όσκαρ (Α' γυναικείου, σκηνοθεσίας, καλύτερης ταινίας, φωτογραφίας και μοντάζ).

Μένω, λοιπόν, στο δίδαγμα της ταινίας: "Το μεγαλύτερο εμπόδιο στο να κάνεις αυτά που θέλεις είναι μόνο ο εαυτός σου..."

Αν σας αρέσουν τα θρίλερ αγωνίας, δείτε το. Δεν θα το μετανιώσετε.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πρόσκληση συμμετοχής στο 3ο Athstage Festival Θεατρικών δημιουργών και στο 1ο Athstage Festival Μουσικής και Χορού

Το θέατρο Αθηναϊκή Σκηνή ανακοινώνει τη διεξαγωγή του 3ου Athstage Festival Θεατρικών δημιουργών που θα διεξαχθεί στο θέατρο Αθηναϊκή Σκηνή τον Ιούλιο του 2016 και κάνει πρόσκληση ενδιαφέροντος σε θιάσους και ομάδες για συμμετοχή. Παράλληλα ανακοινώνεται για πρώτη φορά το 1ο Athstage Festival Μουσικής και Χορού για καλλιτεχνικές δημιουργίες που αφορούν στις τέχνες αυτές.

32 επώνυμοι φωτογραφίζονται γυμνοί για την Παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS

Μια εξαιρετικά αποκαλυπτική, γυμνή φωτογράφηση φιλοξενεί το περιοδικό "ADORE" της εφημερίδας "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ"με πρωταγωνιστές τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης, Γιάννη Μπουτάρη, και άλλους 31 επώνυμους, οι οποίοι... βγαίνουν από τα ρούχα τους –για καλό σκοπό!

Χατζηγιάννης: Σκοπός μου δεν είναι να μην πληρώσω, αλλά να πληρώσω αυτά που μου αναλογούν

Στο Διοικητικό Εφετείο Αθηνών συζητήθηκε την Τετάρτη η υπόθεση του τραγουδιστή Μιχάλη Χατζηγιάννη, για το πρόστιμο των τεσσάρων και πλέον εκατομμυρίων ευρώ που του έχει επιβληθεί σχετικά με τα εμβάσματα που είχε στείλει στην Κύπρο, τη διετία 2010-2011.

Φιλαρέτη Κομνηνού: Μια ζωή πρωταγωνίστρια

Είναι καλοκαίρι, κινηματογραφικά, φτιάχνει τη βαλίτσα της, γράφει ένα σημείωμα στους γονείς της και φεύγει από το σπίτι της. Εκείνη την ημέρα παύει να αρνείται το πάθος της για το θέατρο για χάρη των άλλων και παίρνει το δρόμο που θα τη βγάλει σε μεγάλα θέατρα, μεγάλους ρόλους, μέχρι και στο μακρινό Μεξικό.

10 ταινίες που ξυπνάνε τον ταξιδιώτη μέσα μας

Μια ταινία μπορεί να κάνει τον θεατή να ταξιδέψει στο μαγικό κόσμο της ιστορίας της παρέα με τους χαρακτήρες και τις καταστάσεις. Υπάρχουν ορισμένες ταινίες όμως, που κυριολεκτικά ξυπνάνε μέσα μας τον ταξιδιώτη (π.χ. υπάρχει περίπτωση να δει κανείς το Mama Mia και να μη θέλει να βρεθεί αυτομάτως σε ένα ελληνικό νησί;) Ας δούμε μερικές από αυτές.

Hollywood made in…Greece!

Είναι Έλληνες και κατέκτησαν το Hollywood. Δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι είναι εύκολο και συνηθισμένο, αλλά οι συγκεκριμένοι το κατάφεραν και με μεγάλη επιτυχία. Δεν είναι η Jennifer Aniston, η Nia Vardalos ή η Maria Menounos. Είναι και αυτές, αλλά είναι και οι άλλοι, που μας κάνουν πολύ περήφανους, γιατί είναι δικοί μας, έχουν κάτι από εμάς και μας αρέσει να αισθανόμαστε ότι τα κατάφεραν και πέτυχαν, σε έναν χώρο που δεν χαρίζεται. Το περιοδικό Down Town διαλέγει κάποιους από αυτούς και μας τους παρουσιάζει. Kαι αν κάποιους δεν τους ξέραμε, είναι καιρός, λοιπόν, να τους μάθουμε.